Чашмат худоӣ дода ки соҳиби назари шӯй

چشمت خدای داده که صاحب نظر شوی

Ҳам гӯшу ҳуш то ки зи олами хабари шӯй

هم گوش و هوش تا که ز عالم خبر شوی

Аз дил агар набинӣ вагар нашнавӣ зи ҷон

از دل اگر نبینی وگر نشنوی ز جان

Аз чашми вгўш ба буд ар кӯри вкри шӯй

از چشم وگوش به بود ار کور وکر شوی

Дасти втрнҷро ҳамаи барӣ ба рӯй ҳам

دست وترنج را همه بری به روی هم

Дар базми могар оӣии виўсФи нигари шӯй

در بزم ما گر آئی ویوسف نگر شوی

Хоҳӣ агар ки ёри иморати кндтў ро

خواهی اگر که یار عمارت کندتو را

Бояд чунон хароб ки зери взбри шӯй

باید چنان خراب که زیر وزبر شوی

Хоҳӣ агар ки хуш гузарад бар тўрўзгор

خواهی اگر که خوش گذرد بر توروزگار

Боидмтиъи амри қазои вқдри шӯй

بایدمطیع امر قضا وقدر شوی

Кун саъй ки то хоки раҳат кимиё шавад

کن سعی که تا خاک رهت کیمیا شود

То чанд дар ба дар зи паии сими визри шӯй

تا چند در به در ز پی سیم وزر شوی

Гӯйанд шоҳи толиб дар вгҳр буд

گویند شاه طالب در وگهر بود

Кӯшиши намо ки маъдан дар вгҳри шӯй

کوشش نما که معدن در وگهر شوی

Одам малик шуд вмлки Иблис низ ту

آدم ملک شد وملک ابلیس نیز تو

Аз хуби хубтар шӯй аз бади бтар шӯй

از خوب خوبتر شوی از بد بتر شوی

Мӯяти сиёҳ буд вабаи перӣ сифед шуд

مویت سیاه بود وبه پیری سفید شد

Ҳар рӯзи байн дар ойинаи ранг дигар шӯй

هر روز بین در آئینه رنگ دگر شوی

Бовар макун ки чун ту бимирии шӯии чўхок

باور مکن که چون تو بمیری شوی چوخاک

Хоки тўрои чўбоди барад бе асари шӯй

خاک تورا چوباد برد بی اثر شوی

Бозат кунанд зиндаи вҷонӣ дигар диҳанд

بازت کنند زنده وجانی دگر دهند

Ҷонро чу биспурӣ вази олам ба дршўӣ

جان را چو بسپری وز عالم به درشوی

Рӯзӣ ба кови мадрисаи риндӣ чаҳ хуб гуфт

روزی به کاو مدرسه رندی چه خوب گفت

Берун бирав зи мадрисаи тарсам ки хршўӣ

بیرون برو ز مدرسه ترسم که خرشوی

Хоҳӣ агар чўмн шавад иқболи тўблнд

خواهی اگر چومن شود اقبال توبلند

Бояд ба даҳ рхстаҳи дили вхўни ҷигари шӯй

باید به ده رخسته دل وخون جگر شوی