Гул аз булбул аз бас ки дар ханда шуд

گل از بلبل از بس که در خنده شد

зи худ булбули зор шарманда шуд

ز خود بلبل زار شرمنده شد

Ба булбул бигуфт ар ба ман ошиқӣ

به بلبل بگفت ار به من عاشقی

Агар ман чу изори ту чун Вомиқӣ

اگر من چو عذار تو چون وامقی

Намардӣ чаро дар фироқ аз ғамам

نمردی چرا در فراق از غمم

Ки то зиндаи гардӣ кунун аз дамам

که تا زنده گردی کنون از دمم

Магари ошиқии кории осон буд

مگر عاشقی کاری آسان بود

Балои дилу офати ҷон буд

بلای دل و آفت جان بود

Басои кас ки дар ошиқӣ мурда анд

بسا کس که در عاشقی مرده اند

Басии орзӯҳо ба гул барда анд

بسی آرزوها به گل برده اند

Тўкии ҳамчуи ушшоқи длхстаҳ Эй

توکی همچو عشاق دلخسته ای

Ба тӯҳмат ба худ ишқро баста Эй

به تهمت به خود عشق را بسته ای

Агар ошиқии кӯи адабҳои ту

اگر عاشقی کو ادب های تو

Чаҳ шуд ё раби ним шабҳои ту

چه شد یا رب نیم شب های تو

Бўдъошқи андар бар дӯсти лол

بودعاشق اندر بر دوست لال

Шавад маҳви ҷонон ба базми висол

شود محو جانان به بزم وصال

Ту баси гуфтугӯи пеш ман ме кунӣ

تو بس گفتگو پیش من می کنی

Ту ошӯбҳо дар чаман ме кунӣ

تو آشوب ها در چمن می کنی

Рӯ аз ошиқӣ дам мазан пеши ман

رو از عاشقی دم مزن پیش من

Намаки пош кам бош бар риши ман

نمک پاش کم باش بر ریش من

Башу сокити андари брмни дамӣ

بشو ساکت اندر برمن دمی

Ки то гӯям аз васфи ошиқи камӣ

که تا گویم از وصف عاشق کمی