Ҳеҷ май доне ки ҳиҷронат чаҳ бо ман ме кунад

هیچ می‌دانی که هجرانت چه با من می‌کند

намекунад бо ман ҳамон котш ба хирман ме кунад

می‌کند با من همان کآتش به خرمن می‌کند

Сарви озод ар бибинад қомати дилҷӯии ту

سرو آزاد ار ببیند قامت دلجوی تو

Бандагиро тавқ чун қамарӣ ба гардан ме кунад

بندگی را طوق چون قمری به گردن می‌کند

Уфтад ар чашми мусофир бар ҷамолати умр ро

افتد ار چشم مسافر بر جمالت عمر را

Дар ҳамон ҷое ки мебошӣ ту маскан ме кунад

در همان جایی که می‌باشی تو مسکن می‌کند

Ҳоҷати тир ва зира набӯд туро дар рӯзи разм

حاجت تیر و زره نبود تو را در روز رزم

Зулфу мижгони ту кори тир ва ҷавшан ме кунад

زلف و مژگان تو کار تیر و جوشن می‌کند

Хештанро зулфи ту чун зоҳиди васвоси дор

خویشتن را زلف تو چون زاهد وسواس دار

Пеши чашми масти ту барчӣда доман ме кунад

پیش چشم مست تو برچیده دامن می‌کند

Дар килисогар гузори оради бути тарсои ман

در کلیسا گر گذار آرد بت ترسای من

Кофарамгар саҷдаи пеши бут брҳмн ме кунад

کافرم گر سجده پیش بت برهمن می‌کند

Аз руху зулфу хату чашму даҳону қади хеш

از رخ و زلف و خط و چشم و دهان و قد خویش

Ҳар куҷо биншинад онҷоро чу гулшан ме кунад

هر کجا بنشیند آنجا را چو گلشن می‌کند

наменаҷунбад аз лаб чун шукраши холи магас

می‌نجنبد از لب چون شکرش خال مگس

Ҳар чаҳ зулфаши хештанро бодбизн ме кунад

هر چه زلفش خویشتن را بادبیزن می‌کند

намекунад яғмои дилу дайн аз кафи перу ҷавон

می‌کند یغما دل و دین از کف پیر و جوان

На ҳарос аз мард ва на андеша аз зан ме кунад

نه هراس از مرد و نه اندیشه از زن می‌کند

Дилбари мо бар хилофи расми аҳли рӯзгор

دلبر ما بر خلاف رسم اهل روزگار

Дӯстро маҳрӯму эҳсонҳо ба душман ме кунад

دوست را محروم و احسان‌ها به دشمن می‌کند

Растгори он кас буд эй дил ки андар ҳар мақом

رستگار آن کس بود ای دل که اندر هر مقام

На нъм гуяд на ло на мо ва на ман ме кунад

نه نعم گوید نه لا نه ما و نه من می‌کند

Тешау бозуии Фарҳод арча дар кораст лек

تیشه و بازوی فرهاد ارچه در کار است لیک

Бесутунро бесутуни ширин армн ме кунад

بیستون را بیستون شیرینِ ارمن می‌کند

Чун бунафшаи рӯсиёҳии оқибат бор оварад

چون بنفشه روسیاهی عاقبت بار آورد

Ҳар ки худро даҳ забон монанди сӯсан ме кунад

هر که خود را ده‌زبان مانند سوسن می‌کند

Бар блндоқболи дунёи ҳамчуи чашм сӯзан аст

بر بلنداقبال دنیا همچو چشم سوزن است

Бас ки худро тнгдл чун чашм сӯзан ме кунад

بس که خود را تنگدل چون چشم سوزن می‌کند