Харӣ бохарӣ гуфт дар зери бор

خری باخری گفت در زیر بار

Ки осӯдагӣ нест дар рӯзгор

که آسودگی نیست در روزگار

Ба мо соҳиб ар май дҳдкоаҳ ваҷу

به ما صاحب ار می دهدکاه وجو

Бибин ҷон змо месетанд гарав

ببین جان زما می ستاند گرو

Гар азхстаҳи ҳоле ба кундӣ рӯем

گر ازخسته حالی به کندی رویم

Занадмон ҳаме то ба тундӣ рӯем

زندمان همی تا به تندی رویم

Чунин пушти мо риш аз бор ӯст

چنین پشت ما ریش از بار اوست

Агар мо бимирем аз озор ӯст

اگر ما بمیریم از آزار اوست

Марои веторо оқибат ме кашад

مرا وتو را عاقبت می کشد

зи баси обу ҳизум ба мо ме кашад

ز بس آب و هیزم به ما می کشد

Ҷавобаш бигуфто брўто рӯем

جوابش بگفتا بروتا رویم

Ман вето кӣ аз ранҷ фориғ шавем

من وتو کی از رنج فارغ شویم

Бибояд ҳамеи ранҷ ва заҳмат кашид

بباید همی رنج و زحمت کشید

Худои баҳри ин кормони офарид

خدا بهر این کارمان آفرید

Касеро чаҳ қудрат ба чун вчро

کسی را چه قدرت به چون وچرا

Бихоҳ аз худои сабзаи зор чаро

بخواه از خدا سبزه زار چرا

Бикун шукр консон нигардида ем

بکن شکر کانسان نگردیده ایم

Ба бирҳмии он сон нигардида ем

به بیرحمی آن سان نگردیده ایم

Агар пушт ришем аз бори халқ

اگر پشت ریشیم از بار خلق

Надорем дастӣ ба озори халқ

نداریم دستی به آزار خلق

Надорем хавф аз саволи вҷўоб

نداریم خوف از سؤال وجواب

Надорем пурвои рӯзи ҳисоб

نداریم پروای روز حساب

Якеро хуш ояд зи савти ҳазор

یکی را خوش آید ز صوت هزار

Якеро сарви оради бонг сор

یکی را سرو آرد بانگ سار

На аз он хушед маро на аз ин

نه از آن خوش اید مرا نه از این

Ки дорам дилии зору андӯҳгин

که دارم دلی زار و اندوهگین

Марои нолаи не хуш ояд ба гӯш

مرا ناله نی خوش آید به گوش

Ки якбора аз сари баради ақли вҳўш

که یکباره از سر برد عقل وهوش

Ҳикояти зи ёрон ҳамдам кунад

حکایت ز یاران همدم کند

Маро бехабар аз дўъолм кунад

مرا بی خبر از دوعالم کند