Соқиои хез ва даҳ аз бода ба ман ҷомӣ чанд

ساقیا خیز و ده از باده به من جامی چند

Кун маро ҳасту зи худ бе хабари айёмӣ чанд

کن مرا هست و ز خود بی‌خبر ایامی چند

Зоҳидии манъи ман аз ишқи рух дӯст кунанд

زاهدان منع من از عشق رخ دوست کنند

Ман дили сӯхта дар оташам аз хомӣ чанд

من دل‌سوخته در آتشم از خامی چند

Ба ман длшдаҳ эй Подшаҳи кишвари ҳасан

به من دلشده‌ای پادشه کشور حسن

Бидиҳ аз лаъли шкрбори худ анъомӣ чанд

بده از لعل شکربار خود انعامی چند

Дилам аз дидани чашму лабат ором гирифт

دلم از دیدن چشم و لبت آرام گرفت

Ҳамчуи атфол ки аз шукру бодомии чннд

همچو اطفال که از شکّر و بادامی چنند

Марҳамат кун лаби ширин ба табассум бигушоӣ

مرحمت کن لب شیرین به تبسم بگشای

Сухании гӯи ҳама гар ҳаст ба дашномӣ чанд

سخنی گو همه گر هست به دشنامی چند

Мурғ дил рафт паии донаи холи лаби ту

مرغ دل رفت پی دانهٔ خال لب تو

Ногуҳ афтод зи гесуии ту дар домӣ чанд

ناگه افتاد ز گیسوی تو در دامی چند

наметавон гуфт нкўбхт ва блндоқбол аст

می‌توان گفت نکوبخت و بلنداقبال است

Дар раҳи ишқ ҳар он кас ки занад гомӣ чанд

در ره عشق هر آن کس که زند گامی چند