Рӯй ту чашм хира кунад офтоб ро

روی تو چشم خیره کند آفتاب را

Мӯии ту хӯн кунад ҷигари машки ноб ро

موی تو خون کند جگر مشک ناب را

То моҳ дар ҳиҷоби хиҷолат фурӯ равад

تا ماه در حجاب خجالت فرو رود

Аз офтоб чеҳра барафкан ниқоб ро

از آفتاب چهره برافکن نقاب را

Хуй бар гули изор ту монад бидон ки абр

خوی بر گل عذار تو ماند بدان که ابر

Бар барги гули фишондаи зи шабнами гулоб ро

بر برگ گل فشانده ز شبنم گلاب را

Кардам саволи бӯсаи ишорат ба ғамза гуфт :

کردم سؤال بوسه اشارت به غمزه گفت:

Мо бандаем ғамзаи ҳозири ҷавоб ро

ما بنده‌ایم غمزهٔ حاضر جواب را

То доманат ғубор нагирад зи гирди роҳ

تا دامنت غبار نگیرد ز گرد راه

Бар хоки роҳ май занам аз дидаи об ро

بر خاک راه می‌زنم از دیده آب را

Хоҳам ки бо хаёли ту шабҳо ба сар барам

خواهم که با خیال تو شبها به سر برم

Худ май баради хаёли ту аз дидаи хоб ро

خود می‌برد خیال تو از دیده خواب را

Наргис ба даври чашми ту андар хумор монад

نرگس به دور چشم تو اندر خمار ماند

Дар сари зи ҷоми лаъл ту дорад шароб ро

در سر ز جام لعل تو دارد شراب را

Булбул ба нағмаҳои диловез бар чаман

بلبل به نغمه‌های دلاویز بر چمن

Гуяд дуои хусрави молики рқоб ро

گوید دعای خسرو مالک رقاب را

Ибни ҳисому даргаи давлати моби шоҳ

ابن حسام و درگه دولت مآب شاه

Ёрб халал мабод зи чархи он моб ро

یارب خلل مباد ز چرخ آن مآب را