Бастаи диламро ба банди ҳалқаи гесуии ту

بسته دلم را به بند حلقه گیسوی تو

Карда қадамро камони ҳолати абрӯии ту

کرده قدم را کمان حالت ابروی تو

Срўрўди дрркўъгар ту дроӣӣ ба боғ

سرورود دررکوع گر تو درآئی به باغ

Ма нанамояд тулӯъи пеши ма рӯй ту

مه ننماید طلوع پیش مه روی تو

Орӣа бигрифта ранги сурхи гул аз оризат

عاریه بگرفته رنگ سرخ گل از عارضت

Вом намӯдааст буии машктар аз буии ту

وام نموده است بوی مشک تر از بوی تو

Буии гулӣ коргар нест маро бар машом

بوی گلی کارگر نیست مرا بر مشام

Зонкаҳ буд дар зукоми мағзи ман аз буии ту

زآنکه بود در زکام مغز من از بوی تو

эй ту чўхўршиди вмни пеши тўҳр бо сифат

ای تو چوخورشید ومن پیش توحر با صفت

Ҷилва ба ҳар сӯ кунӣ рӯй кунам сӯии ту

جلوه به هر سو کنی روی کنم سوی تو

Кӯҳи гаронро зҷои кас натавонад кунад

کوه گران را زجای کس نتواند کند

Кандаи диламро зҷои қӯти бозуии ту

کنده دلم را زجای قوت بازوی تو

зи оташи дӯзах маро нест дигар ҳеҷ бок

ز آتش دوزخ مرا نیست دگر هیچ باک

Зонкаҳ ба умрӣ марост парвариш аз хуии ту

زآنکه به عمری مراست پرورش از خوی تو

Ҳуру биҳиштӣ дигар ҳеҷ наме хостам

حور و بهشتی دگر هیچ نمی خواستم

Буд марогар ба даҳри ҷо ба сари кӯии ту

بود مرا گر به دهر جا به سر کوی تو

Будгар иқболи ман чун сари зулфати баланд

بودگر اقبال من چون سر زلفت بلند

Чун сари зулфати серум буд ба зонуии ту

چون سر زلفت سرم بود به زانوی تو