Дӯш бо зулфат ба ҳам шӯрида ҳоле доштем

دوش با زلفت به هم شوریده حالی داشتیم

Дар сар аз савдои абрӯяти хаёлии доштам

در سر از سودای ابرویت خیالی داشتم

Хати абрӯии каҷат дар чашми ман пайваста буд

خط ابروی کجت در چشم من پیوسته بود

Рости гӯйӣ дар назари шакли ҳилолии доштам

راست گویی در نظر شکل هلالی داشتم

Гарчи бо ёди даҳонати айш бар мо танг буд

گرچه با یاد دهانت عیش بر ما تنگ بود

Ҳар дам аз шавқи лабати ширини мақолии доштам

هر دم از شوق لبت شیرین مقالی داشتم

Чанд рӯзии пои банди кулба ӣ обу гулам

چند روزی پای بند کلبه ی آب و گلم

Ман ки ҳамчун тоирони сидраи болии доштам

من که همچون طایران سدره بالی داشتم

Хурмои он рӯзи кони хуршед бар ман тофтӣ

خرّما آن روز کان خورشید بر من تافتی

Ҳбзои он шаб ки бо он маи висолии доштам

حبّذا آن شب که با آن مه وصالی داشتم

эй хушо вақте ки соқии вақти ман хуш доштӣ

ای خوشا وقتی که ساقی وقت من خوش داشتی

Вази каф ӯ чун май кавсари зулолии доштам

وز کف او چون می کوثر زلالی داشتم

Ёди боди он рӯзгори хуш ки чун ибни ҳисом

یاد باد آن روزگار خوش که چون ابن حسام

Гоҳ гоҳе бар сари Кувайти маҷолии доштам

گاه گاهی بر سر کویت مجالی داشتم