Ман на он мастам ки бок аз шаҳнаи вшоҳм буд

من نه آن مستم که باک از شحنه وشاهم بود

Дода шаҳи фармон ба ҳар корӣ ки дилхоҳам буд

داده شه فرمان به هر کاری که دلخواهم بود

Ман ба базм шоҳ хӯрдам май худ огоҳаст шоҳ

من به بزم شاه خوردم می خود آگاه است شاه

Исм шаб донам чаҳ ғамгар шаҳна дар роҳам буд

اسم شب دانم چه غم گر شحنه در راهم بود

Ман ба роҳ ишқ хоҳам рафт то дар кӯии дӯст

من به راه عشق خواهم رفت تا در کوی دوست

Гар ба ҳар гомӣ ки бурдорам ду сдчоҳм буд

گر به هر گامی که بردارم دو صدچاهم بود

Нест ғам ҳаст ар шаби торики вароаи санглох

نیست غم هست ار شب تاریک وراه سنگلاخ

Чун хаёли зулфи врўӣ ӯ шаби моҳам буд

چون خیال زلف وروی او شب ماهم بود

Зоҳид аз май хӯрданами андеша аз дӯзахи мада

زاهد از می خوردنم اندیشه از دوزخ مده

Ҳафт дӯзахи як шарор аз шуълаи оҳам буд

هفت دوزخ یک شرار از شعله آهم بود

Бскаҳ ширинаст ишқаш аз ғами шируияи сон

بسکه شیرین است عشقش از غم شیرویه سان

Ҳмчўдорои захми ханҷари бурҷгари гоҳам буд

همچودارا زخم خنجر برجگر گاهم بود

Дар фалаки гўидмлк бо Зуҳрагар хуоне дигар

در فلک گویدملک با زهره گر خوانی دگر

Ғайри ашъори баланди иқболи икроҳам буд

غیر اشعار بلند اقبال اکراهم بود