Гулгун чу рӯй ёри ман аз ғоза ме шавад

گلگون چو روی یار من از غازه می شود

Доғи дили ман аз ғам аўтозаҳ ме шавад

داغ دل من از غم اوتازه می شود

Аз ёдчшми вчҳраҳ ӯ ашки вбхти ман

از یادچشم وچهره او اشک وبخت من

Сурхи всиаҳ чу серумаи вчўн ғоза ме шавад

سرخ وسیه چو سرمه وچون غازه می شود

Аўҷо ба шаҳр дорад вдорми аҷаб аз онк

اوجا به شهر دارد ودارم عجب از آنک

Берун ба сайри боғи з дарвоза ме шавад

بیرون به سیر باغ ز دروازه می شود

Ҳар гуҳ ба ёд оядам он чашми нимхўоб

هر گه به یاد آیدم آن چشم نیمخواب

Аъзои ман зшўқ ба хамёза ме шавад

اعضای من زشوق به خمیازه می شود

Бепарда дид ҳар ки рухи дӯстро чўмн

بی پرده دید هر که رخ دوست را چومن

Дондкаҳи ҳасан то ба чаҳ андоза ме шавад

داندکه حسن تا به چه اندازه می شود

эй дили нгФтмт ки магӯ васф рӯй дӯст

ای دل نگفتمت که مگو وصف روی دوست

Дидӣ нагуфта шаҳри пар овоза ме шавад

دیدی نگفته شهر پر آوازه می شود