Ғамзаи тези турои сина ман шуд ҳадаф

غمزهٔ تیز ترا سینهٔ من شد هدف

Хӯни дилам гӯ бирез инат марои сад шараф

خون دلم گو بریز اینْت مرا صد شرف

Дар сафи ту ошиқони ҷома ба хӯн шаста анд

در صف تو عاشقان جامه به خون شسته‌اند

То ки шавад дар миён ё ки равад пеши саф

تا که شود در میان یا که رود پیش صف

Дил ба каманди ту бози баста аз он шуд ки ҳаст

دل به کمند تو باز بسته از آن شد که هست

Сояи мӯии турои нури худо дар кнФ

سایهٔ موی ترا نور خدا در کنف

Ғарқаи баҳри амиқ аз пай дурдона ем

غرقهٔ بحر عمیق از پی دُردانه‌ایم

ё баравад сари зи даст ё гуҳар ояд ба каф

یا برود سر ز دست یا گهر آید به کف

Умр ки беёд дӯст мегузарад умр нест

عمر که بی‌یاد دوست می‌گذرد عمر نیست

То накунӣ умри ман умри гиромии талаф

تا نکنی عمر من عمر گرامی تلف

Ҷону дили орифони сайд каманд тавонад

جان و دل عارفان صید کمند تواند

Кӣ буд охири турои майл ба сайди ъҷФ

کی بود آخر ترا میل به صید عجف

Фитна нишон медиҳанд рӯ ба талаби шаҳна Эй

فتنه نشان می‌دهند رو به طلب شحنه‌ای

Фитнаи нишони ту баси шаҳнаи дашти Наҷаф

فتنه نشان تو بس شحنهٔ دشت نجف

Ибни ҳисоми ин сухани вусъи баён ту нест

ابن حسام این سخن وسع بیان تو نیست

Алҳмнии мулҳами ърФнии ман урф

اَلهَمَنی مُلهَمٌ عَرَّفَنی مَن عَرف

Лؤлؤи назми хўшоби зодаи табъ ман аст

لؤلؤ نظم خوشاب زادهٔ طبع من است

Дар гиронмояро пок бибояд садаф

دُرّ گرانمایه را پاک بباید صدف