То ба кӣ аз даврӣ рӯй ту бояд кард сабр

تا به کی از دوری روی تو باید کرد صبر

Шуд фиғонами раъди воҳми барқи вчшмми зи ашки абр

شد فغانم رعد وآهم برق وچشمم ز اشک ابر

Нест ҷузи мурдани марои дигари алоҷӣ аз табиб

نیست جز مردن مرا دیگر علاجی از طبیب

Чораи дарди диламро рӯи мадаи доруии сабр

چاره درد دلم را رو مده داروی صبر

Зиндаи гирдами хезам аз ҷои вкФни дирами зи шавқ

زنده گردم خیزم از جا وکفن درم ز شوق

Гар касе номи туро талқин ман гуяд бҳқбр

گر کسی نام تو را تلقین من گوید بهقبر

ӣнқадар донам ки ҳастам ошиқи рухсори ту

اینقدر دانم که هستم عاشق رخسار تو

Хоҳи хўонндми мусулмони хоҳи тарсои хоҳи габр

خواه خوانندم مسلمان خواه ترسا خواه گبر

Аз мукофоти амали ғофил мшўбимор шуд

از مکافات عمل غافل مشوبیمار شد

Бар дили ман чашми хунхори ту аз баси крдҷбр

بر دل من چشم خونخوار تو از بس کردجبر

Гуфтӣ ар хоҳии висолам дар фироқам сабр кун

گفتی ار خواهی وصالم در فراقم صبر کن

Дар дили танги баланд иқбол набӯд ҷои сабр

در دل تنگ بلند اقبال نبود جای صبر