Касоне ки қонеъ ба нон ҷӯ анд

کسانی که قانع به نان جو اند

Ба тахти қаноати чўкихсрўонд

به تخت قناعت چوکیخسرواند

Чу қидости гандуми мадаи дил ба қайд

چو قیداست گندم مده دل به قید

Бихӯрҷу макаши миннат аз умри вазид

بخورجو مکش منت از عمر وزید

Надорӣ агар қайди гандум ба дил

نداری اگر قید گندم به دل

Нахоҳӣ шуд аз кас ба даврони хаҷал

نخواهی شد از کس به دوران خجل

Ҳунар чун ба ранҷаст шўрнҷи ҷӯ

هنر چون به رنج است شورنج جو

Ато чун з ганҷаст шўгнҷи ҷӯ

عطا چون ز گنج است شوگنج جو

Машав ғофил аз лиззати нони ҷӯ

مشو غافل از لذت نان جو

Ки ҳар дам диҳад нони ҷӯи ҷони нав

که هر دم دهد نان جو جان نو

Касеро ки нони ҷӯи андар каф аст

کسی را که نان جو اندر کف است

Чунон дон ки андари кафш мусҳаф аст

چنان دان که اندر کفش مصحف است

Ба нони ҷӯ ар кас қаноат кунад

به نان جو ار کس قناعت کند

Чунон дон ки пайваста тоъат кунад

چنان دان که پیوسته طاعت کند

Агар дар каф ояд марои нони ҷӯ

اگر در کف آید مرا نان جو

Вагар ҷомаи куҳна гар нест нав

وگر جامه کهنه گر نیست نو

Набошад дигар дар дилами орзӯ

نباشد دگر در دلم آرزو

На дигар кунам ҷустуҷӯи кӯбаи кӯ

نه دیگر کنم جستجو کوبه کو

Наярзад дуҷу ин ҷаҳони пеши ман

نیرزد دوجو این جهان پیش من

Ки шуданони ҷӯи марҳами риши ман

که شدنان جو مرهم ریش من

Надорам ба олам дигар эҳтиёҷ

ندارم به عالم دگر احتیاج

Ки ҳаст аз қаноати марои тахти втоҷ

که هست از قناعت مرا تخت وتاج