Як рӯз шунидаам ки булбул

یک روز شنیده‌ام که بلبل

намегуфт зи шохи сарв бо гул

می‌گفت ز شاخ سرو با گل

К-эии ғарра ба ҳасану шавкати хеш

کای غره به حسن و شوکت خویش

Аз нолаи зор ман биандеш

از نالۀ زار من بیندیش

Бар гиря ман мабош хандон

بر گریۀ من مباش خندان

Кин умр дуруза нест чандон

کاین عمر دوروزه نیست چندان

Ҳам даври замонаро вафо нест

هم دور زمانه را وفا نیست

Ҳам давлату ҳасанро бақо нест

هم دولت و حسن را بقا نیست

Ман низ чу булбули сҳрхўон

من نیز چو بلبل سحرخوان

Токии з ғамат барорам афғон

تاکی ز غمت برآرم افغان

Вақтаст ки хори ғами барорӣ

وقت است که خار غم برآری

Аз пои дилам ба ғам гусорӣ

از پای دلم به غم‌گساری

Гар ҷон ба лаб ояд аз фироқат

گر جان به لب آید از فراقت

Вар сар баравад дар иштиёқат

ور سر برود در اشتیاقت

Ман тарк муҳаббатат нагӯям

من ترک محبتت نگویم

Ҷузи роҳи маваддатати нпўим

جز راه مودتت نپویم

Ҷузи васли ту аз худо нахоҳам

جز وصل تو از خدا نخواهم

Инаст дуои субҳгоҳам

این است دعای صبحگاهم

То ком наёбам аз даҳонат

تا کام نیابم از دهانت

То сар нануҳум бар остонат

تا سر ننهم بر آستانت

Гар бар сари хоки ман хиромон

گر بر سر خاک من خرامان

Оеи мФшони зи хоки домон

آیی مفشان ز خاک دامان

Чун хӯн бигирифт гарданат ро

چون خون بگرفت گردنت را

Гӯ хок бигир доманат ро

گو خاک بگیر دامنت را