Қоли аллоҳи таъолӣ « Фозкрўнии ази куркам »у қавла « возкри вои аллоҳи ксирои лълкми тФлҳўн » .

قال الله تعالی «فاذکرونی اذ کرکم» و قوله «واذکر وا الله کثیرا لعلکم تفلحون».

Ва қол алнабӣ слии аллоҳи алайҳу силам « афзали аззикри лоолаҳи алооллаҳу афзали алдъоءи алҳмди ллаҳ » .

و قال النبی صلی‌الله علیه و سلم «افضل الذکر لااله‌الاالله و افضل الدعاء الحمد لله».

Бдонки ҳуҷби рўндгони натиҷа нисёнаст ва Нитсаатон бидон сабаб буд ки дар бдоити фитрат чун вуҷӯди рӯҳ падед омад айни вуҷӯд ӯ ду гонагӣ собит кард миён ӯу ҳазрат то агарчӣ рӯҳи ҳақро дарон мақом ба ягонагӣ донист аммо ба ягонагӣ нашнохт зироки шинохт аз шуҳуди хезаду шуҳуд аз вуҷӯд дуруст наёяд ки шуҳуд зид вуҷӯдаст « вои лздони лоиҷтмъон » .

بدانک حجب روندگان نتیجه نسیان است و نیستان بدان سبب بود که در بدایت فطرت چون وجود روح پدید آمد عین وجود او دو گانگی ثابت کرد میان او و حضرت تا اگرچه روح حق را دران مقام به یگانگی دانست اما به یگانگی نشناخت زیراک شناخت از شهود خیزد و شهود از وجود درست نیاید که شهود ضد وجودست «وا لضدان لایجتمعان».

Таъаллуқи рӯҳи бқолб аз барои он буд то ду халаф чун нафасу дил ҳосил кунад то дар мақоми шуҳуд чун рӯҳи базли вҷўдкнд ки « ҷо алҳақу зи ҳиқи алботл » ӯро хлиФтӣ бошад ки қоими мақомӣ ӯ кунад ва ин сиррӣ бузургаст фаҳм ҳар кас ӣнҷо нарасад пас чунонк рӯҳ дарон олами ҳақро ба камол ваҳдоният нашнохт низ дарон мақоми зикр беширкат натавонист кард ки ҳам зокир хеш бӯдаам зокири ҳақ ва ин зикри бшркт буду ҳақи таъолии миФрмоид « возкри рбки азонсит » яъне баъд аз нисёни мосўои ман маро ёд кун то бшркт набӯд .

تعلق روح بقالب از برای آن بود تا دو خلف چون نفس و دل حاصل کند تا در مقام شهود چون روح بذل وجودکند که «جا الحق و ز هق الباطل» او را خلیفتی باشد که قایم مقامی او کند و این سری بزرگ است فهم هر کس اینجا نرسد پس چنانک روح دران عالم حق را به کمال وحدانیت نشناخت نیز دران مقام ذکر بی‌شرکت نتوانست کرد که هم ذاکر خویش بودهم ذاکر حق و این ذکر بشرکت بود و حق تعالی میفرماید «واذکر ربک اذانسیت» یعنی بعد از نسیان ماسوای من مرا یاد کن تا بشرکت نبود.

Ва чндонки рӯҳ бар олами малику малакӯт гузар мекард то бқолби пайваст ҳар чиз ки мутолиа мекард азон зикрӣ бовай мемонад ва бидон миқдор аз зикри ҳақ боз мемонад то онгаҳ ки ҷамъиро чандон ҳуҷб аз зикри ашёи мухталиф падед омад ки бакулии ҳақро фаромӯш карданд ҳақи таъолӣ аз ёди анояти эшонро ҳам фаромӯш кард ки « нсўои аллоҳи Фнсиҳм » .

و چندانک روح بر عالم ملک و ملکوت گذر میکرد تا بقالب پیوست هر چیز که مطالعه میکرد ازان ذکری باوی میماند و بدان مقدار از ذکر حق باز میماند تا آنگه که جمعی را چندان حجب از ذکر اشیا مختلف پدید آمد که بکلی حق را فراموش کردند حق تعالی از یاد عنایت ایشان را هم فراموش کرد که «نسوا الله فنسیهم».

Пас чун ҳуҷб аз нисён падед омаду сабаби беморӣ « фии қлўбҳми мараз » ин буд лоҷарам дар мақоми муъолиҷати бҳкм онк гуфтаанд « алъалоҷи боздодҳо » аз шифохонаи қуръони ин шарбати миФрмоид ки « азкрўои аллоҳи зкрои ксиро » то бошад ки аз ҳуҷби нисёну марази он халос ёбанд ки « лълкми тФлҳўн » .

پس چون حجب از نسیان پدید آمد و سبب بیماری «فی قلوبهم مرض» این بود لاجرم در مقام معالجت بحکم آنک گفته‌اند «العلاج باضدادها» از شفاخانه قرآن این شربت میفرماید که «اذکروا الله ذکرا کثیرا» تا باشد که از حجب نسیان و مرض آن خلاص یابند که «لعلکم تفلحون».

Аммо ихтисоси бзкр « лоолаҳи алооллаҳ » онаст ки миФрмоид « илайҳи исъди алкми алтиб » ва он калимаи лоолаҳ алооллаҳаст яъне ин калимаро бҳзрти иззат роҳ тавонад буд ки дарин калимаи нафй ва исботасту марази нисёнро бшрбти нафйу исботи дафъ тавон кард зеро ки нисён мураккабаст аз нафйу исботи нафии зикри ҳақу исботи зикри ағёри пас шарбати скнҷбини вор аз сиркаи нафйу шукр исбот мебояд то модаи сафрои нисёнро қалъ кунад ба лои илоҳи нафии мосўоӣ ҳақ мекунад ва ба алооллаҳи исботи ҳазрат иззат мекунад то чун барин мудовимату мулозимати намояди батадрӣҷи таъаллуқоти рӯҳ аз мосўои ҳақи бмқрози лоолаҳ мунқатиъ шаваду ҷамоли султони алооллаҳ аз пас ттқи иззат мутаҷаллӣ гардад ва бар ҳукми ваъда « возкрўи неи азкркм » аз либоси ҳарфу савт муҷаррад шавад ва дар таҷаллии нури азимати алуҳияти хосият « кули шайъи ҳолки алои виҷҳа » ошкор гардад зикри рӯҳ бо вуҷӯди рӯҳ дар баҳри зокирии Фозкрўнӣ мустаҳлак шавад азкркми ниёбати зокирӣ рӯҳ кунад зикр бе ширкати ӣнҷо даст диҳад .

اما اختصاص بذکر «لااله‌الاالله» آن است که میفرماید «الیه یصعد الکم الطیب» و آن کلمه لااله‌الاالله است یعنی این کلمه را بحضرت عزت راه تواند بود که درین کلمه نفی و اثبات است و مرض نسیان را بشربت نفی و اثبات دفع توان کرد زیرا که نسیان مرکب است از نفی و اثبات نفی ذکر حق و اثبات ذکر اغیار پس شربت سکنجبین وار از سرکه نفی و شکر اثبات میباید تا ماده صفرای نسیان را قلع کند به لا‌اله نفی ماسوای حق میکند و به الاالله اثبات حضرت عزت میکند تا چون برین مداومت و ملازمت نماید بتدریج تعلقات روح از ماسوای حق بمقراض لااله منقطع شود و جمال سلطان الاالله از پس تتق عزت متجلی گردد و بر حکم وعده «واذکرو نی اذکرکم» از لباس حرف و صوت مجرد شود و در تجلی نور عظمت الوهیت خاصیت «کل شی هالک الا وجهه» آشکار گردد ذکر روح با وجود روح در بحر ذاکری فاذکرونی مستهلک شود اذکرکم نیابت ذاکری روح کند ذکر بی‌شرکت اینجا دست دهد.

Ҳақиқат « шаҳди аллоҳи анаи лои илоҳи алоҳў » ӣнҷо зоҳир шавад .

حقیقت «شهد الله انه لا اله الاهو» اینجا ظاهر شود.

Ишорати Юсуфи ҳусайни розӣ ки гуфт « мо қоли аҳади аллоҳи алои аллоҳ » ӣнҷо мафҳум гардад ва маълум шавад ки баннои мусулмонӣ чаро бар калимот дигар нест алои брклмаҳи лоолаҳи алооллаҳ аз баҳри онки халос аз ширки маънавии ҷузи бтсрФи маънии ин калимаи ҳосили нмиоиди пас ширки сӯратии ҳам ҷуз басӯрат ин калима мунтафӣ нагардад . Чунонк мегуяд .

اشارت یوسف حسین رازی که گفت «ما قال احد الله الا الله» اینجا مفهوم گردد و معلوم شود که بنای مسلمانی چرا بر کلمات دیگر نیست الا برکلمه لااله‌الاالله از بهر آنک خلاص از شرک معنوی جز بتصرف معنی این کلمه حاصل نمیآید پس شرک صورتی هم جز بصورت این کلمه منتفی نگردد. چنانک میگوید.

Слии аллоҳи алии Муҳамаду ?ала .

صلی‌الله علی محمد و آله.