Кунӣ то кӣ парешон чун дили ман зулфи пари чин ро

کنی تا کی پریشان چون دل من زلف پر چین را

Нмоӣӣ чанд бе сомони ҳамеи дилҳои мискин ро

نمائی چند بی سامان همی دلهای مسکین را

Ба ҳар сўкомдӣ аз машки тотори обрӯи барадӣ

به هر سوکامدی از مشک تاتار آبرو بردی

Ба ҳам камтари зан эй боди сабои он зулфи парчин ро

به هم کمتر زن ای باد صبا آن زلف پرچین را

Бути широзии могар ниқоб аз чеҳра бардорад

بت شیرازی ما گر نقاب از چهره بردارد

зи обу ранг беравнақ кунад суратгари чин ро

ز آب و رنگ بی رونق کند صورتگر چین را

Бадв гуфтам алифи моро бишуд чун дол аз ломт

بدو گفتم الف ما را بشد چون دال از لامت

Ба боло барад навен бар чашм мем оварад пас син ро

به بالا برد نون بر چشم میم آورد پس سین را

Намӯда чашми масти ту з ҳар сари фитнае барпо

نموده چشم مست تو ز هر سر فتنه ای برپا

Гуноҳӣ несташ аз банд бигушо зулфи мишкӣн ро

گناهی نیستش از بند بگشا زلف مشکین را

Шунидам гуфта будӣ нарх бӯсӣ кардае ҷонӣ

شنیدم گفته بودی نرخ بوسی کرده ای جانی

Ман он додам надонистам ба мастӣ гуфтае ин ро

من آن دادم ندانستم به مستی گفته ای این را

Наомад чун равои коми дилаши зи он хусрави хубон

نیامد چون روا کام دلش ز آن خسرو خوبان

Блндоқбол дод охир ба талхии ҷони ширин ро

بلنداقبال داد آخر به تلخی جان شیرین را