Ниҳон ки мекунад ин дарди ошкораи мо

نهان که می‌کند این درد آشکارهٔ ما

Ки рости чора ки аз даст рафт чораи мо

که راست چاره که از دست رفت چارهٔ ما

Ҳазор кӯҳи бало бар дилам фурӯд омад

هزار کوه بلا بر دلم فرود آمد

Зиҳии таҳаммули сангини дил чу хораи мо

زهی تحمّل سنگین دل چو خارهٔ ما

Нигор мо ба канор омад ва канора гирифт

نگار ما به کنار آمد و کناره گرفت

Фиғони зи ҳасрати ин дард бе канораи мо

فغان ز حسرت این درد بی کنارهٔ ما

Ситораи хӯни бчконд ба чашм агар бинад

ستاره خون بچکاند به چشم اگر بیند

Ки дар муҳоқ ниҳон шуд рухи ситораи мо

که در محاق نهان شد رخ ستارهٔ ما

Агар ба кӯҳ расад кӯҳи пора пора шавад

اگر به کوه رسد کوه پاره پاره شود

Ҳикояти ҷигари доғи пораи пораи мо

حکایت جگر داغ پاره پارهٔ ما

Агар шарора кашад оташи даруни дилам

اگر شراره کشد آتش درون دلم

Ба офтоби расонади зарари шарораи мо

به آفتاب رساند ضرر شرارهٔ ما

Чаҳ қатраҳои сиришк чу шер хӯн олуд

چه قطره‌های سرشک چو شیر خون آلود

Ки рехти дидаи мо баҳри ширхораи мо

که ریخت دیدهٔ ما بهر شیرخوارهٔ ما

Ҷигар ба хӯни дил олӯда кард қассобам

جگر به خون دل آلوده کرد قصّابم

Чаҳ гӯшт буд ки овехт аз қнораҳи мо

چه گوشت بود که آویخت از قنارهٔ ما

Магар ки абрӯӣ ӯ дар назари маи нав буд

مگر که ابروی او در نظر مه نو بود

Ки ман бидидам ва ғоиб шуд аз назораи мо

که من بدیدم و غایب شد از نظارهٔ ما

зи раҳгузори амли беҳтар онкӣ бархезам

ز رهگذار امل بهتر آنکه برخیزم

Ки бар ммри аҷал боз шуд гадораи мо

که بر ممّر اجل باز شد گدارهٔ ما

Ба ҷони ориятӣ дил мабанд ибни ҳисом

به جان عاریتی دل مبند ابن حسام

Ки мерасад зи ақаби соҳиби истиораи мо

که می‌رسد ز عقب صاحب استعارهٔ ما