Он сарви нози кӯ ки бабўсем пой ӯ

آن سرو ناز کو که ببوسیم پای او

Равшан кунем дида ба хоки сарой ӯ

روشن کنیم دیده به خاک سرای او

ӯ сари зи ноз хеш наёрад ба мо фурӯд

او سر ز ناز خویش نیارد به ما فرود

Мо чун бунафша сар биниҳода ба пой ӯ

ما چون بنفشه سر بنهاده به پای او

ӯро ба ҷои мо ба ғалатгар касе буд

او را به جای ما به غلط گر کسی بود

Моро касе набӯд ва набошад ба ҷой ӯ

ما را کسی نبود و نباشد به جای او

ӯгар ҷафо ва ҷавр кунад бар дилам чаҳ бок

او گر جفا و جور کند بر دلم چه باک

Мо дил ниҳодаем ба ҷавру ҷафоӣ ӯ

ما دل نهاده ایم به جور و جفای او

ӯгар ризои хотири моро нигаҳ надошт

او گر رضای خاطر ما را نگه نداشت

Мо бандаем хотири моу ризоӣ ӯ

ما بنده ایم خاطر ما و رضای او

ӯгар гадои даргаи худро з дар баранд

او گر گدای درگه خود را ز در براند

Оё куҷо равад з дар ӯ гадоӣ ӯ

آیا کجا رود ز در او گدای او

ӯ гулбунӣаст тозаи зи гулшани сарои ҷон

او گلبنی است تازه ز گلشن سرای جان

Ибни ҳисоми булбули дастони сарой ӯ

ابن حسام بلبل دستان سرای او