Чун дид сабо ки он дили озор
چون دید صبا که آن دلآزار
Багушӯд дар ҷафо дигар бор
بگشود در جفا دگر بار
Шуд даври зи роҳи дӯстдорӣ
شد دور ز راه دوستداری
Бегона шуд аз тариқи ёрӣ
بیگانه شد از طریق یاری
Бар одат бе вафоеи хеш
بر عادت بیوفایی خویش
Ойин ҷафо гирифт дар пеш
آیین جفا گرفت در پیش
Омад сӯии он ситам кашида
آمد سوی آن ستمکشیده
Гуфт ончӣ шунида буду дида
گفت آنچه شنیده بود و دیده
Чун дид ки зор ва беқарор аст
چون دید که زار و بیقرار است
Ошуфта чу зулф он нигорост
آشفته چو زلف آن نگاراست
Гуфт аз раҳи панду чора созӣ
گفت از ره پند و چارهسازی
Он дил шударо ба длнўозӣ
آن دلشده را به دلنوازی
К-эии куштаи теғ бе қарорӣ
کای کشتۀ تیغ بیقراری
Саргаштаи роҳи дӯстдорӣ
سرگشتۀ راه دوستداری
Ҳаши дор ки ошиқӣ чунин аст
هشدار که عاشقی چنین است
Доими дили ошиқон ҳазин аст
دایم دل عاشقان حزین است
Ушшоқ ҳамеша зор бошанд
عشاق همیشه زار باشند
Меҳнат зада ва назор бошанд
محنتزده و نزار باشند
Охир нашунидае ки маҷнӯн
آخر نشنیدهای که مجنون
Буд аз ғами ишқи зору маҳзун
بود از غم عشق زار و محزون
Вомиқи зи фироқ рӯй узро
وامق ز فراق روی عذرا
Май кишт ба теғи ғуссаи худ ро
میکشت به تیغ غصه خود را
Афтодаи ишқ буд Фарҳод
افتادۀ عشق بود فرهاد
Каз кӯҳ бидон сифати дарафтод
کز کوه بدان صفت درافتاد
Дар ҳиҷр сабур бош як чанд
در هجر صبور باش یکچند
Каз сабр кушода гардад ин банд
کز صبر گشاده گردد این بند
Сабраст калиди ганҷи мақсӯд
صبر است کلید گنج مقصود
Аз сабр ба коми дили рисии зуд
از صبر به کام دل رسی زود
Чун ёри сар вафо надорад
چون یار سر وفا ندارد
Корӣ ба ҷуз аз ҷафо надорад
کاری به جز از جفا ندارد
Ошуфтаи дилон бенаво ро
آشفتهدلان بینوا را
Бо ёр чаҳ чораи ҷузи мудоро
با یار چه چاره جز مدارا
Онҷо ки малоҳат ва ҷамол аст
آنجا که ملاحت و جمال است
Гар май талабии вафо маҳол аст
گر میطلبی وفا محال است
Фарёди зи ҷаври дили рибоён
فریاد ز جور دلربایان
Вази дасти ҷафоӣ бе вафоён
وز دست جفای بیوفایان
Шӯханду ситамгару ҷФокор
شوخاند و ستمگر و جفاکار
Ошиқи кашу саркаши вдли озор
عاشقکش و سرکش ودلآزار
Тундии сети каминаи кори эшон
تندیست کمینه کار ایشان
Ҷавраст ҳамаи шиори эшон
جور است همه شعار ایشان
Ушшоқгар аз ниёз гӯйанд
عشاق گر از نیاز گویند
Эшон зи мақом ноз гӯйанд
ایشان ز مقام ناز گویند
Гар ту макунӣ ба ҷузи вафои ҳеҷ
گر تو مکنی به جز وفا هیچ
Эшон накунанд ҷузи ҷафои ҳеҷ
ایشان نکنند جز جفا هیچ
Дар қасди дили шкстгоннд
در قصد دل شکستگانند
Дар банди ҳалоки хстгоннд
در بند هلاک خستگانند
Доим ба фиреби наргиси маст
دایم به فریب نرگس مست
Ақлу дил ва дайн баранд аз даст
عقل و دل و دین برند از دست
Ҷамъӣ ки ниҳанд дил бар эшон
جمعی که نهند دل بر ایشان
Бошанд ҳамеша дили парешон
باشند همیشه دلپریشان
Бо ӯ чу насим субҳдам гуфт
با او چو نسیم صبحدم گفت
Ин қисса чу ҷон худ барошуфт
این قصه چو جان خود برآشفت
Хуноби ҷигари з дида бикшод
خوناب جگر ز دیده بگشاد
Аз рӯй ниёз гуфт бо бод
از روی نیاز گفت با باد
К-эии роҳати ҷони дардмандон
کای راحت جان دردمندان
Ваии ҳам нафаси ниёзмандон
وی همنفس نیازمندان
Чун ҳукми қазои осмонӣ
چون حکم قضای آسمانی
Давраст зи роҳи кордонӣ
دور است ز راه کاردانی
Бо ҳукми қазо чаҳ чораи созам
با حکم قضا چه چاره سازم
Бо нақши фалак чаҳ муҳраи бозам
با نقش فلک چه مهره بازم
Бо ишқи хирад куҷо барояд
با عشق خرد کجا برآید
Бо меҳри ситора кӣ намояд
با مهر ستاره کی نماید
Зини ғусса ба ҷон расед корам
زین غصه به جان رسید کارم
Маъзӯрам агар фиғон барорам
معذورم اگر فغان برآرم
Фарёди зи дасти ишқи фарёд
فریاد ز دست عشق فریاد
Кӯи хоки маро ба боди брдод
کو خاک مرا به باد برداد
Чун ишқ ба ихтиёр ман нест
چون عشق به اختیار من نیست
Ҷузи сӯзу гудози кор ман нест
جز سوز و گداز کار من نیست
Ишқ омаду баради ҳушам аз дил
عشق آمد و برد هوشم از دل
Аз панди туам кунун чаҳ ҳосил
از پند توام کنون چه حاصل
Бо ман сухани ту дар нагирад
با من سخن تو در نگیرد
Панди ту дилами куҷои пазирад
پند تو دلم کجا پذیرد
Ҳарчанд ки оннигор сармаст
هرچند که آن نگار سرمست
Аз ҳоли маниш фароғатӣ ҳаст
از حال منش فراغتی هست
Шарҳи ғами ҳиҷри он з ман пресс
شرح غم هجر آن ز من پرس
Аҳволи фироқи ҷони з ман пресс
احوال فراق جان ز من پرس
Мардуми зи ғам фироқ бархез
مردم ز غم فراق برخیز
Дар турраи мшкборши овез
در طرۀ مشکبارش آویز
Ҳолами ҳамаи мӯ ба мӯ баён кун
حالم همه مو به مو بیان کن
Рози ман хастаи дил аён кун
راز من خستهدل عیان کن