Шаб айшасту соқӣ бо шароб ноб ме ояд

شب عیش است و ساقی با شراب ناب می‌آید

зи акси талъат ӯ шуъла маҳтоб ме ояд

ز عکس طلعت او شعلهٔ مهتاب می‌آید

Шаби андӯҳу танҳои маро аз матлаъи давлат

شب اندوه و تنهایی مرا از مطلع دولت

Бишорат дод кони хуршеди олам тоб ме ояд

بشارت داد کان خورشید عالم‌تاب می‌آید

Чу андар дида меояд хаёли лаъли мигўнт

چو اندر دیده می‌آید خیال لعل میگونت

Ба ҷои обам аз дидаи ҳама хуноб ме ояд

به جای آبم از دیده همه خوناب می‌آید

Бирафт аз нолаи ман хоби хуш аз дидаи мардум

برفت از نالهٔ من خواب خوش از دیدهٔ مردم

Ало эй мардуми дидаи туро чун хоб ме ояд

الا ای مردم دیده ترا چون خواب می‌آید

Хаёли абрӯят дар чашми ман пайваста ме гардад

خیال ابرویت در چشم من پیوسته می‌گردد

Маи нави байн ки чун моҳии миён об ме ояд

مه نو بین که چون ماهی میان آب می‌آید

Зтоби зулфи мишкӣнати сабо бар хеш май печад

زتاب زلف مشکینت صبا بر خویش می‌پیچد

Саборо ғолибан аз печи зулфат тоб ме ояд

صبا را غالبا از پیچ زلفت تاب می‌آید

Саводи ибни ҳисом аз нома мешавед ба оби чашм

سواد ابن حسام از نامه می‌شوید به آب چشم

Чу дар вақти китобати ёдаш аз аҳбоб ме ояд

چو در وقت کتابت یادش از احباب می‌آید