эйнигор сими тан эй бе вафои сангдил

ای نگار سیم تن ای بی وفای سنگدل

Чун даҳони худ маро то чанд дории тнгдл

چون دهان خود مرا تا چند داری تنگدل

эй май лаъли лабати занги дили моро бабр

ای می لعل لبت زنگ دل ما را ببر

Зонкаҳ афтодааст аз ҳиҷрати маро дар занги дил

زآنکه افتاده است از هجرت مرا در زنگ دل

Аз нигоҳии оҳӯии чашми ту аз чангаши барад

از نگاهی آهوی چشم تو از چنگش برد

Гар бибинад шери гардунро буд дар чанги дил

گر ببیند شیر گردون را بود در چنگ دل

Ман бар он будам ки дигари дил ба кас надаҳум вале

من بر آن بودم که دیگر دل به کس ندهم ولی

Брдногаҳ аз кафами он тарки шӯху шнги дил

بردناگه از کفم آن ترک شوخ و شنگ دل

Чун блндоқбол гардад дараҷаони осӯдаи ҳол

چون بلنداقبال گردد درجهان آسوده حال

Ҳар киро осӯдаи гашт аз Фкрноми вннги дил

هر که را آسوده گشت از فکرنام وننگ دل