Қоли аллоҳи таъолӣ « қади аФлҳи ман тзкӣу зикри исми рабаи фаслӣ » .

قال الله تعالی «قد افلح من تزکی و ذکر اسم ربه فصلی».

Ва қол алнабӣ слии аллоҳи алайҳу силам « волзии нафасии бедаи лоистқими имони аҳдкм ҳатто истқими қалбау лои истқими қалба ҳатто истқими лисонау лои истқими лсо на ҳатто истқими амала » .

و قال النبی صلی‌الله علیه‌و سلم «والذی نفسی بیده لایستقیم ایمان احدکم حتی یستقیم قلبه و لا یستقیم قلبه حتی یستقیم لسانه و لا یستقیم لسا نه حتی یستقیم عمله».

Бдонки ҳақи таъолии роҳӣ аз малакӯти арвоҳ ба дили банда кушодааст ва аз дили роҳии бнФси ниҳода ва аз нафаси роҳӣ басӯрат қолаб карда то ҳар мадади файз ки аз олами ғайб брўҳ расад аз рӯҳ бадал расад ва аз дили насибӣ бнФс расад ва аз нафаси асарӣ бқолб расад бар қолаби амалии муносиби он падед ояд .

بدانک حق تعالی راهی از ملکوت ارواح به دل بنده گشاده است و از دل راهی بنفس نهاده و از نفس راهی بصورت قالب کرده تا هر مدد فیض که از عالم غیب بروح رسد از روح بدل رسد و از دل نصیبی بنفس رسد و از نفس اثری بقالب رسد بر قالب عملی مناسب آن پدید آید.

Ва агар бар сӯрати қолаби амалии зулмонеи нафсонӣ падед ояд асари он зулмат бнФс расад ва аз нафаси кудуратӣ бадал расад ва аз дили ғшоўтӣ брўҳ расаду нӯронӣати рӯҳро дар ҳиҷоб кунад ҳамчун ҳола ки грдмоаҳ дар ояд . Ва бақадр он ҳиҷоби роҳи рӯҳи бъолми ғайб баста шавад то аз мутолиаи он олами бозмонду мадади файзи бадв камтар расад .

و اگر بر صورت قالب عملی ظلمانی نفسانی پدید آید اثر آن ظلمت بنفس رسد و از نفس کدورتی بدل رسد و از دل غشاوتی بروح رسد و نورانیت روح را در حجاب کند همچون هاله که گردماه در آید. و بقدر آن حجاب راه روح بعالم غیب بسته شود تا از مطالعه آن عالم بازماند و مدد فیض بدو کمتر رسد.

Вчндонки он амали зулмоне бар сӯрати қолаб зиёдат равад асари зулмати брўҳ зиёдат расаду ҳиҷоб ӯ бештар шавад ва бақадр ҳиҷоби бенаӣу шунавоӣ ва гуёеу донои рӯҳ кам шавад то агар муолиҷа бар қонӯни шариъат бадв нарасад ъёзои биллоҳи хавф он бошад ки « хатми аллоҳи алии қлўбҳм » бадви пайвандаду бсФт « сами бкми ъмии фаҳми лоиъқлўн » мавсуф гардад .

وچندانک آن عمل ظلمانی بر صورت قالب زیادت رود اثر ظلمت بروح زیادت رسد و حجاب او بیشتر شود و بقدر حجاب بینایی و شنوایی و گویایی و دانایی روح کم شود تا اگر معالجه بر قانون شریعت بدو نرسد عیاذا بالله خوف آن باشد که «ختم الله علی قلوبهم» بدو پیوندد و بصفت «صم بکم عمی فهم لایعقلون» موصوف گردد.

Ва ин ҷумла чун тилисмӣаст ки ҳақи таъолӣ бар якдигар бастааст аз рӯҳонӣу ҷисмонӣу калиди тилисми гушои он шариъат карда . Ва шариъатро зоҳирӣасту ботинии зоҳири он аъмол баданӣаст ки калиди тилисми гушои сӯрат қолаб омад .

و این جمله چون طلسمی است که حق تعالی بر یکدیگر بسته است از روحانی و جسمانی و کلید طلسم گشای آن شریعت کرده. و شریعت را ظاهری است و باطنی ظاهر آن اعمال بدنی است که کلید طلسم گشای صورت قالب آمد.

Ва он калидро панҷ дандонааст чун : намозу рӯзау зкўаҳу ҳаҷ ва гуфт калимаи шаҳодат . Зеро ки тилисми сӯрати қолабро бпнҷи банди ҳавоси хумса баста анд бакулед панҷ дандона « банӣ алисломи алии хумс » тавон гушӯд . Ва ботини шариъати аъмоли қалбӣу сиррӣ ва рӯҳӣаст ва онро тариқат хонанду шарҳи он дар фусӯли тарбияти нафасу дил ва рӯҳ бияёд ани шоءи аллоҳи таъолӣ . Ва тариқати калиди тилисми гушои ботин инсонаст то бъолми ҳақиқат роҳ ёбад .

و آن کلید را پنج دندانه است چون: نماز و روزه و زکوه و حج و گفت کلمه شهادت. زیرا که طلسم صورت قالب را بپنج بند حواس خمسه بسته‌اند بکلید پنج دندانه «بنی الاسلام علی خمس» توان گشود. و باطن شریعت اعمال قلبی و سری و روحی است و آن را طریقت خوانند و شرح آن در فصول تربیت نفس و دل و روح بیاید ان‌شاء‌الله تعالی. و طریقت کلید طلسم گشای باطن انسان است تا بعالم حقیقت راه یابد.

Хилоиқи ду навъ омаданд : анбиёи алайҳими ассалому уммат . Анбиёро аввал бакулед тариқат дар тилисмот ботинӣ бикшоданд аз роҳи олами ғайбу имдоди файзони фазли илоҳии брўҳ эшон расед ки қобил он буданд ва он тилисмот кушода шуду асари он файз бадал расед пас бнФс расед пас басӯрат қолаб расед сӯрати шариъат бар сӯрати қолаби зоҳири гашт . Чунонк фармуд « мокнти тдрии мо алкитобу лои алоямони влкни ҷълнои ?ла нуро наҳудо ба ман нишои ман ъбодно » .

خلایق دو نوع آمدند: انبیا علیهم‌السلام و امت. انبیا را اول بکلید طریقت در طلسمات باطنی بگشادند از راه عالم غیب و امداد فیضان فضل‌الهی بروح ایشان رسید که قابل آن بودند و آن طلسمات گشاده شد و اثر آن فیض بدل رسید پس بنفس رسید پس بصورت قالب رسید صورت شریعت بر صورت قالب ظاهر گشت. چنانک فرمود «ماکنت تدری ما الکتاب و لا الایمان ولکن جعلنا له نورا نهدی به من نشا من عبادنا».

Умматро сӯрати шариъати тилисми гушой қолаб карданд ва азин дар бъолми ғайб роҳ доданд батадрӣҷ чун бакулед шариъати тилисм сӯрат бигушоӣанд онгаҳ калиди тариқати бадаст эшон диҳанд то тилисмот ботинӣ бигушоӣанд . Ва аз ибтидо то тасарруфи калиди шариъат бар қонӯни фармон ва мтобът ндиҳанд аз тилисми сӯрат халос наёбанд . Ва дод шариъати чунон тавон дод ки ҳар узвро бидон амал машғӯл кунӣ ки фармӯдаанд ва аз ани амал иҷтиноб кунӣ ки наҳй кардаанд то дандонаҳои калиди рост бар бандҳои тилисм нишинад ва дар ҳол кушода гардад . Ва то баъзе рост бар менишинад ва баъзе бар наменишинад ва ё чун рост бар нишаст дигари бора бар мигрдонди ҳаргизи ин тилисм кушода нашавад тамом . Агарчӣ бақадр онки рост бар менишинад кушода мешаваду асари ростӣ бзбон мерасад ва аз забон бадал мерасад ва аз дил бғиб мерасаду нури имони азғиб дар дил падед меояд . Ва ҳар чанд ин ростӣ зиёдат мегардад бзоҳри қолаби қолаби бавоситаи аъмоли шаръи анвори имон аз ғайби бадал зиёдат мерасад ки « лиз дод вои аимонои маъаи аимонҳм » .

امت را صورت شریعت طلسم گشای قالب کردند و ازین در بعالم غیب‌راه دادند بتدریج چون بکلید شریعت طلسم صورت بگشایند آنگه کلید طریقت بدست ایشان دهند تا طلسمات باطنی بگشایند. و از ابتدا تا تصرف کلید‌ شریعت بر قانون فرمان و متابعت ندهند از طلسم صورت خلاص نیابند. و داد شریعت چنان توان داد که هر عضو را بدان عمل مشغول کنی که فرموده‌اند و از ان عمل اجتناب کنی که نهی کرده‌اند تا دندانه‌های کلید راست بر بندهای طلسم نشیند و در حال گشاده گردد. و تا بعضی راست‌ بر می‌نشیند و بعضی بر نمی‌نشیند و یا چون راست بر نشست دیگر باره بر میگرداند هرگز این طلسم گشاده نشود تمام. اگرچه بقدر آنک راست بر می‌نشیند گشاده میشود و اثر راستی بزبان میرسد و از زبان بدل میرسد و از دل بغیب میرسد و نور ایمان ازغیب در دل پدید میآید. و هر چند این راستی زیادت میگردد بظاهر قالب قالب بواسطه اعمال شرع انوار ایمان از غیب بدل زیادت میرسد که «لیز داد وا ایمانا مع ایمانهم».

То онгаҳ парвариши сӯрати қолаб бар қонӯни шариъат бкмол расад имон дар дил ӯ бкмол расад чунонк ҳадис баён фармуд « лоистқими имони аҳад кам ҳатто истқими қалба » алҳдис .

تا آنگه پرورش صورت قالب بر قانون شریعت بکمال رسد ایمان در دل او بکمال رسد چنانک حدیث بیان فرمود «لایستقیم ایمان احد کم حتی یستقیم قلبه» الحدیث.

Ва аммо ончи панҷ рукни шариъати дандонаи калиди тилисми гушои банди панҷ ҳисаст аз онаст ки инсонро бавоситаи панҷ ҳиси офотӣу ҳуҷбии падед омадааст ки бмқом бҳоему анъом расидааст блаки фурӯтар рафта то агар дарин мартабаи ҳаме монанди ва ин бндбри нмигирнд ва азин сифоти халоси нмиёбнд дар ҳақи эшон миФрмоид « аўлӣки колонъоми бали ҳам азл » . Бҳоему анъомро бар хўрдорӣ аз олам суфлоаст бавоситаи ин панҷ ҳис ки яке ҳис басараст ки бичишам таъаллуқ дорад ҳама он хоҳанд ки бчизии хушу хуби мингрнд . Дувуми ҳосаҳ самъаст ки бигӯаш таъаллуқ дорад ҳама он хоҳанд ки овозӣ хуш мешунаванд ва аз овоз нохуш битарсанд ва барманд . Сими ҳосаҳ шамаст ки ба бинӣ таъаллуқ дорад ҳама он хоҳанд ки буи хуш мешунаванд . Чаҳоруми ҳосаҳ завқаст ки бком таъаллуқ дорад ҳама он хоҳанд ки чизеи хуши михўрнди панҷуми ҳосаҳ ламсаст ва он бҷмлаҳи тан таъаллуқ дорад . Боқии истифои лаззоту шаҳавоти бҳимӣу анъомии бҷмлаҳ тан хоҳанд ки кунанд ва эшонро аз олимии дигар хабар нест ва олатӣ надоранд ки бидон аз олами алавӣу охирати боқӣ бархӯрдорӣ ёбанд .

و اما آنچ پنج رکن شریعت دندانه کلید طلسم گشای بند پنج حس است از آن است که انسان را بواسطه پنج حس آفاتی و حجبی پدید آمده است که بمقام بهایم و انعام رسیده است بلک فروتر رفته تا اگر درین مرتبه همی مانند و این بندبر نمیگیرند و ازین صفات خلاص نمییابند در حق ایشان میفرماید «اولئک کالانعام بل هم اضل». بهایم و انعام را بر خورداری از عالم سفلی است بواسطه این پنج حس که یکی حس بصرست که بچشم تعلق دارد همه آن خواهند که بچیزی خوش و خوب مینگرند. دوم حاسه سمع است که بگوش تعلق دارد همه آن خواهند که آوازی خوش میشنوند و از آواز ناخوش بترسند و برمند. سیم حاسه شم است که به بینی تعلق دارد همه آن خواهند که بوی خوش میشنوند. چهارم حاسه ذوق است که بکام تعلق دارد همه آن خواهند که چیزی خوش میخورند پنجم حاسه لمس است و آن بجمله تن تعلق دارد. باقی استیفای لذات و شهوات بهیمی و انعامی بجمله تن خواهند که کنند و ایشان را از عالمی دیگر خبر نیست و آلتی ندارند که بدان از عالم علوی و آخرت باقی برخورداری یابند.

Пас ин панҷ ҳиси одамиро додаанд ва ӯро аз оламҳои дигари бавоситаи олот дигар бҳоем надоранд бархӯрдорӣ ниҳодаанд агар бакулии бтмтъи олами бҳимӣ машғӯл шавад бакулӣ аз оламҳои дигари бозмонд чун бҳоем бошаду бадтар .

پس این پنج حس آدمی را داده‌اند و او را از عالمهای دیگر بواسطه آلات دیگر بهایم ندارند برخورداری نهاده‌اند اگر بکلی بتمتع عالم بهیمی مشغول شود بکلی از عالمهای دیگر بازماند چون بهایم باشد و بدتر.

Зирок чун бҳоем аз оламҳои дигар маҳрӯманд эшонро илм ва дид он ҳурмон нахоҳад буд лоҷарам бъзоб дид ҳурмону хусрони Фўоти он давлат муаззаб нахоҳанд буд .

زیراک چون بهایم از عالمهای دیگر محرومند ایشان را علم و دید آن حرمان نخواهد بود لاجرم بعذاب دید حرمان و خسران فوات آن دولت معذب نخواهند بود.

Влкни одамиро фардо дид он ҳурмону бозхост аз тазйиъи он давлат хоҳад буду абнои ҷинси худро дар таматтуъоти давлат « возои рояти сами рояти нъимоу маликои кбиро » хоҳанд диду азоби ҳурмони ин давлату мухолифат фармон хоҳанд кашид ки бҳоемро ин ду ҳеҷ нест « бали ҳам азл » азинҷост . Ва агар одамии бакулии тарки таматтуъоти бҳимӣ ва ҳайвонӣ кунад аз тарбияти қолаби бозмонд ва аз фавойиди он маҳрӯм гардад .

ولکن آدمی را فردا دید آن حرمان و بازخواست از تضییع آن دولت خواهد بود و ابنای جنس خود را در تمتعات دولت «واذا رایت ثم رایت نعیما و ملکا کبیرا» خواهند دید و عذاب حرمان این دولت و مخالفت فرمان خواهند کشید که بهایم را این دو هیچ نیست «بل هم اضل» ازینجاست. و اگر آدمی بکلی ترک تمتعات بهیمی و حیوانی کند از تربیت قالب بازماند و از فواید آن محروم گردد.

Пас шариъатро бадв фиристоданд то ҳар тасарруф ки дар маротеъи бҳимӣу таматтуъ ҳайвонӣ кунад бФрмон кунад на бтбъ ки аз табъи ҳама зулмат ояд ва аз фармони ҳамаи нури зирок чун бтбъ кунад ҳамаи худро бинаду ҳақро набинад воин зулматасту ҳиҷоби вчўн бФрмон кунад дар он ҳамаи ҳақро бинад ва ҳеҷ худро набинад ва ин айн нурасту рафъи ҳуҷб . Ва дигари онк ҳар зулмату кудурат ки дар қолаби бавоситаи ҳаракоти табиӣ падед ояд ки бирав Фқи муроди нафас рафта бошад бавоситаи тааббудоти шаръӣ ки бар хилофи мурод нафас меравад бар хезад .

پس شریعت را بدو فرستادند تا هر تصرف که در مراتع بهیمی و تمتع حیوانی کند بفرمان کند نه بطبع‌ که از طبع همه ظلمت آید و از فرمان همه نور زیراک چون بطبع کند همه خود را بیند و حق را نبیند واین ظلمت است و حجاب وچون بفرمان کند در آن همه حق را بیند و هیچ خود را نبیند و این عین نورست و رفع حجب. و دیگر آنک هر ظلمت و کدورت که در قالب بواسطه حرکات طبیعی پدید آید که برو فق مراد نفس رفته باشد بواسطه تعبدات شرعی که بر خلاف مراد نفس میرود بر خیزد.

Дигар ҳар рукнӣ аз арқони шаръ ӯро музаккарӣ шавад аз қароргоҳи аввал ва омадан ӯ аз он олам ва иршодӣ кунад ӯро бмроҷът бо мақоми хеш ва он ҷавори раб Алъоламинаст чунонк калима « лоолаҳи алооллаҳ » ӯро хабар диҳад аз он олам ки миён ӯу ҳазрати ҳақи ҳеҷ восита набӯд . Шавқи он оламу завқи он ҳолат дар дилаш падед ояд орзӯӣ муроҷиат кунад дили азин олам барканд лаззоти бҳимӣ бар коми ҷонаш тлх шавад мутаваҷҷеҳи ҳазрат худовандӣ гардад . Инак як дандонаи калиди шариъат бар банди тилисм рост бинишаст ва як як банд гушӯда шуд .

دیگر هر رکنی از ارکان شرع او را مذکری شود از قرارگاه اول و آمدن او از آن عالم و ارشادی کند او را بمراجعت با مقام خویش و آن جوار رب‌العالمین است چنانک کلمه «لااله‌الاالله» او را خبر دهد از آن عالم که میان او و حضرت حق هیچ واسطه نبود. شوق آن عالم و ذوق آن حالت در دلش پدید آید آرزوی مراجعت کند دل ازین عالم برکند لذات بهیمی بر کام جانش طلخ شود متوجه حضرت خداوندی گردد. اینک یک دندانه کلید شریعت بر بند طلسم راست بنشست و یک یک بند گشوده شد.

Намози бадви сифат ӯро хабар кунад чунонк гуфта ояд : яке бошколу ҳаракоти намозии дувуми бсФти муноҷоти намозии сӯрати ашколу ҳаракоти намоз ӯро омадани бад-ӣни олам хабар диҳаду бмроҷъти он олам далолат кунад . Чунонк ашколи намоз аз қиёму рукӯъу суҷуд ва ташаҳҳудаст : ташаҳҳуд хабар медиҳад аз шуҳуду ҳузур ӯ дар ҳазрати иззати пеш аз онк ӣнҷо омаду суҷуд хабар медиҳад ки чун бад-ӣн олам омад аввали бмқоми наботии пайваст ки набототи ҳама дар суҷуданд « волнҷму алшҷри исҷдон » ҳамаи сар бар замин ниҳодаанд бар шакли суҷуди зирокаҳи сари иборат аз он маҳаласт ки ғзокш бошаду наботи ғизо аз роҳ бех кашад . Ва рукӯъ хабар медиҳад ӯро ки аз мақоми наботии бмқом ҳайвонӣ омаду ҳайвоноти ҷумла дар рукӯъанд пушт хам дода . Ва қиём хабар медиҳад ӯро ки аз мақоми ҳайвонии бмқоми инсонии пайвасту инсони бҷмлгӣ дар қиёманд ту аз рукӯъ ва суҷуд омадӣ басӯии қиём .

نماز بدو صفت او را خبر کند چنانک گفته‌ آید: یکی باشکال و حرکات نمازی دوم بصفت مناجات نمازی صورت اشکال و حرکات نماز او را آمدن بدین عالم خبر دهد و بمراجعت آن عالم دلالت کند. چنانک اشکال نماز از قیام و رکوع و سجود و تشهد است: تشهد خبر میدهد از شهود و حضور او در حضرت عزت پیش از آنک اینجا آمد و سجود خبر میدهد که چون بدین عالم آمد اول بمقام نباتی پیوست که نباتات همه در سجودند «والنجم و الشجر یسجدان» همه سر بر زمین نهاده‌اند بر شکل سجود زیراکه سر عبارت از آن محل است که غذاکش باشد و نبات غذا از راه بیخ کشد. و رکوع خبر میدهد او را که از مقام نباتی بمقام حیوانی آمد و حیوانات جمله در رکوع اند پشت خم داده. و قیام خبر میدهد او را که از مقام حیوانی بمقام انسانی پیوست و انسان بجملگی در قیام‌اند تو از رکوع و سجود آمدی بسوی قیام.

Ва дар ҳаракоти намозии ин ишоратаст ки дар вақти такбираи алоҳром рӯй аз ҷумлаи ағрозу эъроз днёўӣ бигардон ва ҳар дӯдаст баровар яъне дунёу охирати барандоз аз назари ҳиммату такбир бар олами ҳайвонӣ ва бҳимӣ кун ва бигӯӣ аллоҳи Акбар яъне бо бузургвории ҳақи ҳеҷро бузурги мшносу назар аз ҳар чаҳ бузург намой нафас ва ҳавост бурдор ва бар бузургворӣ ҳақ андоз . Хоҷаи алайҳи алслўаҳу алслм азинҷо мефармуд « такбираи алаввалии хайри ман алднё ва мо фӣҳо » . Ва аз худ сафар кун аввал аз қиёми инсонӣ ки шакли тҷбру такаббур ва анонитаст бар кўъи ҳайвонии ой ки шакли тавозуъу хузўъ ва инкисораст ва аз онҷои бсҷўд ки шикастагӣ ва фикандагӣу афтодагӣу мазаллат наботӣаст ой то бтшҳди шуҳуду ҳузури аввали бозрасӣ ки « восҷду ақтрб » . Байт .

و در حرکات نمازی این اشارت است که در وقت تکبیره الاحرام روی از جمله اغراض و اعراض دنیاوی بگردان و هر دودست برآور یعنی دنیا و آخرت برانداز از نظر همت و تکبیر بر عالم حیوانی و بهیمی کن و بگوی الله اکبر یعنی با بزرگواری حق هیچ را بزرگ مشناس و نظر از هر چه بزرگ نمای نفس و هواست بردار و بر بزرگواری حق انداز. خواجه علیه‌الصلوه و السلم ازینجا میفرمود «تکبیره الاولی خیر من الدنیا و ما فیها». و از خود سفر کن اول از قیام انسانی که شکل تجبر و تکبر و انانیت است بر کوع حیوانی آی که شکل تواضع و خضوع و انکسار است و از آنجا بسجود که شکستگی و فکندگی و افتادگی و مذلت نباتی است آی تا بتشهد شهود و حضور اول بازرسی که «واسجد و اقترب». بیت.

То чун бад-ӣн дар андари оеи баҳмони нардбон ки фурӯ омадӣ бар шӯй ки « алслўаҳи миъроҷи алмўмн » байт .

تا چون بدین در اندر آیی بهمان نردبان که فرو آمدی بر شوی که «الصلوه معراج المومن» بیت.

Васфати муноҷоти намозӣ ӯро аз мартабаи ҳайвонӣу тмниҳои нафсонии бмқом мулкӣ бирасонад ва аз гуфт ва шунид халқу тсўилоти шайтонии бмноҷоту муколама ҳақ оварад ва аз завқи муколама « аласти брбкм » хабар диҳад ки « алмслии иноҷии раба » .

وصفت مناجات نمازی او را از مرتبه حیوانی و تمنیهای نفسانی بمقام ملکی برساند و از گفت و شنید خلق و تسویلات شیطانی بمناجات و مکالمه حق آورد و از ذوق مکالمه «الست بربکم» خبر دهد که «المصلی یناجی ربه».

Ва дигари асрору фавойиди намозу ҳаряк аз арқони ислом агар баён карда ояд кутуби фаровони таҳаммул он накунад аммо аз ҳар як рамзӣ гуфта ояд то азин қадари фавойиди ин мухтасар холӣ намонад .

و دیگر اسرار و فواید نماز و هریک از ارکان اسلام اگر بیان کرده آید کتب فراوان تحمل آن نکند اما از هر یک رمزی گفته آید تا ازین قدر فواید این مختصر خالی نماند.

Аммо рӯза ӯро аз он аҳд эълом кунад ки бсФти млоикаҳ буду бҳҷби сифоти ҳайвонӣ аз ҳазрат маҳҷӯб нагашта ки хӯрдани хосият ҳайвонаст ва нохӯрдани сифати млоикаҳу сифати худованди таъолӣ то бад-ӣни ишорати тарки халқҳои ҳайвонӣ кунаду мтхлқ бо халлоқ ҳақ шавад ки « алсўми лии вонои аҷзӣ ба » . Яъне рӯзаи хос аз он манаст ки бҳқиқти ҳазрат худовандӣаст ки аз ғизо муназзаҳаст боқӣ ҳарчӣ ҳаст муҳтоҷ ғизоанд . Млоикаҳ агарчӣ ғизоӣ ҳайвонӣ нахуранд аммо тасбеҳу тақдиси ғизоӣ эшонаст ва ҳар чизро муносиб ӯ ғизоӣ ҳаст « вонооҷзӣ ба » яъне ҷазоӣ ҳар тоъат биҳиштасту ҷазои рӯзаи тхлқи бохаллоқ манаст чаҳ сӯрати ҳеҷ тоъат бо ҳазрати иззат муносибатӣ надорад алои рӯза ки тарк кардан ғизоасту ҳақи таъолии муназзаҳ аз ғизоаст бъисии алайҳи алслўаҳу алслм ваҳй омад « тҷўътаронеу тҷри дтсли ило » .

اما روزه او را از آن عهد اعلام کند که بصفت ملایکه بود و بحجب صفات حیوانی از حضرت محجوب نگشته‌ که خوردن خاصیت حیوان است و ناخوردن صفت ملایکه و صفت خداوند تعالی تا بدین اشارت ترک خلقهای حیوانی کند و متخلق با خلاق حق شود که «الصوم لی وانا اجزی به». یعنی روزه خاص از آن من است که بحقیقت حضرت خداوندی است که از غذا منزه است باقی هرچه هست محتاج غذا‌اند. ملایکه اگرچه غذای حیوانی نخورند اما تسبیح و تقدیس غذای ایشان است و هر چیز را مناسب او غذایی هست «وانااجزی به» یعنی جزای هر طاعت بهشت است و جزای روزه تخلق باخلاق من است چه صورت هیچ طاعت با حضرت عزت مناسبتی ندارد الا روزه که ترک کردن غذا است و حق تعالی منزه از غذا است بعیسی علیه‌الصلوه و السلم وحی آمد «تجوع ترانی و تجر دتصل الی».

Ва аммо зкўаҳи тзкит нафас кунад аз сифоти ҳайвонӣ ва ӯро муттасиф кунад бсФоти ҳақ зеро ки сифати ҳайвонӣ онаст ки ҷамъ кунаду бкси надиҳад . Ва одамии роози ҷамъ кардан чора нест ва агар аз он чизеи бандаад дар олоиши сифат ҳайвонӣ бимонад . МиФрмоид зкўаҳ бидиҳ то аз он олоиши поки шӯй ки « хзмни амўолҳми садақаи ттҳри ҳаму тазкияами баҳо »у бсФоти ҳақи мавсуфи гардӣ ки ҷӯаду атои сифати ҳақ таъолӣаст « Фомои ман аътӣу атқӣу сидқи болҳснии Фсинсраҳи ллисрӣ » . Тақвоу тасдиқ аз сифот бандагӣаст аммо эъто аз сифот худовандӣаст .

و اما زکوه تزکیت نفس کند از صفات حیوانی و او را متصف کند بصفات حق زیرا که صفت حیوانی آن است که جمع کند و بکس ندهد. و آدمی رااز جمع کردن چاره نیست و اگر از آن چیزی بندهد در آلایش صفت حیوانی بماند. میفرماید زکوه بده تا از آن آلایش پاک شوی که «خذمن اموالهم صدقه تطهر هم و تزکیهم بها» و بصفات حق موصوف گردی که جود و عطا صفت حق تعالی است «فاما من اعطی و اتقی و صدق بالحسنی فسینسره للیسری». تقوی و تصدیق از صفات بندگی است اما اعطا از صفات خداوندی است.

Ва аммо ҳаҷ ишорат мекунад бмроҷът бо ҳазрати иззат ва бишорат медиҳад бўсўли бҳзрти худовандӣ «у изни фии анноси болҳҷи ётўки рҷоло » . Ин заъиф мегуяд байт .

و اما حج اشارت میکند بمراجعت با حضرت عزت و بشارت میدهد بوصول بحضرت خداوندی «و اذن فی الناس بالحج یاتوک رجالا». این ضعیف میگوید بیت.

Яъне эй қарори гирифта дар шаҳри инсонияту муқӣми сарои табиат ҳайвонӣ гашта ва аз каъбаи висоли мо бихбри монда чанд дарин манзили бҳимӣ мақом кунӣ впои бастаи сифоти змимаҳи шайтанат ва сабъӣ бошӣу даст дар гардани душманони ман оре чунонк мегуяд таъолӣу тақаддус « ани ман азўоҷкму аўлодкми адуи алкм »у бмзи хурофоти Наими днёўӣ дар ҷуволи ғурури шайтони шӯй ?

یعنی ای قرار گرفته در شهر انسانیت و مقیم سرای طبیعت حیوانی گشته و از کعبه وصال ما بیخبر مانده چند درین منزل بهیمی مقام کنی وپای بسته صفات ذمیمه شیطنت و سبعی باشی و دست در گردن دشمنان من آری چنانک می‌گوید تعالی و تقدس «ان من ازواجکم و اولادکم عدو الکم» و بمز خرافات نعیم دنیاوی در جوال غرور شیطان شوی؟

Бархезу мардонаи ин ҳамаи банду побанд бар ҳам гусали вазни фарзанду хешу пайванди вхону монро видоъ куну оят « Фонҳми адуи лии алои раби Алъоламин » бар ҳама хон ва рӯй аз ҳама бигардону бсдқи тавваҷуҳ « ваҷҳати ваҷҳеи ллзии Фтролсмўоти волорз » қадам дар роҳ на ва аз ақидаи поки ният « ании зоҳби илои рабии сиҳдин » биору қадами азин манозилу мароҳили хуши омдби дунёу ҳавоу табъи берун нау бодияи нафас аммо раҳро қатъ кун .

برخیز و مردانه این همه بند و پابند بر هم گسل وزن فرزند و خویش و پیوند وخان و مان را وداع کن و آیت «فانهم عدو لی الا رب العالمین» بر همه خوان و روی از همه بگردان و بصدق توجه «وجهت وجهی للذی فطرالسموات والارض» قدم در راه نه و از عقیده پاک نیت «انی ذاهب الی ربی سیهدین» بیار و قدم ازین منازل و مراحل خوش آمدب دنیا و هوا و طبع بیرون نه و بادیه نفس اما ره را قطع کن.

Ва чун ба аҳрмгоаҳ дил раседӣ боби инобат ғуслӣ бикун ва аз либоси кисвати башарияти муҷарради шӯу эҳроми убудийяти дарбанду лаббайк ошиқона бизану бърФоти маърифат дар эйу ҷабали алрҳмаҳи аноят бар ойу қадам дар ҳарами ҳарими қурби монау бмшърулҳаром шиори бандагӣ саботӣ бикун ва аз онҷои бмноءи манят мнои ойу нафаси бҳимиро дар он мнҳр қурбон куну онкӣ рӯй бкъбаҳи висоли мо на ки « дъи нФску тъол »

و چون به احرمگاه دل رسیدی بآب انابت غسلی بکن و از لباس کسوت بشریت مجرد شو و احرام عبودیت دربند و لبیک عاشقانه بزن و بعرفات معرفت در ای و جبل‌الرحمه عنایت بر آی و قدم در حرم حریم قرب مانه و بمشعر الحرام شعار بندگی ثباتی بکن و از آنجا بمناء منیت منا آی و نفس بهیمی را در آن منحر قربان کن و آنکه روی بکعبه وصال ما نه که «دع نفسک و تعال»

Ва чун раседӣ тавоф кун яъне баъди азин гирди мо гирду гирди хеши ҳеҷ магарад ва бо ЊАЉАРУЛАСВАД ки дил туаст ва он ямин аллоҳаст аҳди мо тоза кун ва аз онҷои бмқоми иброҳӣми ой яъне бмқоми рӯҳонияти хулат ва аз онҷои ду ракаатии тҳити мақоми бгзор яъне убудийят аз баҳри биҳишт ва дӯзах макун чун муздурони бандагиҳо аз изтирор ишқ кун чун ошиқон .

و چون رسیدی طواف کن یعنی بعد ازین گرد ما گرد و گرد خویش هیچ مگرد و با حجرالاسود که دل تو است و آن یمین‌الله است عهد ما تازه کن و از آنجا بمقام ابراهیم آی یعنی بمقام روحانیت خلت و از آنجا دو رکعتی تحیت مقام بگزار یعنی عبودیت از بهر بهشت و دوزخ مکن چون مزدوران بندگی‌ها از اضطرار عشق کن چون عاشقان.

Пас бадари каъбаи висоли мо ой ва худро чун ҳалқа бар дар бимон ва бе худ дар ой ки хавфу ҳиҷоб аз худии бхизду амну вусӯл аз бихўдӣ ва онгаҳ « ва ман дахлаи кони омно » бар хон . байт

پس بدر کعبه وصال ما آی و خود را چون حلقه بر در بمان و بی‌خود در آی که خوف و حجاب از خودی بخیزد و امن و وصول از بیخودی و آنگه «و من دخله کان آمنا» بر خوان. بیت

Пас ӣнҷои бҳқиқти дандонаҳои калиди панҷ рукни шариъат бар бандҳои ҳавоси панҷгона рост бинишасту тилисмоти ҷисмонӣу рӯҳонии кушодаи гашту мақосиди бҳсўл мавсул шуд .

پس اینجا بحقیقت دندانه‌های کلید پنج رکن شریعت بر بندهای حواس پنجگانه راست بنشست و طلسمات جسمانی و روحانی گشاده گشت و مقاصد بحصول موصول شد.

Рамзӣ аз баъзе тааббудоти сӯрати шаръу фавойид он гуфта омад . Фомои ончи ҳақоиқ шаръаст шарҳи он дар атбоқи осмон ва замин нагунҷад ва он маънии бъён таъаллуқ дорад на баён . Фонҳми алошораҳу лои нтлбнии болъбораҳ . Ва слии аллоҳи алии Муҳамаду ?ала .

رمزی از بعضی تعبدات صورت شرع و فواید آن گفته آمد. فاما آنچ حقایق شرع است شرح آن در اطباق آسمان و زمین نگنجد و آن معنی بعیان تعلق دارد نه بیان. فانهم الاشاره و لا نطلبنی بالعباره. و صلی‌الله علی محمد و آله.