Ман пераму дили мурдаи ту дорӣ ба ҷабини чин

من پیرم و دل مرده تو داری به جبین چین

Ман хӯни ҷигари хӯрда буд лаъли ту рангин

من خون جگر خورده بود لعل تو رنگین

Домони ман аз ашк чу чархаст пари ахтар

دامان من از اشک چو چرخ است پر اختر

Байнами зи ?бурмааи ту толеъ шудаи парвин

بینم ز برماه تو طالع شده پروین

Аз лаб ба рух туаст чаро хӯни кабӯтар

از لب به رخ تو است چرا خون کبوتر

Зад мижаи ту брдли ман чнгли шоҳин

زد مژه تو بردل من چنگل شاهین

Ошиқи дили ман зулфи тўгрдидаҳи парешон

عاشق دل من زلف توگردیده پریشان

Мижгон ба ҷФўни тўмнми хастаи зубин

مژگان به جفون تومنم خسته زوبین

Гуфтанд ки чинаст пари азмшки вхто буд

گفتند که چین است پر ازمشک وخطا بود

Дидем чу зулфи ту ки машкаст пари азчин

دیدیم چو زلف تو که مشک است پر ازچین

Абрӯии ту куҷо гашта вмни рости камони қад

ابروی تو کجا گشته ومن راست کمان قد

Лаъли ту шукри шеър манаст ин ҳамаи ширин

لعل تو شکر شعر من است این همه شیرین

Болои ту мавзун буд вшъри ту дилкаш

بالای تو موزون بود وشعر تو دلکش

Гӯйанд ба табъи ман вшърми ҳамаи таҳсин

گویند به طبع من وشعرم همه تحسین

Дар оинагар акси рухи дӯсти намояд

در آینه گر عکس رخ دوست نماید

Бешубҳа ки он ҳам буд ин ҳам набӯд ин

بی شبهه که آن هم بود این هم نبود این

Аз чист ба ман инс намегирӣ вдорӣ

از چیست به من انس نمی گیری وداری

зи абрўқд вдндон навену алифи всин

ز ابروقد ودندان نون و الف وسین

Андари раҳи васлати ҳамаи ҳстндсбкбор

اندر ره وصلت همه هستندسبکبار

Оўх ки ҳамеи бори хари ман шудаи сангин

آوخ که همی بار خر من شده سنگین

Иқбол баландаст касеро ки зи ишқат

اقبال بلند است کسی را که ز عشقت

Шуд ҳамчуи баланди иқболи афтодаи вмскин

شد همچو بلند اقبال افتاده ومسکین