эй қомати баланди ту моро балои дил

ای قامت بلند تو ما را بلای دل

Чун ман ки дидае ки буд мубталои дил

چون من که دیده ای که بود مبتلای دل

Аз дасти дидаи кори дили ман ба ҷон расед

از دست دیده کار دل من به جان رسید

эй дидае ки чаҳ кардӣ ба ҷои дил

ای دیده ای که چه کردی به جای دل

Хӯн дилам бирехт хаёли лаби ту дӯш

خون دلم بریخت خیال لب تو دوش

Оҳ аз лаби туами надиҳади хунбҳоии дил

آه از لب توام ندهد خونبهای دل

Дили орзӯии лаъл ту дорад ба бӯса Эй

دل آرزوی لعل تو دارد به بوسه ای

Гар воя ӣ дилам нарасад аз ту вои дил

گر وایه ی دلم نرسد از تو وای دل

Дӯши андаруни ғунча ӣ дилтанг хӯн гирифт

دوش اندرون غنچه ی دلتنگ خون گرفت

Аз бас ки гуфт булбулаш аз моҷарои дил

از بس که گفت بلبلش از ماجرای دل

Оё куҷои муолиҷа ӣ дард дил кунанд

آیا کجا معالجه ی درد دل کنند

Конҷои ман аз табиб бипурсам давои дил

کانجا من از طبیب بپرسم دوای دل

Ибни ҳисоми махзани ганҷ қаноат аст

ابن حسام مخزن گنج قناعت است

Аз лутфи дӯсти кулба ӣ аҳзони сарои дил

از لطف دوست کلبه ی احزان سرای دل