эй тарки ман эй офати дайни вдли вФрҳнг

ای ترک من ای آفت دین ودل وفرهنگ

Бархез вбдаҳи бода ва бешин вбзни чанг

برخیز وبده باده و بیشین وبزن چنگ

Чун зулфи парешони тўоФтми зчаҳ дар тоб

چون زلف پریشان توافتم زچه در تاب

Чун танги даҳони тўншинми з чаҳ дилтанг

چون تنگ دهان تونشینم ز چه دلتنگ

Аз мижаи синони дории вшмшири зи абрӯ

از مژه سنان داری وشمشیر ز ابرو

Орми сипар аз синаи ту дорӣ ба ман ар ҷанг

آرم سپر از سینه تو داری به من ار جنگ

Дар зулфи ту чин дидам вдорми аҷаб аз ин

در زلف تو چین دیدم ودارم عجب از این

Чун шуд ки чунин чин шуда бо Подшаҳи занг

چون شد که چنین چین شده با پادشه زنگ

Маъшӯқи манӣ аз чаҳ нишинӣ бар ағёр

معشوق منی از چه نشینی بر اغیار

Симини бадании ҳайф ки дории дилӣ аз санг

سیمین بدنی حیف که داری دلی از سنگ

Зулфи ту чаро беадабӣ май кндоини сон

زلف تو چرا بی ادبی می کنداین سان

Пайвастаи ҳаме бар сар ва рӯй ту зндчнг

پیوسته همی بر سر و روی تو زندچنگ

Иқбол баландаст касеро ки ба ишқат

اقبال بلند است کسی را که به عشقت

На дарпайи номаст вена парво кунад аз нанг

نه درپی نام است ونه پروا کند از ننگ