Аз кас дилам надид тариқи нгоҳдошт

از کس دلم ندید طریق نگاهداشت

Ҷузи ғам ки ҷониби дили моро нгоҳдошт

جز غم که جانب دل ما را نگاهداشت

Дил шуд шикастаи ҳолу парешон аз он ҷиҳат

دل شد شکسته حال و پریشان از آن جهت

Кандар саводи турраи хубон паноҳ дошт

کاندر سواد طرّه خوبان پناه داشت

Зон рӯй бо бунафша маро ҳаст улфатӣ

زان روی با بنفشه مرا هست الفتی

Кони шефта чу зулфи ту пушт дўтоаҳ дошт

کان شیفته چو زلف تو پشت دوتاه داشت

Зулфати сиёҳи кортар аз хона манаст

زلفت سیاه کار تر از خانه منست

Кови ҳам чу ман саҳифаи Байзо сиёҳ дошт

کاو هم چو من صحیفه بیضا سیاه داشت

Аз мстбаҳ ба дӯши кашони дӯш барда анд

از مصطبه به دوش کشان دوش برده اند

Онро ки майли савмиъа ва хонақоҳ дошт

آن را که میل صومعه و خانقاه داشت

Ошиқ бар остони ту шаб то дами саҳар

عاشق بر آستان تو شب تا دم سحر

Бо дид пари оби лаби узр хоҳ дошт

با دید پر آب لب عذر خواه داشت

Ҳар каси бизоъатӣ ба сари кӯии дӯсти барад

هر کس بضاعتی به سر کوی دوست برد

Ибни ҳисоми нолаи шабгир оҳ дошт

ابن حسام ناله شبگیر آه داشت