Лаълии азкон бадахш оварда лаб ме хондаш

لعلی ازکان بدخش آورده لب می خواندش

Шӯри олам дар лабаши ширин рутаб ме хондаш

شور عالم در لبش شیرین رطب می خواندش

Шуд тарашшӯҳи қатраи хӯнии зчшмм бар Рахш

شد ترشح قطره خونی زچشمم بر رخش

Аз дили ман қатра хӯнӣаст лаб ме хондаш

از دل من قطره خونی است لب می خواندش

Равшанӣ рӯй ӯ втиргӣ мӯӣ ӯст

روشنی روی او وتیرگی موی اوست

Инки дръолми мунаҷҷими рӯз вшб ме хондаш

اینکه درعالم منجم روز وشب می خواندش

По ба дӯшаши сар ба гӯшаш май наад зулфи каҷаш

پا به دوشش سر به گوشش می نهد زلف کجش

Рост мегуяд касегар беадаб ме хондаш

راست می گوید کسی گر بی ادب می خواندش

Зулфаш аз тўқиъ фармон гашта баси печида тар

زلفش از توقیع فرمان گشته بس پیچیده تر

Тифли дили нохондаи хат аз бар аҷаб ме хондаш

طفل دل ناخوانده خط از بر عجب می خواندش

Ман ҳаме гӯям ки зулфаш чинӣаст аз чину бӯ

من همی گویم که زلفش چینی است از چین و بو

Аз сиёҳигар касе зангӣ насаб ме хондаш

از سیاهی گر کسی زنگی نسب می خواندش

Пой то саргашта чун оташи танам аз тоби ишқ

پای تا سرگشته چون آتش تنم از تاب عشق

Бе вуқуфии байни табиби озор таб ме хондаш

بی وقوفی بین طبیب آزار تب می خواندش

Рӯзу шаб аз бас дилам нолад гумонаш чангӣ аст

روز و شب از بس دلم نالد گمانش چنگی است

Гар блндоқбол дар бзмтрб ме хондаш

گر بلنداقبال در بزمطرب می خواندش