Ба мазлӯми зулмӣ ки золим кунад

به مظلوم ظلمی که ظالم کند

Куҷои хўдбрдҷон всолм кунад

کجا خودبردجان وسالم کند

Чу булбули ҳалоки азғми ёри гашт

چو بلبل هلاک ازغم یار گشت

Бибин то ки бар фохта чун гузашт

ببین تا که بر فاخته چون گذشت

Ба ногоҳ сайёдӣ омад ба боғ

به ناگاه صیادی آمد به باغ

Зҳрсўи паии сайдии андари суроғ

زهرسو پی صیدی اندر سراغ

БиФтоди чашмаш чу брФохтаҳ

بیفتاد چشمش چو برفاخته

Ки бар сарв бинишаста худ сохта

که بر سرو بنشسته خود ساخته

Камӣн кард ва ӯро бишуд рӯбарӯ

کمین کرد و او را بشد روبرو

Биндохт аз даври тирӣ бар ӯ

بینداخت از دور تیری بر او

Чу он тир омад брФохтаҳ

چو آن تیر آمد برفاخته

Сипар шуд ба пешаши срФохтаҳ

سپر شد به پیشش سرفاخته

Нигуни гашти ногуҳи зи болои сарв

نگون گشت ناگه ز بالای سرو

БиФтод ва ҷон дод бар пои сарв

بیفتاد و جان داد بر پای سرو

Бибин фохтаи зи оҳи булбул чаҳ дид

ببین فاخته ز آه بلبل چه دید

зи баси оташини оҳ аз дил кашид

ز بس آتشین آه از دل کشید

зи оҳи длхстаҳ бояд ҳазар

ز آه دلخسته باید حذر

Ки бар осмон май расонади шарар

که بر آسمان می رساند شرر

Кас аз роҳи дили оташи аФрўздо

کس از راه دل آتش افروزدا

Дили санги хоро аз ӯ сўздо

دل سنگ خارا از او سوزدا

Ба дар меравад тири оҳ аз фалак

به در می رود تیر آه از فلک

Чун сӯзан ки берун равад аз қдк

چون سوزن که بیرون رود از قدک