Алқсаҳ чу ин фиғону зорӣ
القصه چو این فغان و زاری
Бишунид насими навбаҳорӣ
بشنید نسیم نوبهاری
Донист ки зор ва дардманд аст
دانست که زار و دردمند است
Он дил шударо на ҷой панд аст
آن دلشده را نه جای پند است
Аз меҳнати ишқ зор гашта аст
از محنت عشق زار گشته است
Дарди дилаш аз даво гузашта аст
درد دلش از دوا گذشته است
Чун турраи дӯст беқарор аст
چون طره دوست بیقرار است
Дармони дилаши висол ёр аст
درمان دلش وصال یار است
Бо ишқ ҳар онкӣ кард пайванд
با عشق هر آنکه کرد پیوند
Судаш накунад насиҳату панд
سودش نکند نصیحت و پند
Бархест бимонад аз бар ӯ
برخاست بماند از بر او
Шуд боз ба сӯии дилбар ӯ
شد باز به سوی دلبر او
Аввал ба саноу мадҳи хуоне
اول به ثنا و مدح خوانی
Гуфт эй маи авҷи меҳрбонӣ
گفت ای مه اوج مهربانی
Даври фалакат ба коми бодо
دور فلکت به کام بادا
Айшу тарабати мудоми бодо
عیش و طربت مدام بادا
Аз зулфу рухи ту эй парӣ вааш
از زلف و رخ تو ای پریوش
Бодои шабу рӯзи ошиқони хуш
بادا شب و روز عاشقان خوش
Ҳамвора дили ту шодмони бод
همواره دل تو شادمان باد
Ҳасанати зи завол дар амони бод
حسنت ز زوال در امان باد
Вонгаҳи зи раҳи насиҳату панд
وانگه ز ره نصیحت و پند
Гуфташ ба фусуни фасонае чанд
گفتش به فسون فسانهای چند
К-эии ғофил аз оҳи дардмандон
کای غافل از آه دردمندان
Фориғи зи фиғони мустамандон
فارغ ز فغان مستمندان
Охири сӯии хастагон назар кун
آخر سوی خستگان نظر کن
Аз оҳи шикастагон ҳазар кун
از آه شکستگان حذر کن
Андеша кунанд подшоҳон
اندیشه کنند پادشاهان
Аз сӯзи даруни додхоҳон
از سوز درون دادخواهان
Ту хусрави малики ҳасании имрӯз
تو خسرو ملک حسنی امروز
Зинҳор битарс аз оҳи дили сӯз
زنهار بترس از آه دلسوز
Сӯзи дили ошиқони муштоқ
سوز دل عاشقان مشتاق
Набӯд аҷаб ар бисӯзад офоқ
نبود عجب ار بسوزد آفاق
Бар ошиқи хеши ҷавру хорӣ
بر عاشق خویش جور و خواری
Давраст зи роҳу расму ёрӣ
دور است ز راه و رسم و یاری
Ин ғам задаро чунин ба як бор
این غمزده را چنین به یک بار
Дар меҳнат ва изтироб магузор
در محنت و اضطراب مگذار
Аз рӯй карам бипурс ҳолаш
از روی کرم بپرس حالش
Бифирист навидӣ аз висолаш
بفرست نویدی از وصالش
Афтодаи тести дасти гираш
افتادۀ تست دست گیرش
Длдоаҳи тест дар пазириш
دلداۀ تست در پذیرش
Ҳоли дили зораш ар бадоне
حال دل زارش ار بدانی
Зин беш ба зорӣ аш наронӣ
زین بیش به زاریاش نرانی
Давр аз ту чаҳ гӯямат ки чун аст
دور از تو چه گویمت که چون است
Аз дидаи миёни мавҷ хӯн аст
از دیده میان موج خون است
Афтодау дардманду ранҷур
افتاده و دردمند و رنجور
Дил додау мустаманду маҳҷӯр
دلداده و مستمند و مهجور
Аз ғуссаи таниш чу мӯии борӣк
از غصه تنش چو موی باریک
Рӯзаш чу шаби фироқи торик
روزش چو شب فراق تاریک
Пайвастаи қарини дарду бемор
پیوسته قرین درد و بیمار
Чун чашми хушати мудоми бемор
چون چشم خوشت مدام بیمار
Ҳам дили зи ғами фироқи маҳзун
هم دل ز غم فراق محزون
Ҳам дидаи зи иштиёқи пурхӯн
هم دیده ز اشتیاق پرخون
Рӯзи тарабаш ба шаби расида
روز طربش به شب رسیده
Ҷонаши зи ғамат ба лаби расида
جانش ز غمت به لب رسیده
Гуҳи ҷомаи дарди зи шавқ чун гул
گه جامه درد ز شوق چون گل
Гуҳ наъра занад басони булбул
گه نعره زند بسان بلبل
Бар дил чаҳ наҳй чу лолаи доғаш
بر دل چه نهی چو لاله داغش
БФрўзи дамӣ чу гули чароғаш
بفروز دمی چو گل چراغش