Қоли аллоҳи таъолӣ : « ании раъйати аҳади ъушри кўкбои волшмси волқмру аитҳми лии соҷдин » .

قال‌الله تعالی: «انی رأیت احد عشر کوکبا والشمس والقمر و ایتهم لی ساجدین».

Ва қол алнабӣ слии аллоҳи алайҳи вслм : « алрўёءи алсолҳи ҷузи ман сетау арбаъӣни ҷузъи ман алнбўаҳ » .

و قال‌النبی صلی‌الله علیه وسلم: «الرویاء الصالح جز من سته و اربعین جزء من النبوه».

Бдонки солик чун дар муҷоҳидату риёзати нафасу тасфияи дил шурӯ кунад ӯро бар малику малакӯти убӯру сулӯк падед ояд ва дар ҳар мақоми муносиби ҳол ӯ вақойиъ кашф уфтад гоҳ буд ки дар сӯрати хобии солеҳ буду гоҳ буд ки воқеаи ғайбӣ буд .

بدانک سالک چون در مجاهدت و ریاضت نفس و تصفیه دل شروع کند او را بر ملک و ملکوت عبور و سلوک پدید آید و در هر مقام مناسب حال او وقایع کشف افتد گاه بود که در صورت خوابی صالح بود و گاه بود که واقعه غیبی بود.

Ва фарқи миёни хобу воқеаи бнздики ин тайифа аз ду ваҷҳаст : яке аз сӯрати дувум аз маънӣ . Аз роҳи сӯрат чунонк воқеа он бошад ки миёни хоб ва бедорӣ бинад ё дар бедорӣ тамом бинад ва аз роҳи маънии воқеа он бошад ки аз ҳиҷоби хаёли берун омада бошаду ғайбии сарф шуда ки рӯҳ дар мақоми таҷарруд аз сифоти башарии мадрак он шавад воқеае рӯҳонӣ буд мутлақ вагоҳ буд ки назар рӯҳ мӯед шавад бнўри алуҳияти воқеаи раббонӣ буд ки « алмўмни инзри бнўроллаҳ » .

و فرق میان خواب و واقعه بنزدیک این طایفه از دو وجه است: یکی از صورت دوم از معنی. از راه صورت چنانک واقعه آن باشد که میان خواب و بیداری بیند یا در بیداری تمام بیند و از راه معنی واقعه آن باشد که از حجاب خیال بیرون آمده باشد و غیبی صرف شده که روح در مقام تجرد از صفات بشری مدرک آن شود واقعه‌ای روحانی بود مطلق وگاه بود که نظر روح موید شود بنور الوهیت واقعه ربانی بود که «المومن ینظر بنورالله».

Хоб он бошад ки ҳавоси бакул аз кори биФтодаҳ буду хаёл бар кори омада дар ғлботи хоби чизе дарназар ояд ва он бар ду навъ буд : яке азғот аҳломаст ва он хобӣ буд ки нафаси бавоситаи олати хаёл идрок кунад аз всоўси шайтонӣу ҳўоҷси нафсонӣ ки илқои нафас ва шайтон бошаду хаёли онро нақши бандии муносиби бикунаду дарназари нафаси орад . Онро таъбирӣ набошад хобҳои ошуфтау парешон буд аз он астъозти воҷиб буд ва бо кас ҳикоят набояд кард .

خواب آن باشد که حواس بکل از کار بیفتاده بود و خیال بر کار آمده در غلبات خواب چیزی درنظر آید و آن بر دو نوع بود: یکی اضغات احلام است و آن خوابی بود که نفس بواسطه آلت خیال ادراک کند از وساوس شیطانی و هواجس نفسانی که القای نفس و شیطان باشد و خیال آن را نقش بندی مناسب بکند و درنظر نفس آرد. آن را تعبیری نباشد خوابهای آشفته و پریشان بود از آن استعاذت واجب بود و با کس حکایت نباید کرد.

Дувуми хоб некаст ки руъёӣ солеҳ гӯйанду хоҷаи алайҳ ассалом фармуд як ҷузваст аз чиҳил ва шаш ҷузв аз набуввати баъзе аъиммаи онро тафсир кардаанд ки муддати набуввати хоҷаи алайҳи ассаломи бист ва се сол буд аз он ҷумлаи ибтидои шаш моҳ ваҳй бихоб меомад . Пас хоби солеҳи бад-ӣни ҳисоби як ҷузв бошад аз чиҳил ва шаш ҷузв аз набувват ва бисёр анбиё бӯдаанд алайҳими ассалом ки ваҳии эшон ҷумла дар хоб бӯдааст ва баъзе бӯдаанд ки ваҳии эшон вақте дар хоб бӯдааст ва вақте дар бедорӣ чунонк иброҳӣми алайҳ ассалом гуфт : « анӣ арӣ фии еленаами ании азбҳки Фонзри мозотарӣ »у хоҷаи алайҳи ассаломи миФрмоид « навами алонбёءи ваҳй » .

دوم خواب نیک است که رویای صالح گویند و خواجه علیه‌السلام فرمود یک جزوست از چهل و شش جزو از نبوت بعضی ائمه آن را تفسیر کرده‌اند که مدت نبوت خواجه علیه‌السلام بیست و سه سال بود از آن جمله ابتدا شش ماه وحی بخواب میآمد. پس خواب صالح بدین حساب یک جزو باشد از چهل و شش جزو از نبوت و بسیار انبیا بوده‌اند علیهم‌السلام که وحی ایشان جمله در خواب بوده است و بعضی بوده‌اند که وحی ایشان وقتی در خواب بوده است و وقتی در بیداری چنانک ابراهیم علیه‌السلام گفت: «انی اری فی‌النام انی اذبحک فانظر ماذا تری» و خواجه علیه‌السلام میفرماید «نوم الانبیاء وحی».

Ва хоби солеҳи ҳам бар се навъаст : яке онк ҳарч бинад бтأўилу таъбир ҳоҷат науфтад ҳамчунон бъинаҳ зоҳир шавад чунонк хоби иброҳӣми алайҳи алслўаҳи сариҳ буд « анӣ арӣ фии уманоами ании азбҳк » .

و خواب صالح هم بر سه نوع است: یکی آنک هرچ بیند بتأویل و تعبیر حاجت نیفتد همچنان بعینه ظاهر شود چنانک خواب ابراهیم علیه‌الصلوه صریح بود «انی اری فی‌امنام انی اذبحک».

Дувуми онки баъзе бтأўили муҳтоҷ буд ва баъзе ҳамчунон боз хонд чунонк хоби Юсуфи алайҳи ассалом буд « ании раъйати аҳади ъушри кўкбои волшмси волқмри роитҳми лии соҷдин » . Ёздаҳи ситорау моҳу офтоби муҳтоҷи таъвил буд бёздаҳи бародару модару падар аммо саҷдаи бъинаҳ зоҳир шуд бтأўил ҳоҷат наомад ки «у хсрўои ?лаи сҷдо » .

دوم آنک بعضی بتأویل محتاج بود و بعضی همچنان باز خواند چنانک خواب یوسف علیه‌السلام بود «انی رأیت احد عشر کوکبا والشمس والقمر رایتهم لی ساجدین». یازده ستاره و ماه و آفتاب محتاج تأویل بود بیازده برادر و مادر و پدر اما سجده بعینه ظاهر شد بتأویل حاجت نیامد که «و خسروا له سجداً».

Ва сими муҳтоҷ бтأўил бошад бтмом чунонк хоби малик буд ки « анӣ арӣ сабъи бақароти смон » алоиаҳ . Ҷумлаи муҳтоҷи таъвил буд ва ҳамчунонк хоби зиндониён буд муҳтоҷи таъвил буд . « ё соҳибии алсҷн аммо аҳади комаи Фисқии рабаи хмро ва аммо алохри Фислби Фтأкли алтири ман раъса » .

و سیم محتاج بتأویل باشد بتمام چنانک خواب ملک بود که «انی اری سبع بقرات سمان» الایه. جمله محتاج تأویل بود و همچنانک خواب زندانیان بود محتاج تأویل بود. «یا صاحبی السجن اما احد کما فیسقی ربه خمرا و اما الاخر فیصلب فتأکل الطیر من رأسه».

Ва бҳқиқти руъёии солеҳ на онаст ки онро таъвилӣ рост бошад мутлақану асари он зоҳир гардад ки ин хоби ҳам муъминро бошад ва ҳам кофарро чунонк малики Мисри дидўи зиндониёни диданд ва он аз назари дил буд бтأииди рӯҳ бе таъӣди нури илоҳӣ .

و بحقیقت رویای صالح نه آن است که آن را تأویلی راست باشد مطلقا و اثر آن ظاهر گردد که این خواب هم مومن را باشد و هم کافر را چنانک ملک مصر دیدو زندانیان دیدند و آن از نظر دل بود بتأیید روح بی تأیید نور الهی.

Фомо онч мӯед буд бнўри илоҳии ҷузи муъмин ё вале ё набӣ набинад то рўёءи солеҳ буд ва як ҷузв аз набувват бошаду кофарро ҳеҷ ҷузв набошад аз набуввату таъкиди ин маънӣ онаст ки хоҷаи алайҳ ассалом фармуд « лами ибқи ман алнбўаҳи алои алмбшроти бароҳо алмўмн ӯ ирии ?ла » .

فاما آنچ موید بود بنور الهی جز مومن یا ولی یا نبی نبیند تا رویاء صالح بود و یک جزو از نبوت باشد و کافر را هیچ جزو نباشد از نبوت و تاکید این معنی آن است که خواجه علیه‌السلام فرمود «لم یبق من النبوه الا المبشرات براها المومن او یری له».

Пас ин заъифи руъё бар ду навъи минҳд : руъёи солеҳу рўёءи содиқ . Солеҳ онаст ки муъмин ё вале ё набӣ бинаду рости бозхонд ё таъвилӣ рост дорад ва он намоиши ҳақ буду руъёи содиқ онаст ки таъвилӣ рост дорад ва боз хонд ва бошад ки бъинаҳ зоҳир шавад ва аммо аз намоиши рӯҳ буд ва ин навъи кофару муъминро буд .

پس این ضعیف رویا بر دو نوع مینهد: رویا صالح و رویاء صادق. صالح آن است که مومن یا ولی یا نبی بیند و راست بازخواند یا تأویلی راست دارد و آن نمایش حق بود و رویا صادق آن است که تأویلی راست دارد و باز خواند و باشد که بعینه ظاهر شود و اما از نمایش روح بود و این نوع کافر و مومن را بود.

Ва ҳамчунин воқеа бар ду навъи минҳд : яке онк муҳтамиласт ки рҳобину фалосифау броҳмаҳро буд аз касрати риёзати нафасу тасфияи дилу тарбияти рӯҳ то вақт бошад ки эшонро баъзе аз мғибот кашф уфтаду вақойиъи миёни хобу бедории мутлақ падед ояду гоҳ буд ки аз касрати риёзати ғлботи рӯҳоният падед ояду маҳви бештари сифоти ҳайвонӣ ва бҳимӣ кунаду рӯҳи эшон аз ҳуҷби хаёл қадре халос ёбад ва дар таҷаллӣ ояду анвори рӯҳ бар назари эшон макшуф гардад . Аммо эшонро бидон қурбӣу қабӯлӣ падед наёяду сабаби наҷот эшон нашавад бал ки сабаби ғулуву маболиғат эшон гардад дркФру залолату восита астдроҷ шавад . Чунонк фармуд ъзўҷлу ъло ки « снстди рҷҳми ман ҳайси лоиъмлўну ?умлаи ?лаами ани кидии матин » .

و همچنین واقعه بر دو نوع مینهد: یکی آنک محتمل است که رهابین و فلاسفه و براهمه را بود از کثرت ریاضت نفس و تصفیه دل و تربیت روح تا وقت باشد که ایشان را بعضی از مغیبات کشف افتد و وقایع میان خواب و بیداری مطلق پدید آید و گاه بود که از کثرت ریاضت غلبات روحانیت پدید آید و محو بیشتر صفات حیوانی و بهیمی کند و روح ایشان از حجب خیال قدری خلاص یابد و در تجلی آید و انوار روح بر نظر ایشان مکشوف گردد. اما ایشان را بدان قربی و قبولی پدید نیاید و سبب نجات ایشان نشود بل‌که سبب غلو و مبالغت ایشان گردد درکفر و ضلالت و واسطه استدراج شود. چنانک فرمود عزوجل و علا که «سنستد رجهم من حیث لایعملون و املی لهم ان کیدی متین».

Дувуми воқеа онаст ки ҳақи таъолӣ дар оинаи офоқу анфуси ҷамоли оёти байноти дарназари муваҳҳидони орад ки « снриҳми оётнои фии алоФоқу фии анФсҳм ҳатто итбини ?лаами ана алҳақ » муваҳҳидонро сабаби зуҳӯр ҳақ шаваду болҳоми раббонӣ ки дар маърифати фуҷуру тақвои нафаси бадал солик мерасад дар ҳолати мағлубии ҳавоси назари дил ё рӯҳ бар сӯрати он илҳомот уфтад ки хаёли онро Нақшбандӣ муносиб карда бошад ё бе воситаи тасарруфи хаёл бар ҳақиқати он илҳомот назар меуфтад то соликро бар салоҳу фасоди нафасу тараққӣу нуқсони хеши итилоъ падед меояд . Чунонк фармуд «у нафас ва мо сӯйҳо Фолҳмҳои фуҷурҳо ва тақвоҳо » ва чунонк онҷои мушрикро сабаби астдроҷ буду зёдтии куфри ӣнҷои муваҳҳидро сабаб каромот гардаду зёдтии имон ки « ҳўолзии анзли алскинаҳи фии қулӯби алмўмнини лиздодўои аимонои маъаи аимонҳм » .

دوم واقعه آن است که حق تعالی در آینه آفاق و انفس جمال آیات بینات درنظر موحدان آرد که «سنریهم آیاتنا فی‌الافاق و فی انفسهم حتی یتبین لهم انه الحق» موحدان را سبب ظهور حق شود و بالهام ربانی که در معرفت فجور و تقوی نفس بدل سالک میرسد در حالت مغلوبی حواس نظر دل یا روح بر صورت آن الهامات افتد که خیال آن را نقشبندی مناسب کرده باشد یا بی‌واسطه تصرف خیال بر حقیقت آن الهامات نظر می‌افتد تا سالک را بر صلاح و فساد نفس و ترقی و نقصان خویش اطلاع پدید میآید. چنانک فرمود «و نفس و ما سویها فالهمها فجورها و تقویها» و چنانک آنجا مشرک را سبب استدراج بود و زیادتی کفر اینجا موحد را سبب کرامات گردد و زیادتی ایمان که «هوالذی انزل السکینه فی قلوب المومنین لیزدادوا ایمانا مع ایمانهم».

Ва фарқи миёни воқеаи мушрику воқеаи муваҳҳиди онки мушрик дар ҳуҷби ширкату аснинит бозмондааст ҳаргиз аз мушоҳидоти анвори сифоти аҳадяти хабари наёбад ва аз ҳастӣ инсоният берун наёяду муваҳҳиди бнўри ваҳдоният аз зулмати ҳуҷби ширкат халос ёбад ва ҳастӣ инсоният дар таҷаллии анвори сифоти аҳадят маҳв кунад вдри зуҳӯри олами ваҳдонияти бархӯрдори мақом ваҳдат гардад . байт

و فرق میان واقعه مشرک و واقعه موحد آنک مشرک در حجب شرکت و اثنینیت بازمانده است هرگز از مشاهدات انوار صفات احدیت خبر نیابد و از هستی انسانیت بیرون نیاید و موحد بنور وحدانیت از ظلمت حجب شرکت خلاص یابد و هستی انسانیت در تجلی انوار صفات احدیت محو کند ودر ظهور عالم وحدانیت برخوردار مقام وحدت گردد. بیت

Ва бдонки кашфи вақойиъро дар назари солики се фоидааст : аввали онк бар аҳволи хеш аз зиёдату нуқсону сайру вақфау фатрати ваҷду шавқу фусурдагӣу бозмондагӣу расидагӣ итилоъ уфтад ва аз манозилу мақомоти роҳу дараҷоту даракот ва улуввау сФлу ҳақу ботили он бохабар шавад . Зеро ки ин ҳарякро хаёли нақши бандии муносиби бикунад то соликро вуқуф уфтад бар ҷумлаи вақойиъи нафсонии вҳиўонӣу шайтонӣу сабъӣу мулкӣу дилӣу рӯҳӣу раҳмонӣ .

و بدانک کشف وقایع را در نظر سالک سه فایده است: اول آنک بر احوال خویش از زیادت و نقصان و سیر و وقفه و فترت وجد و شوق و فسردگی و بازماندگی و رسیدگی اطلاع افتد و از منازل و مقامات راه و درجات و درکات و علو و سفل و حق و باطل آن باخبر شود. زیرا که این هریک را خیال نقش‌بندی مناسب بکند تا سالک را وقوف افتد بر جمله وقایع نفسانی وحیوانی و شیطانی و سبعی و ملکی و دلی و روحی و رحمانی.

То агар сифоти змимаҳи нафсонӣ бар ваии ғолиб буд аз ҳирси вҳсду шарау бухлу ҳақаду кибру ғазабу шаҳвату ғайри он хаёли ҳаряк дар сӯрати ҳайвонӣ ки он сифат бар ваии ғолиб буд нақш бандӣ кунад . Чунонк сифати ҳирсро дар сӯрати мӯш ва мӯр бинмоеду дигари ҳайвоноти ҳарис ва агар сифати шараи ғолиб буд дар сӯрати хӯк вхрс бинмоед ва агар сифати бухли ғолиб буд дар сӯрати сагу бўзнаҳ ва агар сифати ҳақади ғолиб буд дар сӯрати мори вогари сифати кибри ғолиб буд дар сӯрати паланг ва агар сифати ғазаби ғолиб буд дар сӯрати юз ва агар сифати шаҳвати ғолиб буд дар сӯрати дрозгўш ва агар сифати бҳимии ғолиб буд дар сӯрати гўспндон ва агар сифати сабъии ғолиб буд аз ҳар навъи сбоъи дарназари орад ва агар сифати шайтанати ғолиб буд дар сӯрати шаётину мурдау ғелони дарназари орад ва агар сифати ғдру макру ҳиялати ғолиб буд дар сӯрати рӯбоҳу харгӯш дарназар ояд .

تا اگر صفات ذمیمه نفسانی بر وی غالب بود از حرص وحسد و شره و بخل و حقد و کبر و غضب و شهوت و غیر آن خیال هریک در صورت حیوانی که آن صفت بر وی غالب بود نقش‌بندی کند. چنانک صفت حرص را در صورت موش و مور بنماید و دیگر حیوانات حریص و اگر صفت شره غالب بود در صورت خوک وخرس بنماید و اگر صفت بخل غالب بود در صورت سگ و بوزنه و اگر صفت حقد غالب بود در صورت مار واگر صفت کبر غالب بود در صورت پلنگ و اگر صفت غضب غالب بود در صورت یوز و اگر صفت شهوت غالب بود در صورت درازگوش و اگر صفت بهیمی غالب بود در صورت گوسپندان و اگر صفت سبعی غالب بود از هر نوع سباع درنظر آرد و اگر صفت شیطنت غالب بود در صورت شیاطین و مرده و غیلان درنظر آرد و اگر صفت غدر و مکر و حیلت غالب بود در صورت روباه و خرگوش درنظر آید.

Ва агар инҳоро бар худ муставле бинад донад ки ин сифот бар вай ғолибаст ва агар инҳоро мусаххар бинад донад ки азин сифот убӯр мекунад ва агар инҳоро бинад ки мекашад ва қаҳр мекунад донад ки азин сифот мегузарад ва халос меёбад ва агар бинад ки бо инҳо бо мнозът аст донад ки дар муонида ва мкоидаҳаст ғофил нашавад ва эмин набошад .

و اگر اینها را بر خود مستولی بیند داند که این صفات بر وی غالب است و اگر اینها را مسخر بیند داند که ازین صفات عبور میکند و اگر اینها را بیند که میکشد و قهر میکند داند که ازین صفات میگذرد و خلاص مییابد و اگر بیند که با اینها با منازعت است داند که در معانده و مکایده است غافل نشود و ایمن نباشد.

Ва агар обҳои равон ва софӣ бинад ва дарёҳо ва ғадирҳо ва ҳавзҳоу сабзаҳои хушу равзаҳо ва бустонҳо ва қасрҳоу оинаҳои софӣу моҳу ситорау осмони софии ин ҷумлаи сӯрати сифот дилӣаст ва агар анвор байнҳоят бинад ва оламҳои номутаноҳӣу тайрону мъориҷу олами бирнгӣу бичўнӣу таии замину осмон ва рафтан бар ҳавоу кашфи маъонӣу улӯми ладуннӣу идрок бе олоти ин ҷумлаи мақомот рӯҳонӣаст .

و اگر آبهای روان و صافی بیند و دریاها و غدیرها و حوضها و سبزه‌های خوش و روضه‌ها و بستانها و قصرها و آینه‌های صافی و ماه و ستاره و آسمان صافی این جمله صورت صفات دلی است و اگر انوار بینهایت بیند و عالمهای نامتناهی و طیران و معاریج و عالم بیرنگی و بیچونی و طی زمین و آسمان و رفتن بر هوا و کشف معانی و علوم لدنی و ادراک بی‌آلات این جمله مقامات روحانی است.

Ва агар мутолиаи малакӯту мушоҳидаи млоикаҳу ҳўотФу арзи афлоку анҷуми внФўси вмлўки ашёу арш ва курсӣ бинад дар сулӯки сифот мулкӣасту ҳусӯли сифоти ҳамида . Ва агар дар мушоҳидоти анвори ғайб алғиб уфтаду мукошифоти сифоти алуҳияту илҳомот ва ваҳйҳоу ашорот ва таҷаллӣҳои сифоти рубубият дар мақом тхлқаст бохаллоқи раҳмонӣ . Аз ҳар навъи шама Эй намӯда омдбоқии ҳам барин қиёс мекунад .

و اگر مطالعه ملکوت و مشاهده ملایکه و هواتف و عرض افلاک و انجم ونفوس وملوک اشیا و عرش و کرسی بیند در سلوک صفات ملکی است و حصول صفات حمیده. و اگر در مشاهدات انوار غیب‌الغیب افتد و مکاشفات صفات الوهیت و الهامات و وحیها و اشارات و تجلیهای صفات ربوبیت در مقام تخلق است باخلاق رحمانی. از هر نوع شمه‌ای نموده آمدباقی هم برین قیاس می‌کند.

Дувуми фоидаи онки вақойиъи дилӣу рӯҳии вмлкии нек бо завқ буд нафасро аз он шурбӣу қӯтӣу завқӣу шавқӣ падед ояд ки бидон шавқу завқи инс аз халқу мأлўФоти табъу мстлзоти шаҳодатӣу мштҳёти ҷисмонӣ ботил кунад ва бо мғиботи въолми рӯҳонӣу латоифу маъонии восрору ҳақоиқи инс падед овараду бакулии мутаваҷҷеҳи олам талаб шаваду машраб ӯ олам ғайб гардад « қади илми кули аноси мшрбҳм » .

دوم فایده آنک وقایع دلی و روحی وملکی نیک با ذوق بود نفس را از آن شربی و قوتی و ذوقی و شوقی پدید آید که بدان شوق و ذوق انس از خلق و مألوفات طبع و مستلذات شهادتی و مشتهیات جسمانی باطل کند و با مغیبات وعالم روحانی و لطایف و معانی واسرار و حقایق انس پدید آورد و بکلی متوجه عالم طلب شود و مشرب او عالم غیب گردد «قد علم کل اناس مشربهم».

Ва бҳқиқти атфоли тариқатро дар бдоити ҷузи бшири вақойиъ ғайбӣ натавон пурвирду ғизои ҷони талаб аз сӯрату маънӣ вақойиъ тавонад буд . Чунонк шахсе дар хизмати хоҷаи эмоми Юсуфи ҳамадонии бозмигФти бтъҷб ки дар хизмати шайхи Аҳмади Ғаззолии раҳмаи аллоҳ алайҳ будам бар суфраи хонақоҳ бо асҳоб таом мехӯрд дар миёнаи он аз худ ғоиб шуд чун бо худ омад гуфт ин соъати пайғамбарро алайҳ ассалом дидам ки омаду луқма дар даҳони ман ниҳод . Хоҷаи эмом Юсуф фармуд « тлки хаёлоти трбии баҳои атфоли алтриқаҳ » . Гуфт он намоишҳое бошад ки атфоли тариқатро бидон парваранд .

و بحقیقت اطفال طریقت را در بدایت جز بشیر وقایع غیبی نتوان پرورد و غذای جان‌طلب از صورت و معنی وقایع تواند بود. چنانک شخصی در خدمت خواجه امام یوسف همدانی بازمیگفت بتعجب که در خدمت شیخ احمد غزالی رحمه الله علیه بودم بر سفره خانقاه با اصحاب طعام میخورد در میانه آن از خود غایب شد چون با خود آمد گفت این ساعت پیغمبر را علیه‌السلام دیدم که آمد و لقمه در دهان من نهاد. خواجه امام یوسف فرمود «تلک خیالات تربی بها اطفال الطریقه». گفت آن نمایشهایی باشد که اطفال طریقت را بدان پرورند.

Сими фоидаи онк аз баъзе мақомоти ин роҳи ҷузи бтсрФи вақойиъи ғайбӣ убӯр натавон карду рукни аъзам дар эҳтиёҷ ба пайғомбару шайх аз баҳр инаст ки то солики сайр дар вуҷӯд хеш мекунаду сулӯк ӯ дар сифоти нафаси вдлу рӯҳ буд мумкинаст ки бғирӣ ҳоҷат науфтад валикин чун бсрҳд рӯҳоният расед бахудии худ аз он мақоми натавонади гузашт аз баҳри онк ҳар тасарруф ки аз солик бархезад ҳастӣ дигар падед оварад ва ӯро баъди азин роҳ бар нестӣасту нестии бтсрФ ғайр тавонад буд .

سیم فایده آنک از بعضی مقامات این راه جز بتصرف وقایع غیبی عبور نتوان کرد و رکن اعظم در احتیاج به پیغامبر و شیخ از بهر این است که تا سالک سیر در وجود خویش میکند و سلوک او در صفات نفس ودل و روح بود ممکن است که بغیری حاجت نیفتد ولیکن چون بسرحد روحانیت رسید بخودی خود از آن مقام نتواند گذشت از بهر آنک هر تصرف که از سالک برخیزد هستی دیگر پدید آورد و او را بعد ازین راه بر نیستی است و نیستی بتصرف غیر تواند بود.

Пас вақойиъӣ ки аз файзи вилоят шайх ояд ё аз ҳазрати набувват ё аз таҷаллӣҳои сифоти худовандии Фнобхш буд ва то фанои ҳақиқӣ ҳосил нашавад ббқои ҳақиқӣ ки мақсӯду матлӯб аз сулӯк аст нарасад . Валлоҳи аълам .

پس وقایعی که از فیض ولایت شیخ آید یا از حضرت نبوت یا از تجلیهای صفات خداوندی فنابخش بود و تا فنای حقیقی حاصل نشود ببقای حقیقی که مقصود و مطلوب از سلوک است نرسد. والله اعلم.

Баъди азин тарафӣ аз вақойиъ ки бкшФу мушоҳидау таҷаллӣу вусӯл таъаллуқ дорад ҳаряк дар фасли он биҷой хеш гуфта ояд ани шоаллоҳи вҳдаҳ . Ва слии аллоҳи алии Муҳамаду ?ала .

بعد ازین طرفی از وقایع که بکشف و مشاهده و تجلی و وصول تعلق دارد هریک در فصل آن بجای خویش گفته آید ان‌شاءالله وحده. و صلی الله علی محمد و آله.