Саҳари пештари зи анкаҳ аз кӯҳсор

سحر پیشتر ز انکه از کوهسار

Шавад чеҳри меҳри мунири ошкор

شود چهر مهر منیر آشکار

Ба тахти зумурради гули андрФроғ

به تخت زمرد گل اندرفراغ

Ки ногоҳ гулчин даромад ба боғ

که ناگاه گلچین درآمد به باغ

Ба гул чидан афтод аз ҳар канор

به گل چیدن افتاد از هر کنار

Напардохт бар ҳоли зори ҳазор

نپرداخت بر حال زار هزار

Ки бечора хоҳад шуд андӯҳнок

که بیچاره خواهد شد اندوهناک

Шавад охир аз ғуссаи вғми ҳалок

شود آخر از غصه وغم هلاک

Ҳамеи пар згл кард ҷайби вкнор

همی پر زگل کرد جیب وکنار

Ҳамеи офат гул шуд аз ҳар канор

همی آفت گل شد از هر کنار

Сарангушт ҳар дам ки бар гул задӣ

سرانگشت هر دم که بر گل زدی

Ту гуфтӣ ки тирӣ ба булбул задӣ

تو گفتی که تیری به بلبل زدی

На аўзхм мезад ҳаме бар ҳазор

نه اوزخم می زد همی بر هزار

Ки хўдзхмҳо хӯрдӣ аз нӯки хор

که خودزخمها خوردی از نوک خار

Наме будаш аз ҳоли булбули хабар

نمی بودش از حال بلبل خبر

намекард зи оҳи дил ӯ ҳазар

نمی کرد ز آه دل او حذر

Чу ғоратгарони ғорат гул намӯд

چو غارتگران غارت گل نمود

На раҳмӣ ба гул на ба булбул намӯд

نه رحمی به گل نه به بلبل نمود

Бдонгўнаҳ холӣ шуд азгли чаман

بدانگونه خالی شد ازگل چمن

Ки азъшқи ҷонони тани ман змн

که ازعشق جانان تن من زمن

Ғарази гули з рафтан ба матлаб расед

غرض گل ز رفتن به مطلب رسید

Кас аз дарга ҳақ нашуд ноумед

کس از درگه حق نشد ناامید