Шудааст дил бар мо хӯни зи дасти дилбари хеш

شده است دل بر ما خون ز دست دلبر خویش

зи дасти дил ки чаҳ новардаем бар сари хеш

ز دست دل که چه ناورده ایم بر سر خویش

Намонда хок бирезам чаҳ хок бар сари хеш

نمانده خاک بریزم چه خاک بر سر خویش

Ба танги омадам аз ашки дидатар хеш

به تنگ آمدم از اشک دیده تر خویش

Дило злъли лаби аўмхўоаҳ бӯса мазан

دلا زلعل لب اومخواه بوسه مزن

Ба пеши дӯсту душман ба санги гавҳари хеш

به پیش دوست و دشمن به سنگ گوهر خویش

Мудом аз ғами лаъли лабони мигўнш

مدام از غم لعل لبان میگونش

Ба ҷой бода кунам хӯни дил ба соғари хеш

به جای باده کنم خون دل به ساغر خویش

Ҳаво абир фишон гашти вабоади анбари буи

هوا عبیر فشان گشت وباد عنبر بوی

Гшўдтои гиреҳ аз турраи мънбри хеш

گشودتا گره از طره معنبر خویش

Макун ки ҳамчуи парии дидагони шӯии маҷнӯн

مکن که همچو پری دیدگان شوی مجنون

Ҳаме чаҳ менаҳй ойина дар баробари хеш

همی چه می نهی آئینه در برابر خویش

На аз фириштау ҳурӣ на зодмии впрӣ

نه از فرشته و حوری نه زآدمی وپری

Туро падар ки буд бози ҷӯи зи модари хеш

تو را پدر که بود باز جو ز مادر خویش

На дил гузорад ва на дайн ба мусаллами вкоФр

نه دل گذارد و نه دین به مسلم وکافر

Ба раҳзании диҳии изн ар ба чашми кофари хеш

به رهزنی دهی اذن ار به چشم کافر خویش

Навишт васфи рахтро зи баси баланди иқбол

نوشت وصف رخت را ز بس بلند اقبال

Намондааст ки оташ занад ба дафтари хеш

نمانده است که آتش زند به دفتر خویش