Гўидоъмши Маккаи мирФтими мо

گویداعمش مکه میرفتیم ما

Манзилиро дар диҳӣ кардем ҷо

منزلی را در دهی کردیم جا

Андари он даҳ майл гардиш кардамӣ

اندر آن ده میل گردش کردمی

Пас гузар дар кӯчае оўрдмӣ

پس گذر در کوچه ای آوردمی

Дарби хонаи мигзштми ногаҳон

درب خانه میگذشتم ناگهان

Як занӣ дидам бҳсди оҳу фиғон

یک زنی دیدم بهصد آه و فغان

Зору ранҷури вълили вкўр буд

زار و رنجور وعلیل وکور بود

Кӯри азчшми вдши пурнури бӯ

کور ازچشم ودش پرنور بو

Буд ё раб ё раб ӯро бар ду лаб

بود یا رب یا رب او را بر دو لب

Чашм мекард аз худои худ талаб

چشم می کرد از خدای خود طلب

Гуфт зомрт эй худоӣ бе ниёз

گفت زامرت ای خدای بی نیاز

Офтоб аз самти мағриби гашти боз

آفتاب از سمت مغرب گشت باز

Аз барои ҳайдари сафдари алӣ

از برای حیدر صفدر علی

Бен ъам вдомодпиғмбри алӣ

بن عم ودامادپیغمبر علی

Қурби вҷоҳш буд пешати бишмор

قرب وجاهش بود پیشت بیشمار

Боўдҳми савгандат эй парвардгор

باودهم سوگندت ای پروردگار

Бозгардон чашми манро ҳам ба рӯ

بازگردان چشم من را هم به رو

Ҳамчуи қурси офтоб аз баҳр ӯ

همچو قرص آفتاب از بهر او

Давр фармо кӯрӣ аз ман ё ғафур

دور فرما کوری از من یا غفور

Даҳ марои чашми вабаи чашмами бахши нур

ده مرا چشم وبه چشمم بخش نور

Гўидоъмши инки аз он зан ба дил

گویداعمش اینکه از آن زن به دل

Оташи ҳайрат маро шуд муштаал

آتش حیرت مرا شد مشتعل

Бас таъаҷҷуб кардам аз гуфтор ӯ

بس تعجب کردم از گفتار او

Шуд бҳгл поем аз ихлосаши фурӯ

شد بهگل پایم از اخلاصش فرو

Пас ду динори зараши ҳаштум ба даст

پس دو دینار زرش هشتم به دست

То даҳуми ллаҳи ғам ӯ рошкст

تا دهم لله غم او راشکست

Даст молидау бадӯри андохти зар

دست مالید و بدور انداخت زر

Гуфт эй соҳиби зари зоҳири нигар

گفت ای صاحب زر ظاهر نگر

Мар маро дидӣ залили вхўору зор

مر مرا دیدی ذلیل وخوار و زار

Кӯру ранҷури вълилу сӯгвор

کور و رنجور وعلیل و سوگوار

Зрбаҳ ман кардӣ атоов бар ту бод

زربه من کردی عطا اف بر تو باد

Ман нахоҳам шуд аз эҳсони ту шод

من نخواهم شد از احسان تو شاد

Ин тсдқро ба мискинӣ бидиҳ

این تصدق را به مسکینی بده

Зоҳли шаҳрами ман мубин ҳастам ба даҳ

زاهل شهرم من مبین هستم به ده

Дӯстдорони амири алмؤмнин

دوستداران امیر المؤمنین

Бениёзанд аз ҳама рӯй замин

بی نیازند از همه روی زمین

Нестанд эшон залили вхўори кас

نیستند ایشان ذلیل وخوار کس

Давр ҳастанд аз ҳўӣ ва аз ҳавас

دور هستند از هوی و از هوس

Ганҷ аъмолашон наёяд дарназар

گنج اعمالشان نیاید درنظر

Зар ба дигар кас бидиҳ аз ман гузар

زر به دیگر کس بده از من گذر

Пас ба кӣса кардам он зарроу зуд

پس به کیسه کردم آن زر را و زود

Рафтам онҷоӣикаҳи манзилгоҳ буд

رفتم آنجائیکه منزلگاه بود

Лек дарҳари манзили вҳри раҳгузар

لیک درهر منزل وهر رهگذر

Аз хаёл аўнмӣ рафтам ба дар

از خیال اونمی رفتم به در

Чун ба Макка рафтам вбози омадам

چون به مکه رفتم وباز آمدم

Бори дигари вориди он даҳ шудам

بار دیگر وارد آن ده شدم

Рафта то зи он зани хбргирм чаҳ шуд

رفته تا ز آن زن خبرگیرم چه شد

Шуд баов ё ҳаст кӯри он сон ки бад

شد بهاو یا هست کور آن سان که بد

Эътиқоди аўсмри охир чаҳ дод

اعتقاد اوثمر آخر چه داد

Ҳамчунон ғамгин буд ё гашта шод

همچنان غمگین بود یا گشته شاد

Чашм ӯ равшан ва ёкўраст боз

چشم او روشن و یاکور است باز

Крдчўн бо аўхдои корсоз

کردچون با اوخدای کارساز

Дидам он занро дўчшм равшан аст

دیدم آن زن را دوچشم روشن است

Аз ғами озод ӯ чу сарв гулшан аст

از غم آزاد او چو سرو گلشن است

Пеш рафтам ҳоли пурсидами зи вай

پیش رفتم حال پرسیدم ز وی

Гуфтамаш чашми ту равшани гашт кӣ

گفتمش چشم تو روشن گشت کی

Гоҳу бега ёдамӣ кардам зтў

گاه و بیگه یادمی کردم زتو

Ғуссаҳо пайвастаи михўрдми зи ту

غصه ها پیوسته میخوردم ز تو

Шаки яздонро ки равшан гашта Эй

شک یزدان را که روشن گشته ای

Нўрбхши дида ман гашта Эй

نوربخش دیده من گشته ای

Гуфт зан эй мард бар гўкистӣ

گفت زن ای مرد بر گوکیستی

Мардуми ин кӯии воин даҳ нестӣ

مردم این کوی واین ده نیستی

Кӣ маро дидӣ куҷо бишнохтӣ

کی مرا دیدی کجا بشناختی

Нрдёриро ба ман кӣ бохтӣ

نردیاری را به من کی باختی

Гуфтамаш рӯзии гузаштами зи ин макон

گفتمش روزی گذشتم ز این مکان

Дидамат кӯрӣ ва дар оҳи вФғон

دیدمت کوری و در آه وفغان

Чашм аз меҳри алӣ май хостӣ

چشم از مهر علی می خواستی

Хуби кори хешро оростӣ

خوب کار خویش را آراستی

Ёд агар дории зарии бхшидмт

یاد اگر داری زری بخشیدمت

Хори взору бенаво чун дидамат

خوار وزار و بینوا چون دیدمت

Рехтии зарро ба давр аз рӯй қаҳр

ریختی زر را به دور از روی قهر

Шаҳд дркомм намӯдӣ ҳамчуи заҳр

شهد درکامم نمودی همچو زهر

Ов ба ман кардӣ вгштии талхком

اف به من کردی وگشتی تلخکام

Ҳоли баҳри ман ба ҳақи он эмом

حال بهر من به حق آن امام

Саргузашти хештанро бозгу

سرگذشت خویشتن را بازگو

Пеш ман биншин замонии рози гӯ

پیش من بنشین زمانی راز گو

Чун шудӣ равшан бикун равшани дилам

چون شدی روشن بکن روشن دلم

Хоҳам осон аз тўгрдди мушкилам

خواهم آسان از توگردد مشکلم

Гуфт зани шаш шаби ҳамеи нолидмӣ

گفت زن شش شب همی نالیدمی

Рӯй брхоки замини молидмӣ

روی برخاک زمین مالیدمی

Гуҳ хФӣ додам қисм гоҳе ҷлӣ

گه خفی دادم قسم گاهی جلی

Поки яздонро ба шоҳи дайни алӣ

پاک یزدان را به شاه دین علی

Дар шаби ҳафтуми шаби одина буд

در شب هفتم شب آدینه بود

Коизд аз лавҳи дилам ғамҳо задуд

کایزد از لوح دلم غمها زدود

Шахсе омад пеши вагуфт эй зани яқин

شخصی آمد پیش وگفت ای زن یقین

Дӯст ҳастӣ бо амири алмؤмнин

دوست هستی با امیر المؤمنین

Гуфтамаш ореи алиро дӯстам

گفتمش آری علی را دوستم

Нест ҷузи меҳраш ба мағзу пӯстам

نیست جز مهرش به مغز و پوستم

Бо умеди меҳр ӯ дар рӯзу шаб

با امید مهر او در روز و شب

намекунам ҳоҷати зи раби худ талаб

می کنم حاجت ز رب خود طلب

Гуфт он шахс эй Карими зулҷалол

گفت آن شخص ای کریم ذوالجلال

эй худоӣ бемисол бе зўои л

ای خدای بی مثال بی زوا ل

Ин зан ар содиқ буд аз ҷону дил

این زن ار صادق بود از جان و دل

Равшанаш кун дар дилаши ҳасрати мҳл

روشنش کن در دلش حسرت مهل

Чашми биноӣӣ ба ӯ фармо карам

چشم بینائی به او فرما کرم

Вораҳон ӯро зи дарди врнҷи вғм

وارهان او را ز درد ورنج وغم

Ногаҳони брчшм ман молида даст

ناگهان برچشم من مالید دست

Гашти равшани чашми ман ин сон ки ҳаст

گشت روشن چشم من این سان که هست

Равшану бинои зи даст ӯ шудам

روشن و بینا ز دست او شدم

Дод сҳбоӣии вмсти аўшдм

داد صهبائی ومست اوشدم

Дидам ӯ роҳаст мардии сабзпуш

دیدم او راهست مردی سبزپوش

Нури резад аз сару рӯйиш ба дӯш

نور ریزد از سر و رویش به دوش

Гуфтам ӯро кистӣ номи тўчист

گفتم او را کیستی نام توچیست

Бозгугар дар дилати меҳр алӣ аст

بازگو گر در دلت مهر علی است

Каз ту равшани гашти чашми кӯри ман

کز تو روشن گشت چشم کور من

Ман шудам мӯии вдстти таври ман

من شدم موی ودستت طور من

Аз ту миннатҳо буд бурҷони ман

از تو منت ها بود برجان من

Пари шдози эҳсони ту домони ман

پر شداز احسان تو دامان من

Гуфт он мард эй зани некӯи сайр

گفت آن مرد ای زن نیکو سیر

Ман алиро чокарам дар баҳр ва бар

من علی را چاکرم در بحر و بر

На ки ман қобил бо ин мансаби кӣм

نه که من قابل با این منصب کیم

Ман зи худоам муҳибон ваем

من ز خدام محبان ویم

Дон ки номами Хизри пайғамбар буд

دان که نامم خضر پیغمبر بود

Зиндагонии ман аз ҳайдар буд

زندگانی من از حیدر بود

На зи оби зиндагонӣ зинда ам

نه ز آب زندگانی زنده ام

Зиндаам ман чун алиро банда ам

زنده ام من چون علی را بنده ام

Ваз алӣ ҷӯям мадад дар баҳр ва бар

وز علی جویم مدد در بحر و بر

Ин бигуфту гашти ғоиб аз назар

این بگفت و گشت غایب از نظر

ё амири алмؤмнин эй нури пок

یا امیر المؤمنین ای نور پاک

эй вале кибриёи рӯҳии Фдок

ای ولی کبریا روحی فداک

Хзроро фармо ки фармоед мадад

خضرا را فرما که فرماید مدد

Вораанд мрмрои ҳам аз Ромад

وارهاند مرمرا هم از رمد

То бубинами мӯъҷизотатро накӯ

تا ببینم معجزاتت را نکو

Чун блндоқболи гирдами мадҳи гӯ

چون بلنداقبال گردم مدح گو