Аё зи тоби ҷамоли ту офтоби хаҷал

ایا ز تاب جمال تو آفتاب خجل

зи атри сунбули зулфи ту машки ноби хаҷал

ز عطر سنبل زلف تو مشک ناب خجل

зи донаҳои даҳони ту дар даҳонаи лаъл

ز دانه‌های دهان تو در دهانهٔ لعل

Дар андаруни садафи лؤлؤи хўшоби хаҷал

در اندرون صدف لؤلؤ خوشاب خجل

Ниқоб чеҳра барафкан ки пардаи дори чаман

نقاب چهره برافکن که پرده دار چمن

зи шарми ҳасани ту мондааст дар ниқоби хаҷал

ز شرم حسن تو مانده است در نقاب خجل

Агар зи оризи гулгун арақ биафшонӣ

اگر ز عارض گلگون عرق بیفشانی

зи рангу буи ту гардад гулу гулоби хаҷал

ز رنگ و بوی تو گردد گل و گلاب خجل

зи ҳасани худ варақӣ май нигошти гул дар боғ

ز حسن خود ورقی می نگاشت گل در باغ

Рух ту дид ва бимонад андари он китоби хаҷал

رخ تو دید و بماند اندر آن کتاب خجل

Ман аз шароби хиҷолат наме барам соқӣ

من از شراب خجالت نمی‌برم ساقی

Бидиҳ ки кас нашуд аз карда савоби хаҷал

بده که کس نشد از کردهٔ صواب خجل

Мақоли ибни ҳисом ар ба турбати ҳофиз

مقال ابن حسام ار به تربت حافظ

Баранд гардад азин шеъри ҳамчуи оби хаҷал

برند گردد ازین شعر همچو آب خجل