Бар дилами хӯрдаи тири мижгонаш

بر دلم خورده تیر مژگانش

Набарам ҷони зи захми пайконаш

نبرم جان ز زخم پیکانش

Хешро Юсуфи афканд дар чоҳ

خویش را یوسف افکند در چاه

Гар бибинад чаҳ занхдонаш

گر ببیند چه زنخدانش

Хор гардад ба чашми булбули гул

خوار گردد به چشم بلبل گل

Гузар уфтад агар ба бастонаш

گذر افتد اگر به بستانش

Карда собит ки ҳаст ҷавҳари фард

کرده ثابت که هست جوهر فرد

Вази даҳонаш шудааст барраонаш

وز دهانش شده است برهانش

Чаҳ аҷабгар ббрдаҳ аз ман дил

چه عجب گر ببرده از من دل

Рух монанди моҳи тобонаш

رخ مانند ماه تابانش

Ки Рахшро бибинад ар салмон

که رخش را ببیند ار سلمان

Равад аз дасти дайн ва емонаш

رود از دست دین و ایمانش

Нарасад дасти кас ба домонам

نرسد دست کس به دامانم

Дасти ман гар расад ба домонаш

دست من گر رسد به دامانش

Лаб гушӯдӣ ба пеши ғунчаи магар

لب گشودی به پیش غنچه مگر

Каз ғамат хок шуд гиребонаш

کز غمت خاک شد گریبانش

Бо вуҷӯди туам таманно нест

با وجود توام تمنا نیست

Ба биҳишти вабаи ҳуру ғлмонш

به بهشت وبه حور و غلمانش

Онкӣ бошад асири ишқи бутӣ

آنکه باشد اسیر عشق بتی

Ҳамаи олам буд чу занадонаш

همه عالم بود چو زندانش

Хӯни дили бскаҳи резам аз дида

خون دل بسکه ریزم از دیده

Каҳрабоем бишуд чўмрҷонш

کهربایم بشد چومرجانش

Онкӣ чун ман буд баланди иқбол

آنکه چون من بود بلند اقبال

Сари чўгўи бардаи пеши чавгонаш

سر چوگو برده پیش چوگانش