Аз мижаи синони дории вҷўшн ба бар азмў

از مژه سنان داری وجوشن به بر ازمو

зи абрӯ будат ханҷари вмғФри басар аз мӯ

ز ابرو بودت خنجر ومغفر بسر از مو

Дар Форси ҳамаи хоки замини нофа чин шуд

در فارس همه خاک زمین نافه چین شد

Аз бскаҳи ҳамеи рехтае машктар аз мӯ

از بسکه همی ریخته ای مشک تر از مو

Даҳ мастем аз чашм ва бабр ҳастем аз даст

ده مستیم از چشم و ببر هستیم از دست

Биншин ба барам чун дили вдлро бабри азмў

بنشین به برم چون دل ودل را ببر ازمو

Аз чини пас изоин машк наёранд ки дар Форс

از چین پس ازاین مشک نیارند که در فارس

Тўчин дигар дории вмшк дигар аз мӯ

توچین دگر داری ومشک دگر از مو

з абрӯӣ кашад чашми ту бар рӯй ту шамшер

ز ابروی کشد چشم تو بر روی تو شمشیر

з онруаст ки дорӣ ба сари худ сипар аз мӯ

ز آنروست که داری به سر خود سپر از مو

Ҳоҷат на ба субҳи вена ба шомаст ки дорӣ

حاجت نه به صبح ونه به شام است که داری

Субҳ дигар аз талъати вшом дигар аз мӯ

صبح دگر از طلعت وشام دگر از مو

Дидам ба ту гӯйанд ки занбӯри миёнӣ

دیدم به تو گویند که زنبور میانی

Занбӯр камар дошта гоҳе магари азмў

زنبور کمر داشته گاهی مگر ازمو

Ҳаргиз чу ту шаҳдӣ ба даҳон нест мар ӯ ро

هرگز چو تو شهدی به دهان نیست مر او را

Занбӯри миёни ҳамчу ту дорад агар аз мӯ

زنبور میان همچو تو دارد اگر از مو

Мӯяш на ҳамеи омадаи ториктар аз шаб

مویش نه همی آمده تاریکتر از شب

Бингар ки майонаш шуда борӣктар аз мӯ

بنگر که میانش شده باریکتر از مو

Мӯ рехтааст аз сари дӯшаш ба майонаш

مو ریخته است از سر دوشش به میانش

Он мӯии миёни баста ба қатлами камари азмў

آن موی میان بسته به قتلم کمر ازمو

Иқболи баландӣ ки маро ҳаст аз он аст

اقبال بلندی که مرا هست از آن است

КошФтаҳ намӯдааст марои он қамар аз мӯ

کاشفته نموده است مرا آن قمر از مو