Макун шоириро шиор эй писар

مکن شاعری را شعار ای پسر

Ки тарсами шӯии зи ин ҳунари дарба дар

که ترسم شوی ز این هنر دربه در

Ба шеъри ончии афзӯни бигардади дурӯғ

به شعر آنچه افزون بگردد دروغ

Диҳад шеърати афзӯни сафои вФрўғ

دهد شعرت افزون صفا وفروغ

Ба мадҳи касон аз чаҳ заҳмати кашӣ

به مدح کسان از چه زحمت کشی

Кунӣ зинда ӯро вхўдро кашӣ

کنی زنده او را وخود را کشی

Агар гаштӣ аз шоирии баҳраи вар

اگر گشتی از شاعری بهره ور

Бигӯ шеър аммо на аз баҳри зар

بگو شعر اما نه از بهر زر

Мгўмдҳӣ аз кас барои сала

مگومدحی از کس برای صله

Ки гардад турои танг аз он ҳавсила

که گردد ترا تنگ از آن حوصله

Бар каси чўшър аз паии зари барӣ

بر کس چوشعر از پی زر بری

Чаҳ фарқ аз гдоӣӣ кунад шоирӣ

چه فرق از گدائی کند شاعری

На маддоҳӣ аз он на аз ин намо

نه مداحی از آن نه از این نما

Худ аз шеъри худ коми ширини намо

خود از شعر خود کام شیرین نما

Ба таҷнис шуд шеър чун шеъри дӯст

به تجنیس شد شعر چون شعر دوست

Пас ин длбриҳо ки дорад аз ӯст

پس این دلبریها که دارد از اوست

Аз он шеър аз ҳар ҳунар беҳтар аст

از آن شعر از هر هنر بهتر است

Ки дрншӣаҳ ҳамчун мевшкр аст

که درنشئه همچون می وشکر است

Май вшкртро диҳигар ба кас

می وشکرت را دهی گر به کس

Чаҳ беҳтар аз он дорӣ аз ваии ҳавас

چه بهتر از آن داری از وی هوس

Агар шеъри гўӣии ғазали гўҳмӣ

اگر شعر گوئی غزل گوهمی

Ки шояд барад гоҳе аз дили ғамӣ

که شاید برد گاهی از دل غمی