эй зи хатати ғолияи пари машки ноб

ای ز خطت غالیه پر مشک ناب

Оинаи дори рухи ту офтоб

آینه دار رخ تو آفتاب

То рухи ту равнақи маи бишиканад

تا رخ تو رونق مه بشکند

Бршкни он турраи мшгини ноб

برشکن آن طّره مشگین ناب

Бо рухи ту меҳр надорад фурӯғ

با رخ تو مهر ندارد فروغ

Зарра наёрад бар хуршеди тоб

ذره نیارد بر خورشید تاب

Дӯши марои хайли хаёлати бабрад

دوش مرا خیل خیالت ببرد

Сабру қарор аз дил ва аз дидаи хоб

صبر و قرار از دل و از دیده خواب

Мардумак дида кунад дам ба дам

مردمک دیده کند دم به دم

Рӯй ман аз ашки млўни хизоб

روی من از اشک ملَّون خضاب

Дида миндиш зи тӯфони ғам

دیده میندیش ز طوفان غم

Мардуми обии ншкўҳди зи об

مردم آبی نشکوهد ز آب

Хок дарат маскани ибни ҳисом

خاک درت مسکن ابن حسام

Кӯии тўоши даргаи давлати моб

کوی تواش درگه دولت مآب