Он парӣ девонаам аввали з рӯй хеш кард

آن پری دیوانه ام اول ز روی خویش کرد

Охирам овараду занҷирам ба мӯӣ хеш кард

آخرم آورد و زنجیرم به موی خویش کرد

Ҳоҷатам бар машк вънбр нест дигари зи онкӣ ӯ

حاجتم بر مشک وعنبر نیست دیگر ز آنکه او

Бениёз аз анбари вмшкми зи буи хеш кард

بی نیاز از عنبر ومشکم ز بوی خویش کرد

Дар вуҷӯди ҷавҳари фарди иштибоҳии доштам

در وجود جوهر فرد اشتباهی داشتم

Собиташи ёр аз даҳону гуфтугӯӣ хеш кард

ثابتش یار از دهان و گفتگوی خویش کرد

Воъиз аз хулди барин кам гӯи ҳикояти зи онкии дӯст

واعظ از خلد برین کم گو حکایت ز آنکه دوست

Бениёзам аз биҳишт аз хоки кӯй хеш кард

بی نیازم از بهشت از خاک کوی خویش کرد

Зоҳдо аз атши сӯзони мтрсонм ки ёр

زاهدا از اتش سوزان مترسانم که یار

Умрем парварда сӯзанда хуй хеш кард

عمریم پرورده سوزنده خوی خویش کرد

Ҷом май дигари мадаи соқӣ ки пер май фуруш

جام می دیگر مده ساقی که پیر می فروش

То қиёмати мастам аз хами всбўӣ хеш кард

تا قیامت مستم از خم وسبوی خویش کرد

Гуфт бар ҳоли баланди иқбол ё раб раҳм кун

گفت بر حال بلند اقبال یا رب رحم کن

Чун дар ойинаи нигоҳи он ма ба рӯй хеш кард

چون در آئینه نگاه آن مه به روی خویش کرد