Шунидаам сухании хуш ки гуфт бодаи фуруш

شنیده ام سخنی خوش که گفت باده فروش

зи дасти дӯст май ар чаҳ ба моҳ рӯза бануш

ز دست دوست می ار چه به ماه روزه بنوش

намеҳаром шавад азкФнигор ҳалол

می حرام شود ازکف نگار حلال

Чунонкии нешгар аз ӯ буд бааст аз нӯш

چنانکه نیش گر از او بود به است از نوش

Диҳад ба хилвати худ ёр агар туро роҳ ӣ

دهد به خلوت خود یار اگر تو را راه ی

Бибоядат ки шӯии кӯри вкри зи дидаи вгўш

ببایدت که شوی کور وکر ز دیده وگوش

?герат чу даф бинавозад бикаш хурӯш аз дил

گرت چو دف بنوازد بکش خروش از دل

Вагар туро ннўозд сабур бош вхмўш

وگر تو را ننوازد صبور باش وخموش

Магар на пӯст кашиданд рӯй ҳрмғзӣ

مگر نه پوست کشیدند روی هرمغزی

Ту ҳам бдончаҳ бибинӣ буна бар ӯ сарпӯш

تو هم بدآنچه ببینی بنه بر او سرپوش

Чаҳ бода буд ки соқӣ бирехт андрҷом

چه باده بود که ساقی بریخت اندرجام

Ки барад аз дили мо тоби вози сари мо ҳуш

که برد از دل ما تاب واز سر ما هوش

зи сари ишқ сухан гуяд арблнди иқбол

ز سر عشق سخن گوید اربلند اقبال

Нишаста бар сари оташ аз он براردи ҷӯш

نشسته بر سر آتش از آن برآرد جوش