эй боиси эҷоди ҷаҳони Аҳмади Маҳмӯд

ای باعث ایجاد جهان احمد محمود

эй гашта ҷаҳони вончаҳ дар ӯ баҳри ту мавҷӯд

ای گشته جهان وآنچه در او بهر تو موجود

Лаъли ту рўонбхштар аз исои Марям

لعل تو روانبخش تر از عیسی مریم

Зулфи ту зираи созтар аз ҳазрати Довӯд

زلف تو زره سازتر از حضرت داود

Пеш ки барам ҳоҷати ворм ба куҷо рӯй

پیش که برم حاجت وآرم به کجا روی

Гирдам агар аз даргаи ту рондаи вмрдўд

گردم اگر از درگه تو رانده ومردود

Ҳамчун дгарон буд висоли ту насибам

همچون دگران بود وصال تو نصیبم

Май буд маро низ агар толеъи масъӯд

می بود مرا نیز اگر طالع مسعود

Андари тан ман нест ба ҷузи ишқи тўмдғм

اندر تن من نیست به جز عشق تومدغم

Андари дил ман нест магари васли тўмқсўд

اندر دل من نیست مگر وصل تومقصود

Кўроаҳ ки рӯй сӯии тўорим ба зорӣ

کوراه که روی سوی توآریم به زاری

Кзчори ҷиҳат бар рухи мо раҳ шудаи масдӯд

کزچار جهت بر رخ ما ره شده مسدود

Иқболи баландӣ ки маро буд зи ишқат

اقبال بلندی که مرا بود ز عشقت

Шуд аз бар мнзанда ҳиҷрони ту мафқуд

شد از بر منز انده هجران تو مفقود