Ба гулшан шуд вазони боди хазонам

به گلشن شد وزان باد خزانم

Шикасти афсӯси шохи арғавонам

شکست افسوس شاخ ارغوانم

Марои рухи сурхтар аз арғавон буд

مرا رخ سرخ‌تر از ارغوان بود

Шуд аз ғами зардтар аз заъфаронам

شد از غم زردتر از زعفرانم

Магари рўӣинаҳи тани Исфандиёрам

مگر روئینه تن اسفندیارم

Ки аз шаш сӯ ҷаҳон шуд ҳафт хонам

که از شش سو جهان شد هفت‌خوانم

Ҳанузам зиндагонӣ барқарор аст

هنوزم زندگانی برقرار است

Аҷаби сангини дилами баси сахти ҷонам

عجب سنگین دلم بس سخت جانم

Чунон гардӣдаам зору парешон

چنان گردیده‌ام زار و پریشان

Ки сар аз поу по аз сар надонам

که سر از پا و پا از سر ندانم

Чунон коҳидаҳи ҷисмам аз ғаму дард

چنان کاهیده جسمم از غم و درد

Ки худ аз ҳастӣ худ дар гумонам

که خود از هستی خود در گمانم

Расад ҳар лаҳза аз дарди ҷудоӣ

رسد هر لحظه از درد جدایی

Ба гӯши чархи бонги аломонм

به گوش چرخ بانگ الامانم

На рӯз аз гиря ам дорад каси ором

نه روز از گریه‌ام دارد کس آرام

На шаби касро баради хоб аз фиғонам

نه شب کس را برد خواب از فغانم

Гулистон чун шавад фасли зимистон

گلستان چون شود فصل زمستان

зи ҳолам чанд пурсӣ ончунонам

ز حالم چند پرسی آنچنانم