Хароб кард фироқи рухи ту бунёдам

خراب کرد فراق رخ تو بنیادم

Раво буд ки кунӣ аз висолати ободам

روا بود که کنی از وصالت آبادم

Ба ҳар либос кунӣ ҷилва ҳастамат ошиқ

به هر لباس کنی جلوه هستمت عاشق

Ки дил ба ишқи ту дръолм азал додам

که دل به عشق تو درعالم ازل دادم

Агар ба сӯрати Лайлии шӯй чу маҷнӯнам

اگر به صورت لیلی شوی چو مجنونم

Вагар ба ҷилваи ширини шӯии чўФрҳодм

وگر به جلوه شیرین شوی چوفرهادم

Висоли вҳҷри тўдрпиши ман буд яксон

وصال وهجر تودرپیش من بود یکسان

Ба дӯстӣ ки на аз ин ғамин на зи он шодам

به دوستی که نه از این غمین نه ز آن شادم

Марои тўрўзи вшби андари баробари назарӣ

مرا توروز وشب اندر برابر نظری

зи қидники вебаду васли вҳҷрти озодам

ز قیدنیک وبد و وصل وهجرت آزادم

Дилами зи ишқи тӯпур оташасту дидаи пари об

دلم ز عشق توپر آتش است و دیده پر آب

Шавам чўхоки пас аз марги вчўни брдбодм

شوم چوخاک پس از مرگ وچون بردبادم

Дил ар ки роҳ ба дили дор аз чаҳ рўъмрӣ аст

دل ار که راه به دل دار از چه روعمری است

На ёд кардае аз ман на рафтӣ аз ёдам

نه یاد کرده ای از من نه رفتی از یادم

Фарози шоха тӯбо бидам баланди иқбол

فراز شاخه طوبی بدم بلند اقبال

Чаҳ шуд ки дар қафаси ин ҷаҳони дарафтодам

چه شد که در قفس این جهان درافتادم