Бо сари зулфи ту барбат гФтгўӣӣ ме кунад

با سر زلف تو بربط گفتگوئی می کند

Сӯфии осои ҳаии мукаррарҳоиҳои вҳўӣӣ ме кунад

صوفی آسا هی مکررهای های وهوئی می کند

Аз дили ошуфтаи мо гӯиё бо зулфи ту

از دل آشفته ما گوئیا با زلف تو

Бо забон безабон безабонӣ гуфтугӯе ме кунад

با زبان بی زبان بی زبانی گفتگویی می کند

Гуяд он дилро ки барадӣ чун шуд охири зулфи ту

گوید آن دل را که بردی چون شد آخر زلف تو

Ҳар дам аз бе аътноӣии рӯ ба сўӣӣ ме кунад

هر دم از بی اعتنائی رو به سوئی می کند

Гоҳ мегуяд ки ӯ як ҷо намегирад қарор

گاه می گوید که او یک جا نمی گیرد قرار

Доим аз ин сӯи вони сӯ ҷстҷўӣӣ ме кунад

دایم از این سو وآن سو جستجوئی می کند

Ҳрглии дарҳари гулистонӣ ки бошдчўни насим

هرگلی درهر گلستانی که باشدچون نسیم

Май расонади хешро онҷо ва бӯе мекунад

می رساند خویش را آنجا و بویی میکند

Гуҳи сӯии майхонаи андари хизмати пери Муғон

گه سوی میخانه اندر خدمت پیر مغان

Гуҳи сабуро бӯу гуҳ май дар сбўӣӣ ме кунад

گه سبو را بو و گه می در سبوئی می کند

Кунад ояд дар назар аммо ба чолокии гуҳӣ

کند آید در نظر اما به چالاکی گهی

Тарки сар дар ишқи тарк тндхўӣӣ ме кунад

ترک سر در عشق ترک تندخوئی می کند

Гоҳ гардад синаи чок аз абрӯӣ чун ханҷарӣ

گاه گردد سینه چاک از ابروی چون خنجری

намешавад беҳол то худро рФўӣӣ ме кунад

می شود بی حال تا خود را رفوئی می کند

Чун баланди иқбол гоҳе хешро шӯридаи ҳол

چون بلند اقبال گاهی خویش را شوریده حال

Аз барои дилбари занҷир мўӣӣ ме кунад

از برای دلبر زنجیر موئی می کند