Бар зулҷаноҳ шуд чу шаҳ бе сипаҳи савор

بر ذوالجناح شد چو شه بی‌سپه سوار

Гуфтӣ ки офтоб аён шуд зи кӯҳсор

گفتی که آفتاب عیان شد ز کوهسار

Кулсум дар баробараш омад илм ба каф

کلثوم در برابرش آمد علم به کف

Зайнаб ба пеши мураккаб ӯ шуд рикобдор

زینب به پیش مرکب او شد رکابدار

Гуфташ рӯй ва меравадам рӯҳ аз бадан

گفتش روی و می‌رودم روح از بدن

Бози ои пеш аз онкии бимирам дар интизор

باز آی پیش از آنکه بمیرم در انتظار

Дар оташаст бе ту дилу ҷони ман магар

در آتش است بی‌تو دل و جان من مگر

Обӣ занад бар оташи ман чашми ашкбор

آبی زند بر آتش من چشم اشکبار

Давр аз ту зиндагӣ ба чаҳ кор оядам дигар

دور از تو زندگی به چه کار آیدم دگر

Баъд аз ту хок бар сари ман боду рӯзгор

بعد از تو خاک بر سر من باد و روزگار

Набӯд равои ту куштаи вмни зинда дар ҷаҳон

نبود روا تو کشته ومن زنده در جهان

Бодои фидойии ту ману ҳамчуи ман ҳазор

بادا فدایی تو من و همچو من هزار

Бигзор сайри сайри гул оризат кунам

بگذار سیر سیر گل عارضت کنم

Умру умеди кӯ ки бубинам дигар баҳор ?

عمر و امید کو که ببینم دگر بهار؟

Пеши ори сар ки бӯсаи занам бар гулӯии ту

پیش آر سر که بوسه زنم بر گلوی تو

Зон пештар ки сари барадати шимури нобакор

زان پیشتر که سر بردت شمر نابکار

Мо бе ту дар миёнаи ин қавм чун кунем

ما بی‌‌تو در میانهٔ این قوم چون کنیم

Роҳӣ на дар фирору паноҳӣ на дрқрор

راهی نه در فرار و پناهی نه درقرار

Шоҳи шаҳид чун бишунид ин сухан кашид

شاه شهید چون بشنید این سخن کشید

Сӯзанда оҳӣ аз дил ва бигирист зори зор

سوزنده آهی از دل و بگریست زار زار

Гуфто ки нўшдорўии даврӣ сабурӣ аст

گفتا که نوشداروی دوری صبوری است

Дилро бидиҳ ризо ба қазоҳои кирдигор

دل را بده رضا به قضاهای کردگار