эй сеӣ қомати глбўии санавбар бар мо

ای سهی قامت گلبوی صنوبر بر ما

Сояи сарви қадат давр мабод аз сари мо

سایهٔ سرو قدت دور مباد از سر ما

Ҳеҷ наққош чу рухсори ту сӯрат нанигошт

هیچ نقاش چو رخسار تو صورت ننگاشت

Офарин бар қалами санъати суратгари мо

آفرین بر قلم صنعت صورتگر ما

Рӯй ту ахтар саъдасту маро аз толеъ

روی تو اختر سعد است و مرا از طالع

Рӯй он нест ки тобанда шавад ахтари мо

روی آن نیست که تابنده شود اختر ما

Ҷуръае зон лаби ширин ба лаб мо нарасед

جرعه‌ای زان لب شیرین به لب ما نرسید

То лаболаб нашуд аз хӯни ҷигари соғари мо

تا لبالب نشد از خون جگر ساغر ما

Худ ҳамин номи тамомам ки пас аз ман номӣ

خود همین نام تمامم که پس از من نامی

Нанависанд ба ҷузи номи ту дар дафтари мо

ننویسند به جز نام تو در دفتر ما

Зевари муддаӣонгар ба мисли сим ва зар аст

زیور مدّعیان گر به مثل سیم و زر است

Лؤлؤи назм хўшобаст зару зевари мо

لؤلؤ نظم خوشاب است زر و زیور ما

Муддатӣ бар сар Кувайт бинишаст ибни ҳисом

مدتی بر سر کویت بنشست ابن حسام

Ки нагуфтӣ ба чаҳ бобаст фалон бар дар мо

که نگفتی به چه باب است فلان بر در ما