Сазад каз ҳасан дар олам кунӣ даъвӣ ба иктоӣӣ

سزد کز حسن در عالم کنی دعوی به یکتائی

Ки аз одам наомад чун тўФрзндӣ ба зибоӣӣ

که از آدم نیامد چون توفرزندی به زیبائی

Даҳонати орифонро шуд далели нестӣ аммо

دهانت عارفان را شد دلیل نیستی اما

з ҳастӣ дам занадгоҳ сухан то худ чаҳ Фрмоӣӣ

ز هستی دم زندگاه سخن تا خود چه فرمائی

Раво бошад ки атторон ҳама банданд дукон ро

روا باشد که عطاران همه بندند دکان را

Ба ороиш агар тоби вграҳ аз зулфи бгшоӣӣ

به آرایش اگر تاب وگره از زلف بگشائی

Парешони ҳоли ҷамъӣ мунтазир бинишаста дар роҳат

پریشان حال جمعی منتظر بنشسته در راهت

Биё аз парда берун кун тамошои тмошоӣӣ

بیا از پرده بیرون کن تماشای تماشائی

Чу рафтӣ аз барам рафт аз серуми ҳуш аз дилами тоқат

چو رفتی از برم رفت از سرم هوش از دلم طاقت

Бияёд ончӣ аз ман рафтаи боз ар дар барам оӣӣ

بیاید آنچه از من رفته باز ار در برم آئی

Чаҳ прўоӣӣ дигар аз рӯз маҳшар дорад эй зоҳид

چه پروائی دگر از روز محشر دارد ای زاهد

Касе кўдидаҳ бошад меҳнати шабҳои тнҳоӣӣ

کسی کودیده باشد محنت شبهای تنهائی

Чу чанг аз бори ғами афсӯси нахли қоматам хам шуд

چو چنگ از بار غم افسوس نخل قامتم خم شد

Наомад чун ба чангами торӣ аз он зулфи хрмоӣӣ

نیامد چون به چنگم تاری از آن زلف خرمائی

Баланди иқболи васф аз он лаби ширин магар гуяд

بلند اقبال وصف از آن لب شیرین مگر گوید

Ки май байнами дукони робстаҳ ҳар ҷо ҳаст ҳлўоӣӣ

که می بینم دکان رابسته هر جا هست حلوائی