Қоли аллоҳи таъолӣ « ё аиҳо аллазӣнаи омнўои атқўои аллоҳу қўлўои қўлои сдидо » .

قال الله تعالی «یا ایها الذین آمنوا اتقوا الله و قولوا قولا سدیدا».

Яъне « қўлўои лои илоҳи алои аллоҳ » .

یعنی «قولوا لا اله‌الا الله».

Ва қол алнабӣ слии аллоҳи алайҳу силам « қўлўои лои илоҳи алои аллоҳи тФлҳўо » .

و قال النبی صلی الله علیه و سلم «قولوا لا‌اله الا الله تفلحوا».

Бдонки зикр тақлидӣ дигарасту зикри таҳқиқии дигари онч аз роҳи афвоҳи бадари самъи сӯратӣ дар ояд он зикр тақлидӣ бошад чандон кори грнёид ҳамчунонк тухм то парвардаи норасида ки дар замин андозанд наравед . Ва зикри таҳқиқӣ онаст ки бтсрФи талқини соҳиби вилоят дар замини мустаъиди дил мурӣд уфтад . Ва зикр ки соҳиби вилоят талқин кунад самараи шаҷара вилоят ӯст ки ҳам тухми зикри бтлқини соҳиби вилоятон гирифтааст , дар замини дили боби мадади ҳиммати шайх парвариш дода то он тухм брстаҳасту батадрӣҷи бмқоми шаҷарагии вилояти расидау самараи зикр аз шукуфа « азкркм » падед оварда пас дар камоли пухтагӣ чун тухмии мақоми шайхии тухмӣ дар замини дили мурӣди мёндозд .

بدانک ذکر تقلیدی دیگرست و ذکر تحقیقی دیگر آنچ از راه افواه بدر سمع صورتی در آید آن ذکر تقلیدی باشد چندان کار گرنیاید همچنانک تخم تا پرورده نارسیده که در زمین اندازند نروید. و ذکر تحقیقی آن است که بتصرف تلقین صاحب ولایت در زمین مستعد دل مرید افتد. و ذکر که صاحب ولایت تلقین کند ثمره شجره ولایت اوست که هم تخم ذکر بتلقین صاحب ولایتان گرفته است، در زمین دل بآب مدد همت شیخ پرورش داده تا آن تخم برسته‌ است و بتدریج بمقام شجرگی ولایت رسیده و ثمره ذکر از شکوفه «اذکرکم» پدید آورده پس در کمال پختگی چون تخمی مقام شیخی تخمی در زمین دل مرید میاندازد.

Чун тухми зикри парварда вилоят бошаду замини дил шёр карда иродат буд ва аз гиёҳи табиати бдсткории тариқат пок карда ва аз офтоби ихлосу оби ҳиммати шайх мадад ёбад сабзаи имони ҳақиқӣ зуд бирӯяд ки « лоолаҳи алои аллоҳи инбти алоямони фии алқлби кмоинбти алмои албқлаҳ »у рӯзи буруз дар тзоид бошад то ғарс эҳсон гардаду бтрбити шаҷара ирфон шавад .

چون تخم ذکر پرورده ولایت باشد و زمین دل شیار کرده ارادت بود و از گیاه طبیعت بدستکاری طریقت پاک کرده و از آفتاب اخلاص و آب همت شیخ مدد یابد سبزه ایمان حقیقی زود بروید که «لااله الا الله ینبت الایمان فی القلب کماینبت الما البقله» و روز بروز در تزاید باشد تا غرس احسان گردد و بتربیت شجره عرفان شود.

Ва шарти талқин онаст ки мурӣди бўсити шайхи се рӯз рӯза дорад ва дарин се рӯз дарон кӯшад то пайваста брўзў бошаду мудоми зокир буд ва агарчӣ омдшд кунад бо худ зикр мегуяд ва бо мардуми ихтилот кам кунаду сухан бақадр зарурат гуяду буқати ифтори таом бисёр нахурд ва шабҳо бештари бзкр бедор дорад .

و شرط تلقین آن است که مرید بوصیت شیخ سه‌روز روزه دارد و درین سه‌روز دران کوشد تا پیوسته بروضو باشد و مدام ذاکر بود و اگرچه آمدشد کند با خود ذکر میگوید و با مردم اختلاط کم کند و سخن بقدر ضرورت گوید و بوقت افطار طعام بسیار نخورد و شبها بیشتر بذکر بیدار دارد.

Баъд аз се рӯзи бФрмони шайх ғусл кунад веняти ғусли исломи орад чунонк ибтидо ҳар кас ки дар дайн хостӣ омад аввали ғусли исломи бкрдӣ онгаҳ аз хоҷаи алайҳи ассаломи талқин калима ёфтӣ ӣнҷо барон суннати ғусли ислом ҳақиқӣ кунад ва дар вақти оби фурӯ кардан бигӯед : худовандо ман танро ки бадасти ман буд боб пок кардам ту дилро ки бомртсти баназари аноят пок кун .

بعد از سه‌روز بفرمان شیخ غسل کند ونیت غسل اسلام آرد چنانک ابتدا هر کس که در دین خواستی آمد اول غسل اسلام بکردی آنگه از خواجه علیه السلام تلقین کلمه یافتی اینجا بران سنت غسل اسلام حقیقی کند و در وقت آب فرو کردن بگوید: خداوندا من تن را که بدست من بود بآب پاک کردم تو دل را که بامرتست بنظر عنایت پاک کن.

Ва чун ғусл тамом кард баъд аз намоз хуфтани бхдмт шайх ояду шайх ӯро рӯй бқблаҳ бинишонаду шайхи пушти бқблаҳ боз диҳад ва дар хизмати шайхи бадв зону биншинад ва дастҳо бар якдигар нааду дил ҳозир кунад . Ва шайхи васиятӣ ки шарт бошад бигӯеду мурӣди дилро аз ҳамаи чизҳо бозстонд ва дар муқобилаи дил шайх бидораду бнёзи тамом муроқиб шавад то шайхи як бор бигӯед « лоолаҳи алооллаҳ » боўози баланди вқўти тамом .

و چون غسل تمام کرد بعد از نماز خفتن بخدمت شیخ آید و شیخ او را روی بقبله بنشاند و شیخ پشت بقبله باز دهد و در خدمت شیخ بدو زانو بنشیند و دستها بر یکدیگر نهد و دل حاضر کند. و شیخ وصیتی که شرط باشد بگوید و مرید دل را از همه چیزها بازستاند و در مقابله دل شیخ بدارد و بنیاز تمام مراقب شود تا شیخ یک بار بگوید «لااله‌الاالله» بآواز بلند وقوت تمام.

Чун тамом гуфт мурӣд ҳамчунон бар оҳанги шайх оғоз кунад лоолаҳи алооллаҳи баланд ва бқўт бигӯед шайхи дигар бора бигӯеду мурӣд боз гуяд сими бор шайх бигӯед мурӣд боз гуяд пас шайх дуо бигӯеду мурӣд омин кунад .

چون تمام گفت مرید همچنان بر آهنگ شیخ آغاز کند لااله‌الاالله بلند و بقوت بگوید شیخ دیگر باره بگوید و مرید باز گوید سیم بار شیخ بگوید مرید باز گوید پس شیخ دعا بگوید و مرید آمین کند.

Чун тамом шуд бархезаду бхлўтхонаҳ дар равад ва рӯй бтрбити тухми зикри орад чунонк шарҳи он дар фасли шароит хилват бияёд ани шоаллоҳи таъолӣ .

چون تمام شد برخیزد و بخلوتخانه در رود و روی بتربیت تخم ذکر آرد چنانک شرح آن در فصل شرایط خلوت بیاید ان‌شاءالله تعالی.

Ва ибтидои зикр дар дили мурӣд б мисоли шаҷара Эйаст ки бинишонанд чунонк фармуд « зарби аллоҳи Маслан калимаи тайибаи кшҷраҳи тайиба »у ботФоқи муфассирони калимаи тайиба « лоолаҳи алооллаҳ »аст . Чун мулозимати парвариши ин парвариши ин шаҷараи намояд . Бехҳои ӯ аз дили бҷмлгии аъзо ва ҷавориҳ бирасад то аз фарқи сар то бнохни пои ҳеҷ зарра намонад ки бехи шаҷараи зикр онҷо нарасад .

و ابتدای ذکر در دل مرید ب مثال شجره‌ای است که بنشانند چنانک فرمود «ضرب الله مثلا کلمه طیبه کشجره طیبه» و باتفاق مفسران کلمه طیبه «لااله الاالله» است. چون ملازمت پرورش این پرورش این شجره نماید. بیخهای او از دل بجملگی اعضا و جوارح برسد تا از فرق سر تا بناخن پای هیچ ذره نماند که بیخ شجره ذکر آنجا نرسد.

Чун бехи чунин росихи гашт дар замини қолаби шаҷараи зикри шохи сӯии осмон дил кашӣдан гирад ки « аслҳо собит ва фаръҳо фии асмоء » . Дарин мақоми дили зикр аз забон бастанду сариҳи калима « лоолаҳи алооллаҳ » мегуяд . Ҳар вақт ки дили зикр гуфтан гирифт зикри забон дар таваққуф бояд дошт то дил дод зикр бидиҳад ки зикри забони мушаввашкунанда буд ва ҳар вақт ки дил аз зикри Фрўоистди забонро бар зикр бояд дошт то дили бакулӣ зокир гардад ва ҳамчунин мадад мекунад то шаҷараи зикр парвариш меёбаду қасд улувва мекунад то чун шаҷараи бкмол худ расед шукуфаи мушоҳидот бар сари шохи шаҷараи падед омадан гирад ва аз шукуфаи мушоҳидоти батадрӣҷи самароти мукошифоту улӯми ладуннӣ берун ояд ки « тӯтии аклҳои кули ҳайни бозни рабҳо » .

چون بیخ چنین راسخ گشت در زمین قالب شجره ذکر شاخ سوی آسمان دل کشیدن گیرد که «اصلها ثابت و فرعها فی اسماء». درین مقام دل ذکر از زبان بستاند و صریح کلمه «لااله الاالله»میگوید. هر وقت که دل ذکر گفتن گرفت ذکر زبان در توقف باید داشت تا دل داد ذکر بدهد که ذکر زبان مشوش کننده بود و هر وقت که دل از ذکر فروایستد زبان را بر ذکر باید داشت تا دل بکلی ذاکر گردد و همچنین مدد میکند تا شجره ذکر پرورش می‌یابد و قصد علو میکند تا چون شجره بکمال خود رسید شکوفه مشاهدات بر سر شاخ شجره پدید آمدن گیرد و از شکوفه مشاهدات بتدریج ثمرات مکاشفات و علوم لدنی بیرون آید که «توتی اکلها کل حین باذن ربها».

Ва агар ибтидои тухм аз самараи расида вилоят нагирифта будӣ шаҷараи барин мсобт нараседӣ .

و اگر ابتدا تخم از ثمره رسیده ولایت نگرفته بودی شجره برین مثابت نرسیدی.

Абдуллоҳи бен умр - разии аллоҳи ънҳмо - ривоят мекунад ки дар хизмати хоҷаи алайҳи алслўаҳ ва ассалом нишаста будем бо ҷамъии саҳоба хоҷа фармуд « ани ман ашҷраҳи шаҷараи мислҳо мисли алмўмни лоиҷФу рқҳои Фохбрўнии мо ҳай » фармуд ки дар миёни дарахтҳо дарахтӣаст ки мисли он мисли муъминаст ки барг ӯ ҳамеша сабз бошад маро хабар кунед то он кадом дарахт бошад ? ҳар кас аз саҳобаи бдхтӣ аз дарахтҳои бодия дар афтоданд . Ин мегуфт фалон дарахтаст ва он мегуфт фалон дарахтаст . Хоҷаи алайҳ алслўаҳ мегуфт ин нест ва он нест . Абдуллоҳ мегуяд дар хотир ман омад ки он дарахт хурмост аммо дарон қавми Абубакр ва умр буданд разии аллоҳ ънҳмо нахостам бҳзўр эшон гӯям онч эшон нагуфтанд . Пас пайғамбари алайҳ ассалом фармуд « ҳаии алнхлаҳ » он дарахт хурмост .

عبدالله بن عمر-رضی الله عنهما- روایت میکند که در خدمت خواجه علیه الصلوه و السلام نشسته بودیم با جمعی صحابه خواجه فرمود «ان من اشجره شجره مثلها مثل المومن لایجف و رقها فاخبرونی ما هی» فرمود که در میان درختها درختی است که مثل آن مثل مومن است که برگ او همیشه سبز باشد مرا خبر کنید تا آن کدام درخت باشد؟ هر کس از صحابه بدختی از درختهای بادیه در افتادند. این میگفت فلان درخت است و آن میگفت فلان درخت است. خواجه علیه الصلوه می‌گفت این نیست و آن نیست. عبدالله میگوید در خاطر من آمد که آن درخت خرماست اما دران قوم ابوبکر و عمر بودند رضی‌الله عنهما نخواستم بحضور ایشان گویم آنچ ایشان نگفتند. پس پیغمبر علیه السلام فرمود «هی النخله» آن درخت خرماست.

Ва бҳқиқти муносибати муъмин бо дарахти хурмо азон ваҷҳаст ки дарахти хурморо то аз дарахт нргшн ндиҳанду талқеҳ ва тобир накунанд хурмоӣ нек наёвард . Ва ин машҳураст ки ҳар сол аз тлъи хурмои нар қадре бигиранд ва дар тлъи дарахти хурмо пайванд кунанд то хурмо нек оварад волои самараи бўҷаҳи хеши надиҳад .

و بحقیقت مناسبت مومن با درخت خرما ازان وجه است که درخت خرما را تا از درخت نرگشن ندهند و تلقیح و تابیر نکنند خرمای نیک نیاورد. و این مشهورست که هر سال از طلع خرمای نر قدری بگیرند و در طلع درخت خرما پیوند کنند تا خرما نیک آورد والا ثمره بوجه خویش ندهد.

Пас муъминро чун хоҳанд ки самараи вилоят ҳосил шавад талқеҳу тобир ӯ бтлқини шайхи соҳиб вилоят тавонад буд . Ва чун талқин ҳосил шуд мудовимату мулозимати хилвату азлат бояд намӯд бтсрФи фармони шайх то самараи ҳақиқӣ ҳосил ояд чунонк шарҳ он бияёд .

پس مومن را چون خواهند که ثمره ولایت حاصل شود تلقیح و تابیر او بتلقین شیخ صاحب ولایت تواند بود. و چون تلقین حاصل شد مداومت و ملازمت خلوت و عزلت باید نمود بتصرف فرمان شیخ تا ثمره حقیقی حاصل آید چنانک شرح آن بیاید.

Ва аз хоҷаи алайҳи ассалом нақласт ки вақте ҷамоатӣ аз хавоси саҳобаро ҷамъ кард дар хонае ва бифармуд то дар бибастанд ва се бори калима « лоолаҳи алооллаҳ » боўоз бигуфту саҳобаро фармуд ҳамчунин бигӯед эшон бигуфтанд . Онгаҳ дасти бардошт ва се бор бигуфт « аллоҳами ҳилли блғт » . Баъд аз ан фармуд : бишорати боди шуморо ки худованди таъолии шуморо биёмурзед . Пас машойихи тариқати талқини зикри ҳам азин суннат гирифтаанд .

و از خواجه علیه السلام نقل است که وقتی جماعتی از خواص صحابه را جمع کرد در خانه‌ای و بفرمود تا در ببستند و سه بار کلمه «لااله الاالله»بآواز بگفت و صحابه را فرمود همچنین بگویید ایشان بگفتند. آنگه دست برداشت و سه‌بار بگفت «اللهم هل بلغت». بعد از ان فرمود: بشارت باد شما را که خداوند تعالی شما را بیامرزید. پس مشایخ طریقت تلقین ذکر هم ازین سنت گرفته‌اند.