Магари гаштии асири сарвқадӣ чун ман эй қамарӣ

مگر گشتی اسیر سروقدی چون من ای قمری

Ки бандӣ чун дили хўдбинмт бар гардан эй қамарӣ

که بندی چون دل خودبینمت بر گردن ای قمری

Ба чӯб аз боғи сарватро намояди боғбони берун

به چوب از باغ سروت را نماید باغبان بیرون

Хиромони сӯй боғ ояд агар сарви ман эй қамарӣ

خرامان سوی باغ آید اگر سرو من ای قمری

Магӯ дррўзгор ар ҳаст ҳамчун сарви ман куку

مگو درروزگار ار هست همچون سرو من کوکو

Ки сарв ту надорад чашми взлФи раҳзан эй қамарӣ

که سرو تو ندارد چشم وزلف رهزن ای قمری

Гирифтам срўтўдорди қадии раъно чу срўмн

گرفتم سروتودارد قدی رعنا چو سرومن

Вале каси сим соқаст вкҷои симини тан эй қамарӣ

ولی کس سیم ساق است وکجا سیمین تن ای قمری

Кас ар срўмрои биндмн аз ин рашк ме меРом

کس ار سرومرا بیندمن از این رشک می میرم

Ту сарвати ҷилва гар бошад ба ҳар мрдўзн эй қамарӣ

تو سروت جلوه گر باشد به هر مردوزن ای قمری

Нишастан бар сари сарви ин на шарт дӯстӣ бошад

نشستن بر سر سرو این نه شرط دوستی باشد

Ба душман чун тўгстохии кндкии душман эй қамарӣ

به دشمن چون توگستاخی کندکی دشمن ای قمری

Баланди иқболро доим буд ин орзӯ дар дил

بلند اقبال را دائم بود این آرزو در دل

Ки бошад чун ту бо сарви худ андари гулшан эй қамарӣ

که باشد چون تو با سرو خود اندر گلشن ای قمری