Қоли аллоҳи таъолӣ : « Фўҷдои ъбдои ман ъбоднои отиноаҳи раҳмаи ман ъндноу ълмноаҳи ман лднои уламо » .

قال الله تعالی: «فوجدا عبدا من عبادنا آتیناه رحمه من عندنا و علمناه من لدنا علما».

Ва қол алнабӣ слии аллоҳи алайҳу силам : « лоязоли тоӣФаҳи ман умматии қоимин алӣ алҳақ лоизрҳми ман хзи ?лаам » .

و قال النبی صلی‌الله علیه و سلم: «لایزال طائفه من امتی قائمین علی الحق لایضرهم من خذ لهم».

Бдонки ҳақи таъолии Хизрро алайҳи ассаломи исботи шайхӣ ва муқтадое карду Мӯсоро алайҳи алслўаҳи бмридӣу тааллуми илми ладуннӣ бадв фиристод аз истеҳқоқи шихўхит ӯ ин хабар медиҳад ки « ъбдои ман ъбоднои алоиаҳ » . Панҷ мартабаи Хизрро алайҳи ассаломи исботи миФрмоид : аввали ихтисоси абдяти ҳазрат ки « ман ъбодно » дувуми истеҳқоқи қабули ҳақоиқ аз ?утёни ҳазрат бевосита ки « отиноаҳи раҳма » сим хусусият ёфт раҳмати хос аз мақоми ъндит ки « раҳмаи ман ъндно » чаҳоруми шарафи тааллуми улӯм аз ҳазрат ки « вълмноаҳ » панҷум давлат ёфт улӯми ладуннӣ бевосита ки « ман лднои уламо » .

بدانک حق تعالی خضر را علیه السلام اثبات شیخی و مقتدایی کرد و موسی را علیه الصلوه بمریدی و تعلم علم لدنی بدو فرستاد از استحقاق شیخوخیت او این خبر میدهد که «عبدا من عبادنا الآیه». پنج مرتبه خضر را علیه السلام اثبات میفرماید: اول اختصاص عبدیت حضرت که «من عبادنا» دوم استحقاق قبول حقایق از اتیان حضرت بی‌واسطه که «آتیناه رحمه» سیم خصوصیت یافت رحمت خاص از مقام عندیت که «رحمه من عندنا» چهارم شرف تعلم علوم از حضرت که «وعلمناه» پنجم دولت یافت علوم لدنی بی‌واسطه که «من لدنا علما».

Воин панҷ рукнаст ки баннои аҳляти шайхӣу истеъдоди муқтадое бар онаст . Шайх бояд ки бад-ӣни хосият махсӯс гардаду бхсоли дигар мавсуф шавад ки шарҳ он бияёд ани шоءи аллоҳ то шайхӣу муқтадоеро бшоид .

واین پنج رکن است که بنای اهلیت شیخی و استعداد مقتدایی بر آن است. شیخ باید که بدین خاصیت مخصوص گردد و بخصال دیگر موصوف شود که شرح آن بیاید ان‌شاء‌الله تا شیخی و مقتدایی را بشاید.

Аввали мақом абдятаст ва то аз рқи мосўои ҳақ озод нашавад ихтисоси абдят « ман ъбодно » наёбаду соликро то бо худу саодату шақовати худ пайванд мемонад ӯ озод нест . Бузургон гуфтаанд : ҳар онч дар банди онии бандаи онӣ . « волмкотби абди мо бқии алайҳи дарҳам » .

اول مقام عبدیت است و تا از رق ماسوای حق آزاد نشود اختصاص عبدیت «من عبادنا» نیابد و سالک را تا با خود و سعادت و شقاوت خود پیوند میماند او آزاد نیست. بزرگان گفته‌اند: هر آنچ در بند آنی بنده آنی. «والمکاتب عبد ما بقی علیه درهم».

Дувуми мақоми қабули ҳақоиқ аз ?утён ҳазратаст бевосита ва он муяссар нашавад то бакулӣ аз ҳуҷби сифоти башарӣу рӯҳонии халоси наёбади зирок ҳар ч аз пас ҳуҷб ояд бавосита ояд агарчӣ баъзе чунон намояд ки биўостаҳаст . Чунонк Мӯсои алайҳи ассалом бевосита калом мешуниду бҳқиқт бавосита набӯд гоҳи шаҷари восита буд ки « ман алшҷраҳи ан ё Мӯсои ании анои аллоҳ »у гоҳи Нидоу савт ки « навадӣ ман шотии алўоди алоимн »у тафсили ин ҳар кас фаҳм накунад . Ва маълуми бодо ки каломи ҳақ беҳарфу савт ва Нидост аммо Мӯсои алайҳи ассаломи бавоситаи ҳарфу савт ва Нидо тавонист шунӯд ва агар бевосита тавонистӣ шунӯд ӯро ҳўолти бсҳбт Хизр накардандӣ то бмсқл « анки лни тсттиъи маъаии сбро » бақоёии осори сифоти инсонӣ аз оинаи дили Мӯсо маҳв кунад .

دوم مقام قبول حقایق از اتیان حضرت است بی‌واسطه و آن میسر نشود تا بکلی از حجب صفات بشری و روحانی خلاص نیابد زیراک هر چ از پس حجب آید بواسطه آید اگرچه بعضی چنان نماید که بیواسطه است. چنانک موسی علیه السلام بی‌واسطه کلام میشنید و بحقیقت بواسطه نبود گاه شجر واسطه بود که «من الشجره ان یا موسی انی انا الله» و گاه ندا و صوت که «نودی من شاطی الواد الایمن» و تفصیل این هر کس فهم نکند. و معلوم بادا که کلام حق بی‌حرف و صوت و نداست اما موسی علیه السلام بواسطه حرف و صوت و ندا توانست شنود و اگر بی‌واسطه توانستی شنود او را حوالت بصحبت خضر نکردندی تا بمصقل «انک لن تستطیع معی صبرا» بقایای آثار صفات انسانی از آینه دل موسی محو کند.

Дар бдоити набуввати хоҷаро алайҳи ассалом чун рафъи ҳуҷб бкмол нарасида буд ваҳии ҳақ бавосита меёфт ки « назул ба алрўҳи аломини алии қлбк » дар шаби миъроҷ чун кашфи алқноъи ҳақиқии ббўди восита аз миён бар хост ки « Фоўҳии илои абдаи мо аўҳӣ » .

در بدایت نبوت خواجه را علیه السلام چون رفع حجب بکمال نرسیده بود وحی حق بواسطه مییافت که «نزل به الروح الامین علی قلبک» در شب معراج چون کشف القناع حقیقی ببود واسطه از میان بر خاست که «فاوحی الی عبده ما اوحی».

Сим ёфт раҳмати хос аз мақоми ъндит ва он хоси алхосонро бошад зироки бархӯрдорон аз сифати раҳмати се тайифаанд : авому хавосу хоси алхоси авому хавос бавосита ёбанду хоси алхос бевосита .

سیم یافت رحمت خاص از مقام عندیت و آن خاص الخاصان را باشد زیراک برخورداران از صفت رحمت سه‌طایفه‌اند: عوام و خواص و خاص الخاص‌ عوام و خواص بواسطه یابند و خاص الخاص بی‌واسطه.

Бар хўрдории авом аз сифат раҳмонятаст ва он мақбул ва мардӯд меёбад аз баҳри онки ризқу сиҳҳату шафқат бар аёли кофар ва мусулмон роҳаст ва он аз хосияти сифат раҳмонятаст ва агарна аз асари ин раҳмат будӣ як шарбати оби бҳичи кофари надодӣ онч фармуд « сабқати раҳматии ғазабӣ » азин маънӣ буд ва ҳам азинҷо гуфтаанд « ёрҳмни алднё » .

بر خورداری عوام از صفت رحمانیت است و آن مقبول و مردود می‌یابد از بهر آنک رزق و صحت و شفقت بر عیال کافر و مسلمان راهست و آن از خاصیت صفت رحمانیت است و اگرنه از اثر این رحمت بودی یک شربت آب بهیچ کافر ندادی آنچ فرمود«سبقت رحمتی غضبی» ازین معنی بود و هم ازینجا گفته‌اند «یارحمن الدنیا».

Ва бар хўрдории хавос аз сифат раҳимӣаст то бавоситаи қабули даъвати анбиёу мтобъти эшон Наими ҳашт биҳишт ё банд дар охират ки « набии ибодии ании анои алғФўри арраҳим » ва аз ӣнҷо гуфтаанд ки « ёрҳими алохраҳ » .

و بر خورداری خواص از صفت رحیمی است تا بواسطه قبول دعوت انبیا و متابعت ایشان نعیم هشت بهشت یا بند در آخرت که «نبی عبادی انی انا الغفور الرحیم» و از اینجا گفته‌اند که «یارحیم الآخره».

Ва бар хўрдории хоси алхос аз сифати арҳм алроҳминӣаст бевосита чунонк анбиёро буд . Айюби алайҳ алслўаҳ фармуд « мусинии алзри ванети арҳми алроҳмин »у Мӯсои алайҳ алслўаҳ мегуфт « раби ағФрлии влохӣу адхлнои фии рҳмтку анати арҳми алроҳмин » ишорати брҳмт бевоситааст аз мақоми ъндит ки « раҳмаи ман ъндно » ва он аз натиҷаи таҷаллии сифоти алуҳияту маҳви осори башарияту тхлқ бо халлоқ рубубиятаст .

و بر خورداری خاص الخاص از صفت ارحم الراحمینی است بی‌واسطه چنانک انبیا را بود. ایوب علیه الصلوه فرمود «مسنی الضر وانت ارحم الراحمین» و موسی علیه الصلوه میگفت «رب اغفرلی ولاخی و ادخلنا فی رحمتک و انت ارحم الراحمین» اشارت برحمت بی‌واسطه است از مقام عندیت که «رحمه من عندنا» و آن از نتیجه تجلی صفات الوهیت و محو آثار بشریت و تخلق با خلاق ربوبیت است.

Чаҳоруми тааллуми улӯм аз ҳазрат бевосита ва он вақте муяссар шавад ки лавҳи дилро аз нуқӯши улӯми рӯҳонӣу ақлӣу самъӣу бҳсии бакули пок ва софӣ кунад ки то ин анвоъи улӯм бар лавҳи дил мусбатаст шоғил дил бошад аз истеъдоди қабули улӯм аз ҳазрат бе воситаи Мӯсоро алайҳи алслўаҳ агарчӣ илми таврот аз ҳазрати ҳосил буд лекини бавоситаи алвоҳ буд «у ктбнолаҳи фии алолўоҳ » фоидаи суҳбати Хизри яке дигари он буд то дил ӯ шойистагии китобат ҳақ гираду заҳмати алвоҳ аз миён бархезад ва ин мартабаи хоҷаро буд алайҳи алслўаҳ ки фармуд « аўтити ҷавомеъи алкулам » ва ӯро таълими қуръон аз роҳ дил карданд на аз сӯрати кутуб ки « арраҳмони илми алқрон » .

چهارم تعلم علوم از حضرت بی‌واسطه و آن وقتی میسر شود که لوح دل را از نقوش علوم روحانی و عقلی و سمعی و بحسی بکل پاک و صافی کند که تا این انواع علوم بر لوح دل مثبت است شاغل دل باشد از استعداد قبول علوم از حضرت بی‌واسطه موسی را علیه الصلوه اگرچه علم تورات از حضرت حاصل بود لیکن بواسطه الواح بود «و کتبناله فی‌الالواح» فایده صحبت خضر یکی دیگر آن بود تا دل او شایستگی کتابت حق گیرد و زحمت الواح از میان برخیزد و این مرتبه خواجه را بود علیه الصلوه که فرمود «اوتیت جوامع الکلم» و او را تعلیم قرآن از راه دل کردند نه از صورت کتب که «الرحمن علم القران».

Панҷуми тааллуми улӯми ладуннӣ бевосита агарчӣ тааллуми улӯм аз ҳазрат бевосита тавонад буд ки бошад аммо улӯм ладуннӣ набошад . Чунонк дар ҳақи Довӯди алайҳ алслўаҳ фармуд «у ълмноаҳи сунъаи лбўс »у илми санъати зира аз улӯм ладуннӣ набӯд . Ва илми ладуннии бмърФти зоту сифоти ҳазрати ҷлт таъаллуқ дорад ки бе воситаи бтълиму таърифи ҳақ ҳосил ояд чунонк хоҷаи алайҳ алслўаҳ мефармуд « урфати рабии брбӣ » .

پنجم تعلم علوم لدنی بی‌واسطه اگرچه تعلم علوم از حضرت بی‌واسطه تواند بود که باشد اما علوم لدنی نباشد. چنانک در حق داود علیه الصلوه فرمود «و علمناه صنعه لبوس» و علم صنعت زره از علوم لدنی نبود. و علم لدنی بمعرفت ذات و صفات حضرت جلت تعلق دارد که بی‌واسطه بتعلیم و تعریف حق حاصل آید چنانک خواجه علیه الصلوه میفرمود «عرفت ربی بربی».

Ва дарёфт ин илм бидон ҳосил шавад ки мард аз вуҷӯди хеши бзоид то бад-ӣн зодан аз лдни хеш ба ладуннӣ ҳақ расад чунонк хоҷаро алайҳ алслўаҳ фармуд « вонки лтлқии алқрони ман лдни ҳакими алӣам »у исои алайҳи ассаломи миФрмоид « лами илҷи малакӯти алсмўоту аларзи ман лами иўлдмри тин » .

و دریافت این علم بدان حاصل شود که مرد از وجود خویش بزاید تا بدین زادن از لدن خویش به لدنی حق رسد چنانک خواجه را علیه الصلوه فرمود «وانک لتلقی القران من لدن حکیم علیم» و عیسی علیه السلام میفرماید «لم یلج ملکوت السموات و الارض من لم یولدمر تین».

Ва ин зодан бидон бошад ки чун мурӣди содиқ дар ибтидо бар қазия « волидайни ҷоҳдўои Фино » қадам дар роҳи талаб нааду бкмнди ҷазботи аноят рӯй дил аз мأлўФоти табъу мстлзот нафас бигардонаду мутаваҷҷеҳи ҳазрат иззат гардад ҳазрати иззат бар суннат « лнҳдинҳми сблно » ҷамоли шайхии комилу асл дар оинаи дил ӯ бирав арза кунад солик на маҷзӯб ки маҷзӯбони шайхиро ншоинд агарчӣ солики ҳам маҷзӯб бошад аммо маҷзӯб солик дигарасту маҷзӯби мутлақи дигар .

و این زادن بدان باشد که چون مرید صادق در ابتدا بر قضیه «والدین جاهدوا فینا» قدم در راه طلب نهد و بکمند جذبات عنایت روی دل از مألوفات طبع و مستلذات نفس بگرداند و متوجه حضرت عزت گردد حضرت عزت بر سنت «لنهدینهم سبلنا» جمال شیخی کامل و اصل در آینه دل او برو عرضه کند سالک نه مجذوب که مجذوبان شیخی را نشایند اگرچه سالک هم مجذوب باشد اما مجذوب سالک دیگرست و مجذوب مطلق دیگر.

Ва чун мурӣди содиқи ҷамоли шайхӣ дар оинаи дил мушоҳида кард дар ҳол бар ҷамол ӯ ошиқ шаваду қарору ором азу бархезад . Маншаи ин ҷумлаи съодоти ин ошиқӣаст ва то мурӣд бар ҷамоли вилояти шайх ошиқ нашавад аз тасарруфи иродату ихтиёри хеши берун натавонад омад ва дар тасарруфи иродати шайх натавонад рафт . Иборат аз мурӣд онаст ки мурӣди муроди шайх буд на мурӣди муроди хеш . Пас вазифа ӯ ин байт шавад . байт

و چون مرید صادق جمال شیخی در آینه دل مشاهده کرد در حال بر جمال او عاشق شود و قرار و آرام ازو برخیزد. منشأ این جمله سعادات این عاشقی است و تا مرید بر جمال ولایت شیخ عاشق نشود از تصرف ارادت و اختیار خویش بیرون نتواند آمد و در تصرف ارادت شیخ نتواند رفت. عبارت از مرید آن است که مرید مراد شیخ بود نه مرید مراد خویش. پس وظیفه او این بیت شود. بیت

Чун мурӣди содиқи ошиқи ҷамоли вилояти шайхи гашти шойистагии қабули тасарруфи вилояти шайхи дарави пдидоид . Дарин ҳоли мазид бар мисоли байзае буд дар байзагии инсонияту башарияти хеши банд шуда ва аз мартабаи мурғӣ ки абдяти хоси иборат аз онаст бозмонда чун тавфиқи таслими тасарруфи вилояти шайхаш каромат карданд байзаи сифати шайх ӯро дар тасарруфи пару боли вилоят хеш гираду ҳиммати олии хеши брўгморду муроқиби ҳол ӯ гардад то батадрӣҷ ҳамчунонк тасарруфи мурғ дар байза падед меед вбизаҳро аз вуҷӯди байзагӣ тағайюр медиҳаду бавуҷуди мурғӣ мубаддил мекунад тасарруфи кимиёии ҳиммати шайхи вуҷӯди байзаи сифати мурӣдро мубаддил кунад бавуҷуди мурғии абдяти хос .

چون مرید صادق عاشق جمال ولایت شیخ گشت شایستگی قبول تصرف ولایت شیخ درو پدیدآید. درین حال مزید بر مثال بیضه‌ای بود در بیضگی انسانیت و بشریت خویش بند شده و از مرتبه مرغی که عبدیت خاص عبارت از آن است بازمانده چون توفیق تسلیم تصرف ولایت شیخش کرامت کردند بیضه صفت شیخ او را در تصرف پر و بال ولایت خویش گیرد و همت عالی خویش بروگمارد و مراقب حال او گردد تا بتدریج همچنانک تصرف مرغ در بیضه پدید میاید وبیضه را از وجود بیضگی تغیر میدهد و بوجود مرغی مبدل میکند تصرف کیمیای همت شیخ وجود بیضه صفت مرید را مبدل کند بوجود مرغی عبدیت خاص.

Валикини мурғи сӯратӣ аз роҳи қишри байзаи бзоҳри олами дунё берун меояд ки ӯро аз баҳри дунё офарӣдаанд аммо мурғи маънавӣ аз роҳи андаруни бдричаҳи малакӯт берун меравад зирок ӯро аз баҳри он олам офарӣдаанд ва чун мурғи сӯратӣ дар олами дунё буд ва он мурғ ки дар байзаи таъбия буд дар малакӯти байзаи мастур буд бтсрФи он мурғ аз малакӯти байза басӯрат дунё омад ӣнҷои мурғи вилояти шайх дар олам дунё нест . Зироки шайх на он сар ва ришаст ки халқ май бенанди шайхи ҳақиқии он маънӣаст ки дар мақоми ъндит дар « мақъади сидқ » дар зери қубба ҳақаст ки « аўлёӣии таҳти қабоеи лоиъри фаҳм ғайриӣ » назар ағёр бирав науфтад ин заъиф гуяд . байт

ولیکن مرغ صورتی از راه قشر بیضه بظاهر عالم دنیا بیرون میآید که او را از بهر دنیا آفریده‌اند اما مرغ معنوی از راه اندرون بدریچه ملکوت بیرون میرود زیراک او را از بهر آن عالم آفریده‌اند و چون مرغ صورتی در عالم دنیا بود و آن مرغ که در بیضه تعبیه بود در ملکوت بیضه مستور بود بتصرف آن مرغ از ملکوت بیضه بصورت دنیا آمد اینجا مرغ ولایت شیخ در عالم دنیا نیست. زیراک شیخ نه آن سر و ریش است که خلق می‌بینند شیخ حقیقی آن معنی است که در مقام عندیت در «مقعد صدق» در زیر قبه حق است که «اولیائی تحت قبایی لایعر فهم غیری» نظر اغیار برو نیفتد این ضعیف گوید. بیت

Пас мурғи вуҷӯди мурӣдро ки дар малакӯти байзаи инсонияти мастур ва мўдъаст тасарруфи ҳиммати шайх ӯро ҳам аз даричаи малакӯти бФзои ҳавоӣ ҳувият оварад ва аз сулби вилояту раҳми иродат дар мақоми ъндит « фии мақъад сидқ ъанд млики муқтадир » бзоид .

پس مرغ وجود مرید را که در ملکوت بیضه انسانیت مستور و مودع است تصرف همت شیخ او را هم از دریچه ملکوت بفضای هوای هویت آورد و از صلب ولایت و رحم ارادت در مقام عندیت «فی مقعد صدق عند ملیک مقتدر» بزاید.

То акнӯн агар байзаи инсонияти днёўӣ буд акнӯн мурғи абдяти хоси ҳазратии гашт . Хоҷаро алайҳи алслўаҳ то байзаи инсоният аз мурғи Абдуллоҳ бавуҷуд наёмада буд Аҳмад мехонд ки « иأтии ман баъдии исмаи Аҳмад » чун байза бавуҷуд омад ва дар тасарруфи пару боли Ҷабраилии парвариши набувват ва рисолат меёфт Муҳамадаш хонд ки « ва мо Муҳамади алои расӯл » чун парвариш бкмол расед ва аз байзагии тамоми бмрғии пайваст ва дар мақом « қоби қавсин » парвоз кардан гирифт абдаш хонд ки « субҳони алзии асрии бъбдаҳи Лайлои ман алмсҷди алоҳром » . То бадоне ки мурғии мақоми абдят хосаст .

تا اکنون اگر بیضه انسانیت دنیاوی بود اکنون مرغ عبدیت خاص حضرتی گشت. خواجه را علیه‌الصلوه تا بیضه انسانیت از مرغ عبدالله بوجود نیامده بود احمد میخواند که «یأتی من بعدی اسمه احمد» چون بیضه بوجود آمد و در تصرف پر و بال جبرئیلی پرورش نبوت و رسالت می‌یافت محمدش خواند که «و ما محمد الا رسول» چون پرورش بکمال رسید و از بیضگی تمام بمرغی پیوست و در مقام «قاب قوسین» پرواز کردن گرفت عبدش خواند که «سبحان الذی اسری بعبده لیلا من المسجد الاحرام». تا بدانی که مرغی مقام عبدیت خاص است.

Маъаи ҳозо на ҳар мурғии дарин мақом агарчӣ бдрҷаҳи мурғӣ расидааст шайхиро бшоид . Чунонк мурғони сӯрат на ҳар мурғии байза бар тавонад оварад мурғӣ бояд ки чун тасарруфи мурғу парвариш ӯ бкмоли бёФти дигари бораи як чанде дар тасарруф хрўаҳ ояд ва дод таслим ӯ бидиҳад то тасарруфи хрўаҳ дар ва бкмол расаду азуи байза падед ояд ва онгаҳ байзаи тамоми бирезад ва Канг шавад пас ӯро боз нишонанду байзаҳо дар зер ӯ ниҳанд . ӯро акнӯн тасарруф дар он мусаллам бошаду мақсӯди бҳсўли пайвандад .

مع هذا نه هر مرغی درین مقام اگرچه بدرجه مرغی رسیده است شیخی را بشاید. چنانک مرغان صورت نه هر مرغی بیضه بر تواند آورد مرغی باید که چون تصرف مرغ و پرورش او بکمال بیافت دیگر باره یک چندی در تصرف خروه آید و داد تسلیم او بدهد تا تصرف خروه در و بکمال رسد و ازو بیضه پدید آید و آنگه بیضه تمام بریزد و کنگ شود پس او را باز نشانند و بیضه‌ها در زیر او نهند. او را اکنون تصرف در آن مسلم باشد و مقصود بحصول پیوندد.

Ҳамчунин мурӣди содиқ чун дод таслими вилояти шайх бкмол бидод ва аз байзаи вуҷӯд халос ёфт дигари бора дар мақоми мурғии таслими тасарруфоти аҳкоми қазоу қадари ҳақ бояд буду муддатии бори таҳаккумот аҳком кашӣдан ва ҳастӣ мурғии худро базли тасарруфоти ҳикмати қадими доштану вуҷӯди худро фидои аҳкоми азалии сохтан то дар азал аз вуҷӯд ӯ чаҳ хостаанд аз худ ҳамон хостани ҳазрати иззатро бтбъити муродоти вкмолоти вуҷӯди худ ноталабидан ки он ҳазрати табаъиятро нишоед .

همچنین مرید صادق چون داد تسلیم ولایت شیخ بکمال بداد و از بیضه وجود خلاص یافت دیگر باره در مقام مرغی تسلیم تصرفات احکام قضا و قدر حق باید بود و مدتی بار تحکمات احکام کشیدن و هستی مرغی خود را بذل تصرفات حکمت قدیم داشتن و وجود خود را فدای احکام ازلی ساختن تا در ازل از وجود او چه خواسته‌اند از خود همان خواستن حضرت عزت را بتبعیت مرادات وکمالات وجود خود ناطلبیدن که آن حضرت تبعیت را نشاید.

Чун як чанде барин қазияи таслими тасарруфот бе воситаи ббўди байзаҳои асрору маъонии ҳақоиқи вълўми ладуннии дарави бавуҷуд омадан гирад чун садаф бидон дар ру лолӣ ҳомила шавад анвори он ҳақоиқ аз даричаҳои нутқу назар ӯ партав андозад вуҷӯди мустаъиди мурӣдони содиқро байзаи сифати қобили тасарруфи ин ҳадис гирданд . Чун муддати он ҳама тамом шаваду ҳангоми қӯти тасарруф дар байзаҳо даройади ишорати ҳақ ё иҷозати шайх ки сӯрати ишорат ҳақаст ӯро бмқоми шайхӣ насб кунаду бтртиби байзаҳои вуҷӯди мурӣдон иҷозат диҳад .

چون یک چندی برین قضیه تسلیم تصرفات بی‌واسطه ببود بیضه‌های اسرار و معانی حقایق وعلوم لدنی درو بوجود آمدن گیرد چون صدف بدان در ر و لآلی حامله شود انوار آن حقایق از دریچه‌های نطق و نظر او پرتو اندازد وجود مستعد مریدان صادق را بیضه صفت قابل تصرف این حدیث گرداند. چون مدت آن همه تمام شود و هنگام قوت تصرف در بیضه‌ها درآید اشارت حق یا اجازت شیخ که صورت اشارت حق است او را بمقام شیخی نصب کند و بترتیب بیضه‌های وجود مریدان اجازت دهد.

Ва бо ин ҳамаи шароити мақоми шайхӣ дар ҳад ва ҳаср наёяд аммо бояд ки бо ин арқон ки намӯда омад бист сифати дарав мавҷӯд бошад бкмол ки агар як сифатро аз он ҷумла нақсоне бошад бақадр он халалу нуқсони мартаба шайхӣ бошад .

و با این همه شرایط مقام شیخی در حد و حصر نیاید اما باید که با این ارکان که نموده آمد بیست صفت درو موجود باشد بکمال که اگر یک صفت را از آن جمله نقصانی باشد بقدر آن خلل و نقصان مرتبه شیخی باشد.

Ва аз он бист сифати яке илмаст ки бақадр ҳоҷати зарурӣ бояд ки аз илми шариъат бохабар бошад то агар мурӣдии бмсأлтии зарурӣ муҳтоҷ шавад аз ӯҳдаи он берун тавонад омад .

و از آن بیست صفت یکی علم است که بقدر حاجت ضروری باید که از علم شریعت باخبر باشد تا اگر مریدی بمسألتی ضروری محتاج شود از عهده آن بیرون تواند آمد.

Дувум эътиқодаст бояд ки эътиқоди аҳли суннат ва ҷамоат дораду бидътӣ олӯда набошад томридро дар бидъатӣ наяндозад ки муомилаи аҳли бидъати мнҷҳ ва мунҷӣ набошад .

دوم اعتقادست باید که اعتقاد اهل سنت و جماعت دارد و بیدعتی آلوده نباشد تامرید را در بدعتی نیندازد که معامله اهل بدعت منجح و منجی نباشد.

Сим ақласт бояд ки бо ақли динии ақли маоши днёўӣ бкмол дорад то дар тарбияти мурӣди бшроити шихўхит қиём тавонад намӯд .

سیم عقل است باید که با عقل دینی عقل معاش دنیاوی بکمال دارد تا در تربیت مرید بشرایط شیخوخیت قیام تواند نمود.

Чаҳорум саховатаст бояд ки сахӣ бошад то бмоиҳтоҷи мурӣд қиём тавонад намӯду мурӣдро аз мأкўлу машрӯбу млбўси зарурӣ фориғ дорад то бакулии бикорадин машғӯл тавонад буд .

چهارم سخاوت است باید که سخی باشد تا بمایحتاج مرید قیام تواند نمود و مرید را از مأکول و مشروب و ملبوس ضروری فارغ دارد تا بکلی بکاردین مشغول تواند بود.

Панҷум шуҷоатаст бояд ки шуҷоъу далер ва диловар бошад то аз маломати халқу забон эшон наяндешаду мурӣдро бқўли кас рад накунад ва ӯро аз ҳосидону бадхоҳон нигоҳ тавонад дошт .

پنجم شجاعت است باید که شجاع و دلیر و دلاور باشد تا از ملامت خلق و زبان ایشان نیندیشد و مرید را بقول کس رد نکند و او را از حاسدان و بدخواهان نگاه تواند داشت.

Шашум иффатаст бояд ки афиф алнФс бошад то мурӣдро аз вай бад науфтаду фасоди иродат падед наёрад ки мубтадӣ беқӯт буд .

ششم عفت است باید که عفیف النفس باشد تا مرید را از وی بد نیفتد و فساد ارادت پدید نیارد که مبتدی بی‌قوت بود.

Ҳафтум улувва ҳимматаст бояд ки бадунё илтифотӣ накунад ало бақадр зарурат агар чаҳ қӯт он дорад ки ӯро дар дунё музир набошад ва дар ҷамъи моли нкўшд ва аз моли мурӣди тамаъ бурӣда дорад то мурӣд дар эътироз науфтаду иродат фосид накунад чаҳ мурӣдро ҳеҷ офату фитнау рой эътироз нест бар аҳволи шайх .

هفتم علو همت است باید که بدنیا التفاتی نکند الا بقدر ضرورت اگر چه قوت آن دارد که او را در دنیا مضر نباشد و در جمع مال نکوشد و از مال مرید طمع بریده دارد تا مرید در اعتراض نیفتد و ارادت فاسد نکند چه مرید را هیچ آفت و فتنه و رای اعتراض نیست بر احوال شیخ.

Ҳаштум шафқатаст бояд ки бар мурӣд мушфиқ бошад ва ӯро батадрӣҷ бар кор ҳарис мекунаду борӣ бар вай наниҳад ки ӯ таҳаммул натавонад кард ва ӯро брФқу мудоро дар кор оварад ва чун мурӣд дар қабз бошад бтсрФи вилояти бори қабз азу бардорад ва ӯро баст бахшад ва агар дар басти зиёдати фарорӯад қадре қабз бар вай нааду баст аз вай бастанду пайваста аз аҳволи мурӣд ғоиб набошад .

هشتم شفقت است باید که بر مرید مشفق باشد و او را بتدریج بر کار حریص میکند و باری بر وی ننهد که او تحمل نتواند کرد و او را برفق و مدارا در کار آورد و چون مرید در قبض باشد بتصرف ولایت بار قبض ازو بردارد و او را بسط بخشد و اگر در بسط زیادت فرارود قدری قبض بر وی نهد و بسط از وی بستاند و پیوسته از احوال مرید غایب نباشد.

Нуҳум ҳаламаст бояд ки ҳалим ва боркаш бошаду баҳри чизи зуд дар хашм нашаваду мурӣдро наранҷоанд магар бақадр зарурати тأдиб то мурӣд нФўр нагардад ва аз дом иродат наҷаҳд .

نهم حلم است باید که حلیم و بارکش باشد و بهر چیز زود در خشم نشود و مرید را نرنجاند مگر بقدر ضرورت تأدیب تا مرید نفور نگردد و از دام ارادت نجهد.

Даҳум афваст бояд ки афвро кор фармоед то агар аз мурӣди ҳаракатӣ бар муқтазои башарият дар вуҷӯд ояд аз он даргузарад ва аз ваии дргзорд .

دهم عفوست باید که عفو را کار فرماید تا اگر از مرید حرکتی بر مقتضای بشریت در وجود آید از آن درگذرد و از وی درگذارد.

Ёздаҳуми ҳасан халқаст бояд ки хўшхўӣ бошад то мурӣдро бдрштхўиӣ нарманду мурӣд аз ваии ахлоқи хуб фаро гирад ки ниҳоди мурӣди оинаи афъолу аҳволу ахлоқ шайх бошад .

یازدهم حسن خلق است باید که خوشخوی باشد تا مرید را بدرشتخویی نرماند و مرید از وی اخلاق خوب فرا گیرد که نهاد مرید آینه افعال و احوال و اخلاق شیخ باشد.

Давоздаҳум эсораст бояд ки даравӣ эсор бошад то масолеҳи мурӣдро бар масолеҳи хеши тарҷеҳ нааду ҳаззи хеш бар вай эсор кунад « виўсрўни алии анФсҳму Лукони баҳами хсосаҳ » .

دوازدهم ایثارست باید که دروی ایثار باشد تا مصالح مرید را بر مصالح خویش ترجیح نهد و حظ خویش بر وی ایثار کند «ویوثرون علی انفسهم و لوکان بهم خصاصه».

Сездаҳум карамаст бояд ки дар ваии карам вилоят бошад то мурӣдро аз карами вилоят бахшиш тавонад кард .

سیزدهم کرم است باید که در وی کرم ولایت باشد تا مرید را از کرم ولایت بخشش تواند کرد.

Чаҳордаҳум таваккуласт бояд ки дар ваии қӯт таваккул бошад то бсбби ризқи мурӣд мутиасиф нашаваду мурӣдро аз хавфи асбоби маишат ӯ рад накунад .

چهاردهم توکل است باید که در وی قوت توکل باشد تا بسبب رزق مرید متاسف نشود و مرید را از خوف اسباب معیشت او رد نکند.

Понздаҳум таслимаст бояд ки таслим ғайб бошад то ҳақи таъолӣ ҳар кро хоҳад оварад ва ҳар кро хоҳад барад на бомдни мурӣдони зёдтии ҳирси намояд ва на брФтни эшон дар кор суст шавад ва гуяд ки ранҷи беҳудаи мибрм ва хоҳад ки канора Эй гираду бакори хеш машғӯл шаваду ҳақи эшон фурӯ гузорад . Бал ки дар ҷамеъи аҳвол мстслм бошад вончи вазифа бандагӣаст биҷой меоварад ва ҳар кас ки бадви пайваст ӯро оварда ҳақи шиносаду хизмат ӯ хизмат ҳақ донад ва ҳар кас ки баравад ӯро барда ҳақ донаду бомд ва шуд эшон фарбеҳ ва лоғар нашавад .

پانزدهم تسلیم است باید که تسلیم غیب باشد تا حق تعالی هر کرا خواهد آورد و هر کرا خواهد برد نه بآمدن مریدان زیادتی حرص نماید و نه برفتن ایشان در کار سست شود و گوید که رنج بیهوده میبرم و خواهد که کناره‌ای گیرد و بکار خویش مشغول شود و حق ایشان فرو گذارد. بل‌که در جمیع احوال مستسلم باشد وآنچ وظیفه بندگی است بجای میآورد و هر کس که بدو پیوست او را آورده حق شناسد و خدمت او خدمت حق داند و هر کس که برود او را برده حق داند و بآمد و شد ایشان فربه و لاغر نشود.

Шонздаҳуми ризои бқзост бояд ки бқзои ҳақ ризо диҳад ва дар тарбияти мурӣдони бшроити шайхӣу ҷаҳди бандагии қиёми намояди боқии бдончи ҳақ таъолӣ ронад бар мурӣдон аз ёфт ва ноёфту қабулу рад розӣ бошад ва бар аҳкоми азалӣ эътироз накунад .

شانزدهم رضا بقضاست باید که بقضای حق رضا دهد و در تربیت مریدان بشرایط شیخی و جهد بندگی قیام نماید باقی بدانچ حق تعالی راند بر مریدان از یافت و نایافت و قبول و رد راضی باشد و بر احکام ازلی اعتراض نکند.

Ҳафдаҳум виқораст боидкаҳи бўқору ҳурмат бо мурӣдон зиндагонӣ кунад то мурӣди густох ва далер нашаваду азми шайху вақъ ӯ аз дил мурӣдон нашавад ( ки мӯҷиби халал иродат бошад ) бузургон гуфтаанд таъзими шайх беш аз таъзим падар ёбад .

هفدهم وقارست بایدکه بوقار و حرمت با مریدان زندگانی کند تا مرید گستاخ و دلیر نشود و عظم شیخ و وقع او از دل مریدان نشود (که موجب خلل ارادت باشد) بزرگان گفته‌اند تعظیم شیخ بیش از تعظیم پدر یابد.

Ҳаждаҳам сукӯнаст бояд ки дар вай сукӯнатӣ бошад тамом ва дар корҳо таъҷил нанамояду боҳстгӣ дар мурӣд тасарруф кунад то мурӣд аз хомӣ дар инкор науфтад .

هژدهم سکون است باید که در وی سکونتی باشد تمام و در کارها تعجیل ننماید و بآهستگی در مرید تصرف کند تا مرید از خامی در انکار نیفتد.

Нӯздаҳум саботаст бояд ки дар корҳо собити қадаму дуруст азимат бошад ва бо мурӣди некӯи аҳд буд тоба бесаботӣу бадаҳдии ҳуқуқи мурӣд фурӯ нагузораду баҳри ҳаракатии ҳиммати азу боз нагирад .

نوزدهم ثبات است باید که در کارها ثابت‌قدم و درست عزیمت باشد و با مرید نیکو عهد بود تابه بی‌ثباتی و بدعهدی حقوق مرید فرو نگذارد و بهر حرکتی همت ازو باز نگیرد.

Бистум ҳайбатаст бояд ки бо ҳайбат бошад то мурӣдро аз ваии шикваӣу азиматӣу ҳайбатӣ дар дил буд то дрғибту ҳузур муадаб бошаду нафаси мурӣдро аз ҳайбати вилояти шайхи шикастагӣ ва оромиш бошаду шайтонро аз сояу ҳайбати вилояти шайхи ёроии тасарруф дар мурӣд набошад .

بیستم هیبت است باید که با هیبت باشد تا مرید را از وی شکوهی و عظمتی و هیبتی در دل بود تا درغیبت و حضور مودب باشد و نفس مرید را از هیبت ولایت شیخ شکستگی و آرامش باشد و شیطان را از سایه و هیبت ولایت شیخ یارای تصرف در مرید نباشد.

Пас чун шайхи бад-ӣни камолоту мақомоту каромоту сифоту ахлоқи мавсуфу мтҳлӣ ва мтхлқ бошад мурӣди содиқи бондки рӯзгор дар паноҳи давлати вилоят ӯ бмқсдў мақсӯд расад .

پس چون شیخ بدین کمالات و مقامات و کرامات و صفات و اخلاق موصوف و متحلی و متخلق باشد مرید صادق باندک روزگار در پناه دولت ولایت او بمقصدو مقصود رسد.

Аммо мурӣд бояд ки низ боўсоФи мурӣдии ороста буду бшроити одоби иродати қиёми намояд чунонк шарҳ он бияёд ани шоаллоҳи таъолӣ то нури алии нур буд « иҳдии аллоҳи лнўраҳи ман ишоء »у фазли ҳақи боҷаҳд ӯ қарин бошад ки асл онаст « злки фазли аллоҳи иўтиаҳи ман ишоء »у слии аллоҳи алии Муҳамаду ?алаи аҷмъин .

اما مرید باید که نیز باوصاف مریدی آراسته بود و بشرایط آداب ارادت قیام نماید چنانک شرح آن بیاید ان‌شاءالله تعالی تا نور علی نور بود «یهدی‌الله لنوره من یشاء» و فضل حق باجهد او قرین باشد که اصل آن است «ذلک فضل‌الله یوتیه من یشاء» و صلی‌الله علی محمد و آله اجمعین.